" پتا نہِیں ایہ مُںڈّے نُۄں کی ہۄ گِیا.... اَینا دِماگ کھاںدَے چھڈّ دِئۄ گلّاں۔" نِکُّۄ دی ماں نیں اُس دی باںہ پھڑی تے اُس دے دادا جی کۄل لِیا کھڑھا کِیتا۔

" کۄئی ناں پُتّ نِیاݨا اجے.... میرے کۄل بِٹھا دِیا کرۄ۔ " دادا جی نیں نِکُّۄ نُۄں کۄل بِٹھائُںدِیاں کِہا۔

" تُسِیں وی تاں باپُۄ جی آرام کرنا ہُںدَّے۔ سکُۄل وی پتا نِیں کدۄں لگّݨگے۔"

کرۄنا مہاماری کارن سکُۄل بںدّ سن۔ نِکُّۄ سارا دِن آپݨے دادا جی نال گلّاں کردا رہِںدّا۔ نِکّے نِکّے سوال پُچھّدا۔ اُس دے دادا جی اُس نُۄں ہر گلّ دا جواب بڑے پِیار نال سمجھائُںدے۔ پر جدۄں ہُݨ دادا جی سرکار ولّۄں بݨائے کِسان وِرۄدھی کانُۄناں دے کھِلاف دھرنِیاں وِچّ چلے جاںدے تاں اُہ آپݨی ماں تے دادی دے دُیالے ہۄئِیا رہِںدّا۔ ماں گھر دا سارا کمّ وی کردی اِس لئی اُس تے کھِجھ جاںدی سی۔ نِکُّۄ دا گُیاںڈھ وِچّ رہِںدّا دۄست کافی بِمار ہۄ گِیا سی اِس لئی اُہ کھیڈݨ وی ناں جاںدا۔ نِکُّۄ نُۄں دادا جی کۄل بِٹھا کے اُس دی ماں اُس دِییاں کِتاباں کاپِییاں ٹھِیک کرکے رکھّݨ لگّی ۔ بستے دی جیب وِچّۄں کئی تہِ کِیتے کاگذ نِکلے جۄ نِکُّۄ دے لِکھے ہۄئے سن۔ اِکّ کاگذ اُس نیں چُکّ کے کھۄلہِیا اُس 'تے لِکھِیا سی ۔

مِلے-

مِلاوٹ کھۄراں نُۄں ,

لِکھائی نِکُّۄ دی سی..... جدۄں اُہ کھۄلہ کے پڑھن لگّی اِکّ وار تاں سُنّ جِہی ہۄ گئی۔ لِکھِیا سی -

مَینُۄں سمجھ نہِیں آئُںدی مَیں تُہانُۄں کی کہاں۔ تُسِیں اِنسان تاں نہِیں ہۄ سکدے کدے کدے لگّدَے کِہ تُسِیں وڈّے وڈّے دںدّاں والے دَیںت ہۄ جِہڑے آپݨے دںدّ کھُبھۄ کے بںدّے دا پُۄرا کھُۄن چُۄس لَیںدے نیں۔ پھیر لگّدا کِہ تُسِیں راکھش ہۄ.. رکتبِیج ورگے ۔ اِکّ جݨا پھڑ ہُںدّا اُس دے پِچھّے کِنّے سارے ہۄر اُگّ آئُںدے نیں۔ پر راکھش تاں دیکھݨ نُۄں بھِیانک لگّدے نیں۔ اُہناں دِییاں شکلاں ڈرائُݨِییاں ہُںدِّییاں نیں۔ اُہناں تۄں تاں بںدّا شکلاں ویکھ کے ہی بچݨ دی کۄشِش کر سکدا اے۔ تُہانُۄں ربّ نیں شکلاں تاں بںدِّیاں ورگِییاں دِتِّییاں نیں پر کمّ تُہاڈے راکھشاں تۄں وی بھَیڑے نیں۔

مَیں اِہی سۄچدا رہِںدّا ہاں..... تُسِیں کی کھاںدے ہۄوۄگے؟ کی پِیںدے ہۄوۄگے؟ جے تُسِیں آم رۄٹی کھاںدے اۄ٬ پھیر تُہانُۄں اَینے پاپ کرن دی کی لۄڑ اےَ۔ مَینُۄں لگّدا ہُںدَّے... تُسِیں سۄنے دی رۄٹی کھاںدے ہۄوۄگے... نہِیں نہِیں... مَیں وی بھُلّ جانا... تُسِیں تاں لہُۄ پِیںدے اۄ٬ ربّ دے بݨائے بںدِّیاں دا۔ بہُت سارے لۄک تُہاڈِییاں مِلاوٹی چِیذاں کھا کے بِمار ہۄ جاںدے نیں تے مر وی جاںدے نیں ....پھِر تاں تُسِیں کاتل ہۄئے ناں۔

