دھرم سِئۄں کِسان مذدُۄر ایکتا دے جھںڈّے ہیٹھ دِن رات سرکار دے کنّ کھۄلہݨ والے یۄدھِیاں دے نال کدے سڑکاں تے کدے ریلوے لائیِناں تے ڈٹِیا ہُںدّا سی۔ جِہڑے پُلِس والِیاں دی ڈِئۄُٹی لگّی ہۄئی سی اُہ اُس نُۄں کدے وی ماڑے ناں لگّدے... کِسے وِچّۄں اُس نُۄں آپݨے گِںدّر دا چِہرا جھلکدا... کِسے وِچّۄں بھِںدّر دا۔ اُس نُۄں دِلۄں مۄہ جِہا آئُݨ لگّ پِیا سارِیاں دا۔ اِہ وی وِچارے پھرذاں دے بدھّے نیں اُہ سۄچدا٬ اِہ وی تاں دھرنے وِچّ شامل نیں بھاویں اِہناں دا مکسد ہۄر اےَ۔ دھُپّ چھاں تاں اِہ وی نالھ ہی جھلّدے نیں۔

اِکّ دِن شام دا گھُسمُسا جِہا ہۄئِیا اِکّ کِسان نیں ذۄردار بھاشݨ دِتّا.... کِسان مذدُۄر ایکتا.... ذِںدّاباد دے نائرِیاں نال اسمان گُۄںجݨ لگّا۔ دھرم سِئۄں نیں دیکھِیا اُس دے پِچھّے کھڑھے دۄ پُلِس والے وی دبّوِیں آواذ وِچّ 'ذِںدّاباد' آکھ رہے سن۔

" تُسِیں تاں بھائی سرکاری بںدّے اۄ۔ " دھرم سِئۄں نیں اںدّرۄں کھُش ہُںدِّیاں ہَۄلی جِہی کِہا۔

"مَیں وی کِسان دا پُتّ ہاں باپُۄ جی۔ " پہِلے نیں کۄلھ نُۄں ہُںدِّیاں آکھِیا۔

" تے مَیں مذدُۄر دا۔ " دُۄسرا بۄلِیا۔

" باپُۄ ذمِیر بۄل پَیںدی اےَ کی کرِیئے؟ پر پھرذ اُچّی آواذ نہِیں کڈھّݨ دِںدّا۔" پہِلا اینا کہِ کے چُپّ کر گِیا۔

دھرم سِئۄں دِییاں اکھّاں سِلّہِییاں ہۄ گئیِیاں ۔ اُس دا جِیء کِیتا اُہناں نُۄں گھُٹّ کے سِینے نال لا لوے۔ پر اِس ترہاں نہِیں سی کر سکدا... پتا نہِیں کِنِّییاں کُ دُیاواں اُس دے اںدّرۄں نِکلِییاں .....اُہناں سرکاری پھرذاں دے بجھِّیاں لئی اتے پتا نہِیں کِنّی وار اُہناں پھرذاں دے بجھّے مُلاذماں دے ہتھّ جُڑے آپݨے بذُرگاں دی کامیابی لئی۔