رُسِّیا ناں کرۄ یارۄ٬ ندی کِنارے رُکھّڑے ہاں پتا نہِیں کدۄں ساہ ہی رُسّ جاݨ۔ رُسِّیاں-رُسِّیاں سدا لئی وِچھّڑ جاݨا بہُت ہی اسہِ ہُںدّا جِئۄُںدِیاں لئی کِئُںکِہ سدا لئی وِچھّڑ گئے رُسّے ہۄئے نُۄں تُسِیں کدے نہِیں منا سکدے۔ تُر جاݨ والا پتا نہِیں آپݨِیاں نُۄں منائُݨ دِییاں کِنِّییاں سدھّراں من وِچّ دبائی سدا لئی اکھّاں ہی مِیٹ گِیا ہۄویگا۔
بںدّے کۄلۄں آپا ہی رُسّ جاوے تاں پلّے وِچّ رہِںدّا ہی کی ہَے؟ مر جاںدی ہَے اُس دی دھڑکݨ تے جِیء اتے کِسے نُۄں وی نہِیں سُݨدی اُس دے ساہاں وِچلی سی۔ چاء رُسّ جاںدے تاں بںدّا پتجھڑی بِرکھ بݨدا٬ پھُلّ اتے ٹاہݨِییاں تۄں وِروا پتِّیاں تۄں سکھّݨا٬ مہِک وِہُۄݨا۔ بِن چھاواں تۄں سِرف ساہاں دی رُۄہ ہِیݨ ڈپھلی کھڑکدی۔
شفا رُسّدی تاں سِہتیابی کھُسدی٬ لگّ جاںدا اسادھ رۄگ اتے پھِر بںدّے نُۄں مَۄت مںگِّیاں وی نہِیں مِلدی۔
ساںجھ رُسّ جاوے تاں بںدّا تنہائی وِچّ ہی خُد نُۄں مرنہارا کر لَیںدا۔ کدے اِکلاپا ہںڈھّائُںدے سجّݨاں نال کُجھ پل ساںجھے کرنا٬ دیکھݨا اُہ پھِر اِکلّے رہِںدِّیاں وی اِکلّے نہِیں ہۄݨگے۔
پِیار رُسّ جاوے تاں بںدّا خُد نُۄں کِسے کمرے وِچّ کَید کر آپݨی ہۄݨی نُۄں ہتھِّیں ہی وِہاج لَیںدا ہَے کِئُںکِہ پِیار بِناں کِسے دا جِیݨا وی کی جِیݨا۔ اِہ تاں آپݨے ہتھِّیں آپݨا لہُۄ پِیݨا اتے ناں چاہُںدِّیاں وی تھِیݨا اتے ساہاں دی تںدّ کتِیݨا ہُںدّا۔ اجِہے لۄک بِماری تۄں نہِیں٬ پِیار-پِیاس نال ہی تڑف کے مر جاںدے ہن۔ مرہم رُسّدی ہَے تاں ذخم کدے نہِیں بھردے۔ سدا چسکدے٬ رِسدے اتے کِسے مۄہوںتّی پلۄسݨی دی آس وِچّ آخری ساہ تِیک خُد نال جںگّ کردے۔
مِتّر رُسّ جاوے تاں رُسّ جاںدا مِتّر-مۄڈھا جِس ’تے سِر رکھّ کے درد کۄئی پھرۄلے اتے دُکھّاں دے مارے نُۄں پِیڑا تۄں راہت مِلے۔ کھُۄہ رُسّ جاوے تاں خالی ٹِںڈّاں دی چِیس فِذا نُۄں چِیر جاںدی اتے سُکّا ہۄئِیا تل جِیون-آستھا لئی آخری ہِچکی بݨدا۔ کائِنات رُسّ جاوے تاں ہڑھ٬ بھُۄچال٬ برفِیلے تُۄفان اتے وا-ورۄلے٬ لاوے اتے کہِراں دی تپش کہِر بݨ کے منُکھّ نُۄں اُس دی اَۄکات دِکھائُںدی۔ ہویلی رُسّ جاوے تاں خالی کھُرلِییاں اتے سکھّݨے کِلِّیاں نُۄں دیکھ کے اِںجھ جاپدا جِویں لویرِییاں مجھّاں تے گاواں٬ بلد اتے جھۄٹے٬ کٹّے-کٹِّییاں جاں وچھّے-وچھِّییاں نُۄں کال نِگل جاںدا اتے اِسدی وِیرانگی وِچّ کُجھ وی جِیوںتّ نہِیں دِسدا۔