تُہانُۄں پتا اے ناں..... جدۄں کۄئی بِمار ہۄ جاںدَے تاں ڈاکٹر اُس نُۄں دُدھّ پِیݨ لئی آکھ دِںدّے نیں ۔ کدی سۄچِیا تُسِیں کِہ مِلاوٹی دُدھّ پی کے تاں سگۄں بںدّا ودھّ بِمار ہۄئۄُ ۔ تُسِیں سارے جِہڑے وی دُدھّ وِچّ مِلاوٹ کردے اۄ... سارے ای پاپ کردے اۄ.... کہِںدّے نیں جِہڑا پاپ کردا اے... ربّ جی اُس نُۄں بیدکھل کر دِںدّے نیں آپݨے مِہر تۄں۔ اِہ تاں پھیر گلت گلّ ہۄئی ناں۔ تُہانُۄں ربّ کۄلۄں ڈر نی لگّدا۔ تُہاڈے پرِوار وی ہۄݨگے.. جد اُہناں وِچّۄں کۄئی بِمار ہۄ جاںدَے۔ تُہانُۄں کِنّا دُکھّ لگّدا ہۄئۄُ۔ اِسے ترہاں سبھ نُۄں آپݨے آپݨے پرِوار پِیارے ہُںدّے نیں۔ پھِر تُسِیں لۄکاں نُۄں کِئۄں مَۄت دے مُۄںہ وِچّ دھکّدے اۄ۔ پر تُسِیں تاں راکھش ہۄئے ناں٬ راکھشاں نُۄں تھۄڑھی ترس آئُںدا کِسے تے۔ اُہ تاں دُۄجِیاں نُۄں دُکھّ دے کے ہسّدے ہُںدّے نیں۔

سارے دَیںتاں نیں اڈّۄ اڈّ مہِکمے سامبھے ہۄئے نیں ۔ کۄئی پھلھاں سبذِییاں تے ذہِر دِییاں پرتاں چڑھائُںدا٬ کۄئی چھیتی پکائُݨ لئی ذہِرِیلے رسائِݨاں دی ورتۄں کردا اے ۔ اِہناں نال وی لۄکاں نُۄں بتھیرِییاں بِمارِییاں لگّدِییاں نیں۔ جِہڑے پھلھ سبذِییاں کھا کے بںدّا تںدّرُست ہُںدّا اُہناں نُۄں کھا کے سگۄں بںدّا بِمار ہۄ جاںدَے ۔

مٹھِیائیِیاں وی تُسِیں نکلی مِلاوٹی بݨائُںدے اۄ۔ جدۄں کۄئی کھُشی دا مَۄکا ہُںدَّے اُدۄں مٹھِیائیِیاں کھرِیددے نیں سارے۔ لۄک وِچارے جاݨدے نہِیں ہُںدّے کِہ آپݨے پِیارے پِیارے دۄستاں اتے رِشتیداراں نُۄں مٹھِیائیِیاں نہِیں بِمارِییاں وںڈّ رہے نیں۔ اُۄں اِکّ گلّ اےَ جے تُہاڈِییاں شکلاں بھِیانک ہُںدِّییاں٬ تُہاڈے سِر 'تے سِںگّ اُگّے ہُںدّے٬ پھِر لۄک تُہاڈے تۄں بچ کے رہِݨ دی کۄشِش کردے۔ ربّ تۄں وی گلتی ہۄ گئی۔ تُہاڈی کۄئی تاں پچھاݨ رکھّݨی سی۔

مَیں سُݨِیا تُسِیں کِسے تۄں نہِیں ڈردے۔ جے سرکار تُہانُۄں پھڑ لوے تاں پَیسے دے کے چھُٹّ جاںدے اۄ۔ پھیر ہۄر ودھّ پاپ کردے اۄ۔

دادا جی دسّدے ہُںدّے نیں جِہڑا بںدّا کھُشِییاں وںڈّدَے اُہ سبھ نُۄں پِیارا ہُںدَّے۔ ربّ نُۄں وی تے بںدِّیاں نُۄں وی۔ بُرِیاں نُۄں سارے گالھاں کڈھّدے نیں ,تُسِیں گالھاں کِئۄں کھاںدے اۄ۔ مِلاوٹ کرنۄ ہٹ جۄ....۔ تُسِیں وی چںگّے بݨ جۄ ۔ دیکھݨ نُۄں تاں تُہاڈی کۄئی پچھاݨ نہِیں ۔ تُسِیں پَیسے دے سِر تے ماݨ نال گھُمّدے ہۄوۄگے پِںڈّاں تے شہِراں وِچّ۔ دادی جی کہِںدّے ہُںدّے نیں.. بںدّے دی ذمِیر گلت کمّ کرن والِیاں نُۄں لاہنتاں پائُںدی اےَ۔ تُہاڈے کۄل ذمِیر ہُںدّی اےَ بھلاں جی۔ جے ہُںدّی اےَ پھِر اُہ بۄلدی کۄئی نی۔ پر تُسِیں تاں مِلاوٹکھۄر اۄ ناں......مار دِتّی ہۄئۄُ ذہِراں کھوا کھوا کے۔

