“رِشتا تاں بہُت تکڑے گھر دَے٬ پر پَیسا تاں ودھّ لائُݨا پئۄُ٬ آپݨی دِیپی راج کرُۄگی۔” امر سِںگھّ نیں آپݨی پتنی کۄلۄں دُدھّ دا گلاس پھڑدِیاں آکھِیا۔
“چل چار پَیسے ودھّ لگّ جاݨگے تاں کی اےَ٬ جواکڑی ماڑی ماڑی چِیذ نُۄں تاں نہِیں ترسُۄگی۔” پتنی نیں سہِمتی پْرگٹائی۔
“ٹھِیک اےَ٬ وِچۄلے نال گلّ کر کے کلّہ نُۄں آڑھتِیئے نُۄں پُچھّ آئُناں٬ کِنّے کُ پَیسے دے دئۄُ۔”
“پر دِیپی نِیاݨی اےَ اجے۔ نالے اُہ کہِںدّی اےَ٬ مَیں پڑھنَیں۔ پڑھائی ’چ وی ہُشِیار اےَ۔”
“چںگّے رِشتے وار وار نہِیں مِلدے ہُںدّے۔ باراں جماتاں ہۄ جاݨِییاں نیں ہُݨ, اگلِیاں کِہڑا نَۄکری کرائُݨی اےَ۔”
“ہاں اِہ وی ٹھِیک اےَ۔ چلۄ تھۄڈی مرجی٬ نالے جمانا وی ماڑَے۔”
“مَیں وی ایہی سۄچداں-کُڑی آودے گھرے جاوے٬ آپݨی سۄچ مِٹے۔”
“سَۄں جۄ ہُݨ, سویرے دیکھدے آں۔” امر سِںگھّ دی پتنی نیں دُدھّ والا کھالی گلاس پھڑدِیاں کِہا۔ امر سِںگھّ گہِرِییاں سۄچاں وِچ ڈُبّ گِیا٬ “دھِییاں جوان ہُںدِّییاں نُۄں کِہڑا ٹَیم لگّدَے! اجے کلّہ پرسۄں تاں بھۄرا کُ سی٬ ہُݨ وِیاہُݨ جۄگی وی ہۄ’گی۔ چھِںدّے تۄں تِنّ کُ ورہے تاں وڈّی اےَ٬ ’ٹھاراں سالاں دی۔ اُۄں اجے نِیاݨی وی اےَ٬ جدۄں کِتے وگ جاںدی اےَ٬ کِہڑا جِیء لگّدَے۔ ہُݨ وی اجے پرسۄں تاں گئی اےَ بھُۄیا کۄل٬ اَیں لگّدَے پتا نہِیں کِنّے دِن ہۄ’گے گئی نُۄں۔ جدۄں وِیاہ ہۄ گِیا٬ پھیر تاں کدے کدے آئِیا کرُۄ۔ پہِلے ذمانِیاں وِچ ای ہُںدّا سی٬ کُڑِییاں دۄ دۄ مہِینے لا جاںدِییاں۔ ہُݨ تاں کۄئی اُۄئیِں نہِیں چھڈّدا٬ چل کی کرائُݨَے؟ آودے گھرے وسے رسے۔” اِہی سۄچدِیاں اُس دِییاں اکھّاں مِچݨ لگّ پئیِیاں۔ پھِر اُس نیں کمبّل کھِچّ کے مُۄںہ-سِر ڈھک لِیا۔
“اۄ میری گردن چھڈّ۔” اُس دا گلا جِویں کِسے نیں گھُٹّ دِتّا سی۔ اُہ آپݨے آپ نُۄں چھُڈائُݨ لئی ہتھّ-پَیر مار رِہا سی۔ جِنّا اُہ چھُڈائُݨ لئی کۄشِش کردا٬ اۄنا ہی اُس دا ساہ گھُٹدا۔ اُس دی آتما سرِیر نالۄں وکھّ ہۄ چُکی سی۔ دیکھدِیاں ہی دیکھدِیاں اُس دا چھِںدّا پُتّ جوان ہۄ گِیا٬ پر چھِںدّے دے کپّڑے مَیلے تے پھٹے ہۄئے سن۔ اُہی رسّا ہۄر مۄٹا ہۄ کے چھِںدّے دے گل وِچ آ پِیا۔ چھِںدّے دا سِر تے داڑھی جوانی وِچ ہی چِٹّے ہۄ گئے۔ اُہ آپݨے پُتّر دی گردن دُیالِئۄں رسّا کڈھّݨ دی کۄشِش کر رِہا سی٬ پسِینۄ پسِینا ہۄئِیا۔ جدۄں کۄئی واہ ناں چلّی تاں پُتّر دی ہالت دیکھ کے اُس دِییاں چِیکاں نِکل گئیِیاں۔