کھیت رُسّ جاںدے تاں نِیائیِںیاں رکّڑ بݨدِییاں٬ فسلاں دی بجائے اُگّدِییاں کھُدکُشِییاں اتے سہِک جاںدا کِیارِیاں نُۄں سِںجّݨ والا پاݨی اتے آڈاں وِچلے پاݨی دا ویگ آپݨی مَۄتے مر جاںدا۔ بہار رُسّ جاوے تاں چمن اُجّڑدا٬ ٹاہݨِییاں ’تے پھُٹّݨ والِییاں کرُۄمبلاں دا ہۄ جاںدا کُکھّ وِچّ کتل اتے پتجھڑ لا لَیںدی سدِیوی ڈیرا۔ کمرے رُسّدے تاں اِسدی فِذا مسۄسی جاںدی٬ دھُپّ سہِم جاںدی اتے اِسدی سُنّ وِچّ گھر٬ گھر ناں ہۄ کے مکان بݨ جاںدا اتے نِکّے نِکّے ٹۄٹِیاں وِچّ تکسِیم ہۄ جاںدا۔ گھر رُسّ جاںدا تاں کںدھّاں نُۄں کھا جاںدا کلّر٬ جالھِیاں دا جںگّل چھتّاں نُۄں لُکۄںدا٬ کںدھّاں تۄں لتھّدے لِئُڑ٬ کھۄڑاں وِچّ اُگّدے پِپّل تے بۄہڑ٬ بنیرِیاں ’تے بُجھِّییاں ہۄئیِیاں ادھّ جلِییاں مۄمبتِّییاں اتے آلھِیاں وِچّ ہواںکدی سُکّے چِراغاں دی ہُۄک۔
گھر والِیاں دی گُفتگُۄ رُسّ جاوے تاں پَیدا ہۄئی خامۄشی گھر وِچلی اپݨتّ٬ سہِیۄگ٬ سہِچار٬ سکُۄن اتے سُکھن چٹّم جاںدی ہَے۔ پلںگھّ ’تے لیٹے دۄ پْریمِییاں وِچّ جدۄں مۄہ-مُہبّت رُسّدی تاں نِگھّی گلوکّڑی دھاہِیں رۄںدی اتے سیج رُۄپی راںگلا پلںگھّ ہئُکے بھردا۔
وے سجّݨا! ذرا سُݨ کے جاوِیں٬
رُسِّیا ناں کر یار
رُسِّیاں رُسِّیاں جے ساہ وی رُسّ گئے
تاں یاری جاݨی ہار۔
بسّ وی کردے یار
مُۄںہ پھُلائی بَیٹھے رہے تاں
بۄلاں دیݨا دُرکار۔
ذِدّ وی چھڈّ ہُݨ یار
ذِدّ ذِدّ وِچّ ہۄ جاݨا
چاواں دا نر-سںگھّار۔
بھُلّ وی جا ہُݨ یار
بھُلّ کے ہی تاں نوِیںیاں یاداں
بݨنا من-بہار۔
آکھے وی لگّ یار
اڑِییاں وِچّ کھُر ناں جاوے
ساںجھاں دا کِردار۔
چُپّ نُۄں تۄڑدے یار
بۄلاں باجھۄں کِںجھّ کریںگا
سدھّراں دا اِذہار۔
سُنّ پِگھلا دے یار
سُنّ-سمادھی جے ناں تۄڑی تاں
پتھراء جاویگا پِیار۔
غُسّا چھڈّ دے یار
رۄسے٬ شِکوے تے گِلِیاں دا
چُکّ نہِیں ہۄݨا بھار۔
آ گلّ مِلِیئے یار
رُۄہاں دی راہداری دے لئی
جۄڑِیئے دِلاں دی تار۔