میرے دادا جی کہِںدّے ہُںدّے نیں کِہ جِہڑا پَیسا لۄکاں نُۄں دُکھی کر کے کمائِیا ہُںدّا اے ناں اُہدے وِچّ بیوسّ لۄکاں دا خُۄن ہُںدّا اُہ ہمیشا دُکھّ دِںدَّے۔ پھِر تُسِیں گلت کمّ کرکے کِئۄں دُکھ سہیڑدے اۄ۔ تُہانُۄں پتَے ....... مَینُۄں ناں کدے کدے تُہاڈے تے بہُ...ت ترس آئُںدَے۔ تُسِیں لۄکاں تۄں بد-دُیاواں لَیںدے اۄ۔ دُکھّاں دے بِیج بِیجدے اۄ پھیر دُکھّ ای اُگّݨگے ناں۔ کدے سۄچݨا جے دُکھّ اُگّ پئے تاں تُسِیں اِہناں نُۄں کِویں جھلّۄگے۔ تُسِیں جے بِیجݨِییاں نیں تاں کھُشِییاں بِیج لوۄ پھِر کھُشِییاں ہی کھُشِییاں اُگّݨگِییاں.... سارے پاسے کھُشِییاں ہی کھُشِییاں ہۄݨگِییاں۔ کِنّا چںگّا لگُّۄ سبھ نُۄں۔ مَینُۄں وی ودھِییا لگُّۄ۔

مَیں اِکّ گلّ دسّاں تُہانُۄں...... جے تُسِیں پُلس تۄں نہِیں ڈردے..... ناں ڈرۄ٬ پر ربّ تۄں ذرُۄر ڈرنا۔ دادا جی آکھدے ہُںدّے نیں کِہ ربّ سارِیاں تۄں وڈّا ہُںدَّے۔ اُہ کِسے تۄں نہِیں ڈردا٬ جے اُہنُۄں گُسّا آ گِیا پھیر نی تُسِیں بچ سکدے... جِتھّے وی مرذی بھجّ لَیݨا۔ تاں ہی تاں مَیں تُہانُۄں چِٹھّی لِکھی اےَ مَینُۄں ترس آئُںدا تُہاڈے تے۔ تُسِیں وی آپݨی ذمِیر دی آواذ سُݨ لِیا کرۄ۔ پھِر تُسِیں کدے وی گلت کمّ نہِیں کر سکۄگے........۔ بس اِہی آکھݨا سی مَیں تُہانُۄں۔

نِکُّۄ دی ماں ہَیران سی آپݨے بچّے دی سمجھ تے اُس دِییاں اکھّاں سِلّہِییاں ہۄ گئیِیاں۔ اُس نُۄں سبھ گلّاں سمجھ آ گئیِیاں کِہ اُس دا پُتّر اینے سوال کِئۄں پُچھّدا سی۔ نِکُّۄ دا دۄست رمن وی تاں مٹھِیائی کھا کے بِمار ہۄئِیا سی تے اُس نُۄں ہسپتال داکھل وی رکھّݨا پِیا سی ۔ جدۄں اُس دے دادا جی اُچّی اُچّی اخبار دی کۄئی خبر پڑھ کے سُݨائُںدے ہن تاں نِکُّۄ ڈھیر سارے سوال پُچھّدا رہِںدَّے۔ ہُݨ تِئُہاراں دے دِناں وِچّ کھاݨ پِیݨ دِییاں وستاں وِچّ مِلاوٹ ودھّ جاںدی ہَے۔ اِس لئی اخباراں وِچّ وی خبراں ودھّ چھپدِییاں نیں تے نِکُّۄ سارا دِن دادا دادی دے دُیالے ہۄئِیا رہِںدّا... بھاںت بھاںت دِییاں گلّاں پُچھّݨ لئی۔ اُہ سارِییاں گلّاں نُۄں اَینی گمبھِّیرتا نال لَیںدا ہۄویگا اُس نیں تاں کدے سۄچِیا وی نہِیں سی۔ نِکُّۄ دی ماں نیں اِہ کاگذ نِکُّۄ دے دادا جی دے ہتھّ پھڑائِیا۔ اُس نیں پڑھِیا تاں نِکُّۄ نُۄں پُچھِّیا٬

" ہُݨ اِس دا کی کرِیئے ?

" اِہی تاں پتا نہِیں مَینُۄں٬ پتا نہِیں اُہ کِتھّے رہِںدّے نیں۔ " اُس نیں اُداسِیا جِہا مُۄںہ بݨا کے کِہا۔

" باپُۄ جی اخبار والِیاں نُۄں بھیج دیئیِئے... ہۄ سکدَے چھاپ دیݨ.... آپے پڑھ لَیݨگے مِلاوٹکھۄر وی۔" سُݨ کے نِکُّۄ دِییاں اکھّاں وِچّ چمک آ گئی۔

" میری چِٹھّی پڑھ کے سارے مِلاوٹ کرنۄ ہٹ جاݨگے..... ہنا دادا جی۔ "

" ہاں پُتّ ذرُۄر ہٹ جاݨگے۔" دادا جی نیں نِکُّۄ دے سِر 'تے ہتھّ پھیردِیاں آکھِیا۔