مَیں راہاں تے نہِیں تُردا مَیں تُردا ہاں تاں راہ بݨدے

یُگاں تۄں کاپھلے آئُںدے اِسے سچّ دے گواہ بݨدے

اِہ تپدی ریت دسّدی ہَے کِہ رستا ٹھِیک ہَے میرا

اِہ سڑدے پَیر٬ ٹھردے دِل٬ میرے سچّ دے گواہ بݨدے

جُ لۄ متھّے 'چۄں پھُٹّدی ہَے٬ اُہ اسلی تاج ہُںدّی ہَے

توی دے تکھت 'تے بہِ کے ہی سچّے پاتشاہ بݨدے

اِہ پںڈّت راگ دے تاں پِچھّۄں سدِییاں بائد آئُںدے نیں

میرے ہئُکے ہی پہِلاں تاں میری وںجھّلی دے ساہ بݨدے

اسانُۄں رِیت تۄں ودھّ کے کِسے دی پرِیت پِیاری ہَے

تُۄں لِکھ لیکھا تے لِکھ جِنّے وی نیں ساڈے گُناہ بݨدے

راںجھے ناں وی ہُںدّے تاں وی ناں بݨدے اسِیں کَیدۄں

اسِیں جاں ناتھ ہُںدّے جاں اسِیں لُڈّݨ ملاہ بݨدے

اُدۄں تک تُۄں ہَیں ساڈی ہِکّ دے وِچ مہِپھُۄذ مر کے وی

جدۄں تک جِسم ساڈے ہی نہِیں سڑ کے سُیاہ بݨدے

فکِیراں دے سُکھن کُچھ یار٬ کُچھ تارِیکھ دے مںذّر

جدۄں مَیں ذکھم کھا لَیناں میری خاتر پناہ بݨدے

مَیں اِک گلّ جاݨداں کِہ ہَے کۄئی شَے اِس وجُۄد اںدّر

اُہ جِہڑی لِشک اُٹھدی ہَے جدۄں سبھ رُکھ سِیاہ بݨدے

کدی درِیا اِکّلا تَیہ نہِیں کردا دِشا آپݨی

ذمِیں دی ڈھال٬ جل دا ویگ ہی رل مِل کے راہ بݨدے

اچنچیتی کِسے بِںدُّۄ 'چۄں چشما پھُٹّ پَیںدا ہَے

اِہ دائویدار دائویدار اَیویں کھاہمکھاہ بݨدے

مَیں کُجھ ناداں تے بِںدّاں دا مِلݨ-بِںدُّۄ ہاں مَیں کی ہاں

جے مَیں آکھاں کِہ مَیں کُجھ ہاں کتھن میرے گُناہ بݨدے

اِہ تُردا کَۄݨ ہَے مَیں کَۄݨ ہاں تے کَۄݨ پُچھّدا ہَے

اِہ سۄچاں دا سپھر ہَے جِس لئی سِینے ہی راہ بݨدے

جدۄں تک لپھذ جِئۄُںدے نیں سُکھنور جِئۄݨ مر کے وی

اُہ کیول جِسم ہُںدّے نیں جۄ سِوِیاں وِچ سُیاہ بݨدے

ہمیشا لۄچِیا بݨنا تُہاڈے پِیار دے 'پاتر'

کدے ناں سۄچِیا آپاں کِہ اہُ بݨدے جاں آہ بݨدے