یارا! جے کلم رُسّ جاوے تاں خالی ورکِیاں ’تے پھَیلی ہۄئی امُۄرت لِکھت نُۄں پڑھن لگِّیاں٬ اںتّرِیو وی چِیخݨ لگدی۔ جدۄں اکھّاں وِچلے اتھّرُۄ رُسّ جاںدے تاں نَیݨاں وِچّ جمّے ہۄئے ہںجھُّۄیاں دی اِبادت پڑھدِیاں پڑھدِیاں٬ بںدّا خُد نُۄں ہی وسار دِںدّا۔ جدۄں شبداں کۄلۄں ارتھ رُسّدے تاں چانݨ وِہُۄݨے ہرفاں دی دھُۄݨی بال کے وی کِسے سیک دی آس رکھّݨا اکارتھ ہُںدّا۔ جے دِیدِیاں وِچّ ٹھہِرے سُپنے ہی رُسّ جاݨ تاں مںذّلاں دے سِرناوِیاں دی سار کَۄݨ لویگا اتے بِن-سِرناوِئۄں کۄئی وی کدے وی کِسے ٹِکاݨے ’تے نہِیں پہُںچّدا۔
جے پَیراں وِچّ اُگّݨ والا سفر ہی رُسّ جاوے تاں پَیر کدے وی کِسے سفرنامے دے سِرجک نہِیں ہۄ سکدے۔ جے شبد ہی رُسّ جاݨ تاں شبد-جۄت نُۄں آپݨی رُۄہ دے وِہڑے دھر٬ کِسے کِسم دی لۄء دی آس رکھّݨا من دا بھرم ہی ہُںدّا۔ جے چیتنا رُسّ جاوے تاں چِںتّا٬ چِںتّن٬ جاں فِکرمںدّی نُۄں مستک وِچّ کِویں اُگائِیا جا سکدا٬ وَیرانی دھرتی کدے وی ذرکھیذ نہِیں ہۄ سکدی۔
جے آویش ہی رُسّ جاوے تاں کِسے لِکھت دے اُدے ہۄݨ نُۄں کِیاسݨا٬ کِسے پھۄکے دِلاسے تۄں اِلاوا کُجھ نہِیں ہُںدّا۔ جے رُۄہ ہی رُسّ جاوے تاں جِسمانی تںدّرُستی ارتھہِیݨ۔ یاد رکھّݨا! جے رُۄہ راذی تاں بںدّا سچِّیں مُچِیں راذی٬ اتے ربّ وی راذی کِئُںکِہ ربّ وی تاں بںدِّیاں وِچّ ہی وسدا٬
کئی وار تاں اِںجھ وی ہُںدّا کِہ٬
مَیں وی رُسِّیا تے اُہ وی رُسِّیا
تے ہۄ گئی جگ-ہسائی۔
کِس نُۄں٬ کَۄݨ مناوے سۄچدِیاں٬
ساری اُمر لںگھّائی۔
ناں باںہاں نُۄں باںہاں مِلِییاں
ناں بھاواں تِیک رسائی۔
غم٬ پِیڑا تے دُکھّ-درداں دی
کِیتی اساں کمائی۔
ناں سُپنِیاں گلوکّڑی پائی
ناں چاواں مہِںدّی لائی۔
ناں اِکّ دُۄجے دِییاں گلِّیں
ہاں وِچّ ہاں مِلائی۔
رُسِّیاں رُسِّیاں بِیت چلّی اے
اُمراں دی تنہائی۔
آ سجّݨا! سِینے نال لگّ جا
چھڈّ وی دے رُسوائی۔
بچدے ساہِیں٬ وِتھّ-وِرلاں دی
کر لئیِئے بھرپائی۔
رُسّدے سِرف اُہی ہن جۄ خُد نُۄں نفرت کردے ہن۔ آپݨی اُتّمتا دا جھںڈّا لہِرائُݨا چاہُںدّے۔ آپݨی ہئُمَے تے ہںکّار وِچّ سڑدے٬ دھُکھدی دھُۄݨی ورگے جۄ خُد وی بھسم ہُںدّے اتے آلے-دُیالے نُۄں وی سواہ کردے۔ جے بھاشا ہی رُسّ جاوے تاں بَۄݨی کوِتا٬ کہاݨی٬ گِیت٬ غذل٬ ناٹک جاں وارتِکی ٹۄٹکِیاں وِچّ سمیں دے سچّ اتے درد نُۄں سمائُݨ دی سۄجھی کِتھّۄں آویگی؟
