مئی مہِینے دا آخری ہفتا چلّ رِہا سی۔ گرمی نال جِیو جںتُّۄ٬ پشُۄ پںچھّی٬ جانوراں٬ رُکھّاں اتے ویل بُۄٹِیاں دا بُرا ہال ہۄ رِہا سی۔ بذُرگ اتے بچِّیاں نُۄں گھرۄں باہر ناں نِکلݨ دی ہدائِت کِیتی جا رہی سی۔ دُپہِر سمیں سرگم دے دادی جی کِسے کمّ لئی آپݨے گھر دے وِہڑے وِچّ آئے تاں دیکھِیا اِکّ جلمُرگی گرمی کارن بیسُرت ہۄ کے ڈِگّی پئی سی۔ اُہ اُس نُۄں اںدّر چُکّ کے لَے گئے۔ پاݨی دے چھِٹّے مارے۔ کَۄلی وِچّ پاݨی پا کے اُس دی چُںجھّ ڈۄب دِتّی پر جلمُرگی 'تے کۄئی اسر ناں ہۄئِیا۔ کۄل تھۄڑھا چۄگا کھِلار کے اُہ آپݨے کمّ دھںدّے کرن لگّے۔ تھۄڑھی دیر بائد جلمُرگی نُۄں سُرت جِہی آئی ۔اُس نیں پاݨی پِیتا اتے داݨے چُگے۔ گھر وِچّ اِدھر اُدھر دَۄڑن لگّی۔ سرگم اتے اُس دا چھۄٹا بھرا ہرجۄدھ وی اُس دے پِچھّے بھجّݨ لگّے۔ سرگم دی ممّی اتے دادی نیں جلمُرگی نُۄں پۄلے ہتھِّیں پھڑ کے بچِّیاں نُۄں اُس دے کھمبھّاں 'تے ہتھّ پھیرن دِتّا۔ بچّے اُس نُۄں کھُد پھڑنا چاہُںدّے سن۔ پںچھّی نُۄں بچِّیاں ہتھّ دیݨا اُس پِیارے جِہے پںچھّی لئی کھترا ہۄ سکدا سی۔ اِس لئی پرِوار نیں پھَیسلا کِیتا کِہ پںچھّی نُۄں باہر چھڈّ دِتّا جاوے۔ پر بچّے اُس نُۄں باہر چھڈّݨ 'تے کہِݨ نال ہی رۄݨا شُرُۄ کر دِںدّے۔ سرگم دے دادی جی نیں اُہناں نُۄں سمجھائِیا کِہ اِس (پںچھّی) دی ماں اُڈِیکدی ہۄویگی۔ اِہ وی آپݨی ماں نُۄں لبھّ رِہا ہَے۔ شام پَے چُکّی ہَے اِس لئی اِس نُۄں اِس دے گھر جاݨ دِںدّے ہاں۔ کلّہ نُۄں آپاں سویرے ہی پںچھِّییاں لئی پاݨی اتے داݨے رکھّاںگے پھِر بہُت سارے پںچھّی آئُݨگے۔ تِنّ کُ سال دی ہۄݨ کرکے سرگم گلّ سمجھدی سی اُس نیں جلمُرگی نُۄں کھُشی کھُشی باہر چھڈّݨ دِتّا۔ اگلی سویر سرگم نیں چھۄٹے چھۄٹے بھاںڈِیاں وِچّ داݨے اتے پاݨی پا کے چھاں وِچّ پںچھِّییاں لئی رکھّ رہی سی۔

"دادی! ہُن (ہُݨ) پںچھِّییاں نُۄں تُپّ (دھُپّ) وِچّ نی جانا (جاݨا )پَینا (پَیݨا)۔" سرگم نیں تۄتلی آواذ وِچّ کِہا۔

دادی نیں سرگم دا متھّا چُمِّیا ۔ اُہ سۄچ رہی سی اِسے ترہاں ہی بچِّیاں دے سُبھاء وِچّ کُدرتی بنسپتی اتے جِیواں پْرتی پِیار پَیدا کِیتا جا سکدا ہَے اتے اِنسان وِچّ اِس ترہاں دِییاں کھُۄبسُۄرت آدتاں دا ہۄݨا بہُت ذرُۄری ہَے۔ اِہی آدتاں اُہناں نُۄں چںگّے اِنسان بݨن دے کابِل بݨائُںدِییاں ہن۔