اُس دی اکھّ کھُلّہ گئی۔ امر سِںگھّ اُٹھ کے بَیٹھ گِیا۔ “ہے مالکا سُکھّ رکھِّیں۔” اُس دے مُۄںہۄں نِکلِیا۔ کِنّا بھِیانک سُپھنا سی۔ اُس نیں چھِںدّے ولّ نِگہا ماری٬ اُہ سَۄں رِہا سی۔ اُس پِچھۄں امر سِںگھّ نہِیں سُتّا۔
امر سِںگھّ ڈںگّراں نُۄں پٹھّے پائُݨ لگّا وی سُپھنے بارے سۄچ رِہا سی۔ اُس دا من بڑا بیچَین سی۔ اُہ آپݨا دھِیان دُۄجے پاسے لائُݨ لئی رسۄئی وِچ چلا گِیا۔ اُس دی پتنی چاہ بݨا رہی سی۔ آپݨی پتنی نال دِیپی دے وِیاہ دی گلّ چھیڑدِیاں آکھِیا٬ “چںگّا پھیر اجّ مَیں آڑھتِیئے نال گلّ کرداں٬ کِنّے کُ پَیسے دے دئۄُ آپاں نُۄں؟”
“پر دِیپی دے باپُۄ کرذا دیکھ کے چکِّئۄ٬ پھسل نال تاں ریہ تیل وی پُۄرے نہِیں ہُںدّے۔”
“اۄہ تاں پُچھّ کے پتا لگُّۄ کِنّے کُ دِںدَّے۔”
“میری ساری رات اِہی سۄچدی دی لںگھّ’گی۔ جے وڈِّیاں نال متھّا لاواںگے تاں اُنہاں دے بَیٹھݨ لئی وی چجّ دی بَیٹھک (کمرا) چاہِیدی اےَ۔”
“اَیں تاں پھیر کھاسے پَیسے چکّݨے پَیݨگے آپاں نُۄں۔” امر سِںگھّ نیں پھِکرمںدّ ہُںدِّیاں کِہا۔
“وڈّے گھر اِہ آکھ دِںدّے ہُںدّے نیں٬ لَیݨا تاں اسِیں ککھّ نہِیں٬ وِیاہ پَیلیس ’چ ہۄوے تے برات دی سیوا ودھِییا ہۄوے۔”
“ہاں برات دی سیوا تاں اگلا کہُۄگا ای۔”
“برات دی سیوا کردِیاں ای بںدّا لکھّاں وِچ ٹھُک جاںدَے۔ اَیویں کِتے دھی نُۄں سَۄکھے کردے کردے پُتّ دی جان نُۄں رسّے وٹّ دئیِئے۔”
“رسّا؟” امر سِںگھّ نُۄں کمبّݨی جِہی چھِڑ گئی٬ اُس دے چِہرے ’تے ڈر دے بھاو سن۔
“کی ہۄئِیا؟” پتنی نیں پُچھِّیا۔
“کُش نہِیں٬ تُۄں جاہ چھِںدّے نُۄں جگا جا کے۔ پھیر سۄچدے آں کُش۔” اُہ تھۄڑھا کھِجھ کے بۄلِیا۔
امر سِںگھّ کںدھّ نال ڈھۄء لا کے کھلۄ گِیا۔ کُجھ سکِںٹّاں وِچ ہی رات والا سُپھنا اُس دِییاں اکھّاں اگّے گھُمّ گِیا۔ اکھّاں بںدّ کرکے اُپر ولّ نُۄں مُۄںہ چُکّ کے پتا نہِیں کی سۄچدا رِہا۔ اُس دے چِہرے ’تے ہُݨ سکُۄن سی تے سرِیر ہَۄلا پھُلّ۔ اُس نیں اسمان ولّ دیکھ کے دۄویں ہتھّ جۄڑے تے سِر جھُکائِیا۔ اںدّر جا کے آپݨی پتنی نُۄں کہِݨ لگّا٬ “آپاں دِیپی دا وِیاہ پںجّ چار سال ٹھہِر کے کراںگے۔ نِیاݨی اےَ اجے٬ ہۄر پڑھ لُۄ نالے۔”
پتنی نیں کُجھ بۄلݨا چاہِیا٬ پر اُس نیں ہتھّ دے اِشارے نال چُپّ کروا دِتّا۔
پتنی نیں متھّے ’تے تِئۄڑی پائی٬ امر سِںگھّ نیں کِہا٬ “اِہ بھیت دی گلّ اےَ٬ کدے پھیر دسُّۄں۔”