جے آپا ہی رُسّ جاوے تاں بںدّے دے پلّے وِچّ کُجھ نہِیں رہِںدّا٬ سِوائے ساہاں نُۄں پُۄرے کرن دی مجبُۄری۔ رُسِّیا ہۄئِیا سجّݨ آپݨے مِتّر دی ارتھی نُۄں مۄڈھا تاں دے سکدا ہَے پر اُس دے جِئُںدے جِیء من-مُٹاو٬ رۄسِیاں اتے شِکوِیاں نُۄں دُۄر ناں کرن دا درد٬ اُس دے ساہاں نُۄں وی سِئُںک بݨا دِںدّا۔ ارتھی تاں بۄلدی نہِیں پھِر بۄل کے رُسوائی کِںجھّ دُۄر کِیتی جا سکدی۔ اُس نیں آپݨے مِتّر دی ارتھی دے نال نال خُد دی ارتھی وی آپݨے مۄڈھِیاں ’تے چُکّی ہُںدّی۔
رُسّے ہۄئے بچّے آپݨے ماں-باپ دِییاں اںتِّم رسماں وِچّ شامل ہۄ کے٬ گَیر-ہاذر ہی ہُںدّے۔ اُنہاں دے اںدّرلا رۄسا تے ساڑا٬ چِتا نُۄں لامبُۄ لائُںدِیاں وی٬ آپݨے اںدّر اِکّ سِوا بالدا جِسدے سیک وِچّ اُہ خُد ہی راکھ ہۄ جاںدا۔ رُسّ کے ودھ جاںدِییاں دُۄرِییاں جِنہاں نُۄں بھرنا بہُت اَۄکھا۔ اِہ دُۄرِییاں پھِر جان دا خَۄء بݨدِییاں۔ ساڈے کۄلۄں چاء رُسّ جاںدے تے اسِیں جِئۄُݨا ہی بھُلّ جاںدے۔ اِہ بھُلّ نُۄں بخشائُݨا ڈاڈھا کٹھن۔ پھِر اِہی بھُلّ ساڈی ارتھی نُۄں سبھ تۄں پہِلاں مۄڈھا دِںدّی۔
جدۄں سُپنے رُسّدے ہن تاں ساڈِییاں سۄچاں سِئُںکِییاں جاںدِییاں ہن٬ تدبِیراں دے ہَۄسلے پست ہۄ جاںدے جن۔ ساڈے کدماں وِچّ اُگّݨ والا سفر آپݨی مَۄتے مردا اتے اسِیں سِرف اِکّ ہی بِںدُّۄ ’تے کھڑھے آخری پہِر نُۄں اُڈِیکݨ لگّدے ہن۔ جدۄں ساڈے کۄلۄں من وِچّ پَیدا ہۄݨ والی سںوّیدنا ہی رُسّ جاوے تاں ساڈِییاں اکھّاں سِلّہِییاں نہِیں ہُںدِّییاں جدۄں کِسے نُۄں کراہُںدّا دیکھدِییاں ہن۔ بھُکھّے ڈھِڈّ دی ویدنا سمجھݨ تۄں اسمرتھّ۔ بمبّاں دی مچائی تباہی وِچّ بَیٹھے بھُکھّݨ-بھاݨے تے لاچار بچِّیاں دی بیوسی نُۄں دیکھ کے من وِچّ رُدن نہِیں پَیدا ہُںدّا۔ اسِیں سِرف اِکّ رۄبَۄٹ ہُںدّے ہاں٬ بھاو ہِیݨ, اہِساس ہِیݨ اتے سںوّیدنا اتے سُۄکھمتا تۄں کۄرے۔
جدۄں ساڈے کۄلۄں کُدرت رُسّ جاوے تاں بِن پتّرے ہۄ جاںدے بِرخ اتے دُۄر اُڈ جاںدے پںچھّی٬ پسردی پرِںدِّیاں دی مہِفل وِچّ سُنّسان۔ بِرکھاں دی الۄپتا وِچّۄں سِرف مَۄت نُۄں دیکھدے۔ نِرمل پاݨِییاں راہِیں جِیون دان بخشݨ والے ساڈے کۄلۄں رُسّ کے بریتے بݨ جاںدے تاں سانُۄں ساڈِییاں کُتاہِییاں دی سذا مِلدی۔ پھِر اسِیں بُۄںد-بُۄںد لئی ترسدے آپݨی پِیاس وِچّ آپ ہی پِیاس ہِیݨ ہۄ کے پاݨی دے کہِر دا شِکار بݨدے۔ جدۄں ساڈی رُۄہ ہی ساڈے تۄں رُسّ جاوے تاں بںدّے دا آپݨا آپ خُد تۄں بہُت دُۄر چلے جاںدا ہَے۔ پھِر بںدّے دا خُد نُۄں مِلݨا بہُت اسمبھّو ہُںدّا ہَے۔ بںدّا٬ بںدّے اتے بںدِّیائی تۄں بہُت دُۄر تِیک تِلہک جاںدا ہَے۔ اِہ تِلہکݨی آخر نُۄں رساتل دا راہ بݨ جاںدی ہَے۔
جدۄں شبد رُسّدے تاں سفِیاں ’تے اُکّرِیا جاݨ والا سُنیہا وی آپݨے ماتم وِچّ خُد نُۄں سِوے دا سیک بݨا دِںدّا۔ اِہ ماتم ہی ہُںدّا جدۄں آپݨے آپ نُۄں پْرگٹائُݨ تۄں اُکتائے کۄرے رہِ جاںدے۔ جدۄں ماں بۄلی ہی ساڈے تۄں رُسّ جاوے تاں دسّݨا کِہ تُسِیں آپݨے اںتّرِیوی ہاو-بھاو نُۄں کِںجھّ پْرگٹائۄگے٬ جِہڑے ماں بۄلی تۄں بِناں کِسے وی ہۄر بۄلی وِچّ نہِیں پْرگٹائے جا سکدے٬ کِئُںکِہ آپݨی ماں بۄلی تۄں رُسّݨا٬ آپݨے مُۄل تۄں ٹُٹّݨا ہُںدّا۔ جدۄں کِتاباں رُسّدِییاں تاں گھر وِچلی خالی لائِبریری ہںجھُّۄیاں وِچّ کھُر جاںدی اتے اِنہاں وِچّ اُگّدِییاں بِیئر باراں٬ جِنہاں وِچّ آخر نُۄں غرک جاںدا منُکھّ۔
جدۄں ماں سدا لئی رُسّ کے کںدھّ ’تے لٹکدی تسوِیر بݨ جاوے تاں دسّݨا پھِر ماں نال کِںجّ گلّاں کرۄگے جِہڑِییاں گلّاں تُسِیں کرنا لۄچدے سی۔ پر تُہاڈے رُجھیوِیاں کارن٬ تُسِیں ماں نُۄں سدا لئی گوا لِیا۔ باپ رُسّ جاوے تاں باپ دی سںگھّݨی چھاں تۄں مہِرُۄم ہۄئِیاں دی مںدّہالی اتے بدہواسی نُۄں کدے کِیاسݨا٬ تُہانُۄں اہِساس ہۄویگا کِہ باپ وِہُۄݨے بچِّیاں دے راہاں وِچّ اُگِّییاں سُۄلاں وِچّ بچِّیاں دا سفر کِنّا کشٹمئی ہُںدّا۔
جدۄں باںہاں ہی رُسّ جاݨ تاں پھِر کِہڑِییاں بھجِّییاں باںہاں تُہانُۄں سمبھّالݨگِییاں جدۄں شرِیکاں وِچّ گھِرِیاں تُہانُۄں آپݨِییاں کُتاہِییاں اتے گرُۄراں دا اہِساس ہۄویگا؟ پر تُہاڈے کۄل تاں اُس پل آپݨے رُسِّیاں نُۄں منائُݨ دا وکت وی نہِیں ہۄݨا۔
سجّݨا! آپݨے رُسّے مِتّر نُۄں جِئُںدے جِیء ہی منا لَے٬ ورنا جدۄں اُہ سدا لئی ساتھ چھڈّ گِیا تاں تُۄں بُلائُݨا ہَے اتے اُسنے پھِر بۄلݨا وی نہِیں۔ تیرے ترلے کِیتِیاں اتے ہِلائُݨ ’تے وی اُسنے کدے ہُںگّارا نہِیں بھرنا۔
جدۄں بںدّے دِییاں کرتُۄتاں کارن کُدرت رُسّ کے کہِروان ہُںدّی ہَے تاں مَۄسماں وِچّ اݨکِیاسِیا بدلاء پَیدا ہُںدّا ہَے۔ جھکھّڑاں اتے ہنیرِییاں منُکھّی ترکّی دے اݨوِیاہِیاں دا کارن بݨدِییاں ہن۔ بھُۄچال اتے برفِیلے تُۄفاناں وِچّ بںدّے نُۄں آپݨی ہۄںد بچائُݨ دا تَۄکھلا پَیدا ہۄ جاںدا۔
میرے کۄلۄں مَیں ہی رُسِّیا اتے مَیں خُد تۄں وِہُۄݨا ہۄئِیا۔
آپے نُۄں گوا اِکّ نُکّرے بہِ کے ہُبکِیں ہُبکِیں رۄئِیا۔
کِںجھّ مِلاںگا خُد نُۄں ہُݨ مَیں اِہی سۄچی جاواں۔
آپݨے آپ تۄں وِچھّڑے آپے نُۄں کِںجھّ مَیں جا مناواں۔
مَیں تے میرا آپا رُسّ گئے٬ دسّۄ کَۄݨ منائۄُ۔
کَۄݨ دۄہاں دِییاں رُسِّییاں راہاں بِںدُّۄ ’تے مِلائۄ۔
اِس رۄسے وِچّ چاء وی رُسّے تے ہاسے تُر گئے دُۄر۔
ناں سُچِّییاں آساں تے بھاواں نُۄں پِیا اے بھرواں بُۄر۔
اےَ کھُدائِیا! کدے ناں رُسّے آپݨے کۄلۄں آپا۔
ناں ہی رُۄہ بِن رہِںدِّیاں سہِݨا پوے اِکلاپا۔
ناں ہی نِگھّی گلوکّڑی دے وِچّ اُگّݨ ہئُکے آہاں۔
سگۄں پاک سۄچاں دے اںدّر پُںگّرن شُبھ اِچھّاواں۔
آپݨے آپ تۄں جِہڑے لۄکِیں ہۄ جاںدے نیں پاسے۔
ہںجھُّۄیاں دے وِچّ گل جاںدے تے نیڑے ناں ڈھُکݨ ہاسے۔
کدے جے رُسّے آپا سجّݨۄ تاں بُکّل وِچّ لَے سہِلائۄ۔
نِکّے نِکّے خُد نال شِکوے٬ اںدّر بہِ سُلجھاوۄ۔
آپے نال دی ساںجھ وِچّ ہُںدّی ساہاں دی سرداری۔
ذِںدّگی دے سِر سجدا مُکٹ تے رُۄہاں دی دِلداری۔
تاں ہی مَیں اکسر آپݨے آپ تۄں کدے ناں جاںدا دُۄر۔
میرے کدمِیں سفر مچلدا اتے نَیݨاں وِچّ سرُۄر۔
جدۄں ساہ رُسّ جاںدے ہن تاں پھِر جِئۄُݨا مرنا بݨ جاںدا ہَے۔ اِس لئی ذرُۄری ہَے کِہ ساہاں نُۄں کدے رُسّݨ ناں دِئۄ۔ اِس لئی ذرُۄری ہَے کِہ آپݨے آپ نُۄں مِل کے آپݨے ساہاں لئی دُیا کردے رِہا کرۄ۔ رُسّ کے کِسے نیں کُجھ نہِیں کھٹِّیا٬ منّ-منائی وِچّ وسدِییاں سبھّے برکتاں۔ مُہبّت دی کمائی کردی ہَے وِئکتی نُۄں مالۄمال۔ اِہ رںذِّشاں٬ رۄسے٬ رُسوائیِیاں تے رِیاڑاں نیں کُجھ نہِیں دیݨا٬ سگۄں اِہ تُہاتھۄں تُہاڈا سکُۄن٬ سُکھ اتے بیفِکری والی جِیون-جاچ کھۄہ راتاں دی نِیںد وی اُڈا دِںدِّییاں ہن۔ اِہ دُشمݨِییاں٬ دوَیت٬ دوںدّ٬ دُشٹتا پڑھدِییاں نیں تُہاڈا پھاتِہا۔ کدے مۄہ نال رُسِّیاں نُۄں گلوکّڑی وِچّ لَیݨا٬ تُسِیں ذِںدّگی دا جشن٬ ساہاں لئی نِیامت٬ جُڑے ہتھّاں دی اِبادت اتے کلم لئی کرتاری کِرِیاواں دی کارجشالا بݨ جاوۄگے۔