ہر بںدّا چاہُںدّا ہَے کِہ اُہ تںدُّترست٬ سِہتمںدّ اتے لمبّی ذِںدّگی جِیوے۔ کۄئی وی بِماری اُسدے نیڑے ناں آوے۔ اُسدے سرِیر وِچّ پُۄری چُستی اتے پھُرتی ہۄوے۔ اُس نُۄں کدے ڈاکٹر کۄل ناں جاݨا پوے۔ اُہ جۄ کُجھ وی کھاوے٬ اُہ اُس نُۄں جھٹّ ہذم ہۄ جاوے۔ پر سِہتمںدّ٬ تںدّرُست اتے لمبّی ذِںدّگی جِئۄُݨ لئی سانُۄں آپݨے سرِیر نُۄں سِہتمںدّ اتے تںدّرُست رکھّݨ لئی ساڈے کی پھرذ ہن٬ ذِیاداتر لۄک جاݨدے ہۄئے وی اُنہاں اُتّے امل نہِیں کردے۔ اِکّ تِبّتی کہاوت ہَے کِہ آپݨی بھُکھّ نالۄں ادھّا کھائۄ٬ دُگّݨا تُرۄ-پھِرۄ٬ تِگُݨا ہسّۄ اتے بِناں ماپ دے پْریم کرۄ٬ اِہۄ سُکھی اتے سُچّجے جِیون دا راج ہَے۔ ذِیاداتر لۄک کھاݨ لگِّیاں آپݨی بھُکھّ تۄں ادھّا تاں کی سگۄں بِناں ہِساب لائے کھاںدے ہن۔ اُہ اِںج کھاںدے ہن٬ جِویں اُہ پہِلی اتے آکھری وار کھا رہے ہۄݨ۔ اُہ آپݨے پیٹ نُۄں کُۄڑادان بݨا دِںدّے ہن۔ اجّ دے یُگ وِچّ بہُگِݨتی اُنہاں لۄکاں دی ہَے٬ جِہڑے نِرۄگ ذِںدّگی دے اسُۄل کِنّا کھاݨا٬ کدۄں کھاݨا اتے کِویں کھاݨا اُتّے امل کرن نُۄں دھِیان وِچّ ہی نہِیں رکھّدے۔ سماگم کھُشی دا ہۄوے جاں پھِر گمی دا٬ لۄک کھاݨے اُتّے اِںج ٹُٹّ کے پَیںدے ہن جِویں کھاݨا مُکّ جاݨا ہۄوے پر کھاݨے نال میذ بھرے پئے ہُںدّے ہن۔ ڈاکٹری نِئماں انُسار رات دا کھاݨا رات ستّ وجے تۄں پہِلاں کھائۄ٬ اُس نُۄں پچائُݨ لئی تُرۄ-پھِرۄ۔ پر ذِیاداتر لۄکاں دا رات دا کھاݨا کھاݨ دا کۄئی سماں ہی نہِیں اتے کھاݨا کھاݨ تۄں بائد سَیر کرن نالۄں اُہ ٹَیلِیوِذن ویکھݨا اتے پھۄن چلائُݨا ذِیادا ذرُۄری سمجھدے ہن۔ اِہ جگّ ذاہِر سچائی ہَے کِہ ذرُۄرت تۄں ذِیادا پھاسٹ پھُۄڈ بِمارِییاں دا گھر ہَے پر لۄکاں نیں اُس نُۄں رۄٹی دی تھاں کھاݨا شُرُۄ کر دِتّا ہَے۔ ہۄٹلاں وِچّ کھاݨے تۄں پہِلاں سٹارٹر دے ناں اُتّے پھاسٹ پھُۄڈ پرۄسِیا جاںدا ہَے۔ سِہتمںدّ ذِںدّگی گُذارن لئی ہر بںدّے نُۄں اِہ گلّ چیتے رکھّݨی چاہِیدی ہَے کِہ کھاݨا دوائی واںگ کھائۄ٬ نہِیں تاں دوائی کھاݨے واںگ کھاݨِییاں پَیݨگِییاں۔

سِہتمںدّ ذِںدّگی جِئۄُݨ لئی دُگّݨا چلّݨا لۄکاں دی ذِںدّگی وِچّۄں منپھی ہُںدّا جا رِہا ہَے۔ چلّݨ دا بھاو سَیر کرن تۄں ہَے۔ سَیر لمبّی اتے اُس کھُلّہی ڈُلّی تھاں اُتّے ہۄݨی چاہِیدی ہَے٬ جِتھّے سرِیر نُۄں تاذی٬ پْردُۄشݨ رہِت ہوا مِلے۔ پر بہُگِݨتی اُنہاں لۄکاں دی ہَے٬ جِہڑے سَیر ناں کرن دا کارن سماں ناں ہۄݨا دسّدے ہن۔ اجۄکے یُگ وِچّ لۄک مۄبائِل پھۄن٬ کمپِّئۄُٹر اتے ٹَیلِیوِذن اُتّے کئی کئی گھںٹّے گُذار دِںدّے ہن پر اُنہاں کۄل سَیر لئی سماں نہِیں ہُںدّا۔ ودھّ تۄں ودھّ پَیسا کماکے امِیر ہۄݨ دی دَۄڑ اتے کمّاں دے رُجھیوِیاں وِچّ لۄکاں دے مُۄںہ تۄں اِہ سُݨن نُۄں مِلدا ہَے کِہ سَیر کرن لئی سماں ہی نہِیں مِلدا پر اُنہاں نُۄں اِہ پُچھِّیا جاݨا بݨدا ہَے کِہ چںگّی سِہت تۄں بِناں پَیسا وی کِس کمّ دا ہَے؟ بِناں چںگّی سِہت تۄں کمّ کِویں کِیتا جا سکیگا؟ سَیر ناں کرن دی آدت والے لۄکاں نیں سَیر دے ارتھ آپݨے ہِساب نال کڈھّݨے شُرُۄ کر دِتّے ہن۔ اُہ گھر دے براںڈے٬ وِہڑے اتے گلی-مُہلّے وِچّ گھُمّݨ نُۄں سَیر کرنا سمجھݨ لگّ پئے ہن۔ رات نُۄں دیر نال سَۄݨا٬ سویرے دیر نال اُٹھّݨا ذِیاداتر لۄکاں دی ذِںدّگی دا ہِسّا بݨدا جا رِہا ہَے۔ امْرِت ویلے اُٹھّکے کُدرت نال اِکّ مِکّ ہۄݨا بِیتے سمیں دی گلّ بݨدا جا رِہا ہَے۔ لۄک سَیر کرنا اُدۄں شُرُۄ کردے ہن جدۄں سرِیر تُرن جۄگا نہِیں رہِںدّا۔ ڈاکٹر سَیر کرن سمیں چُپّ چاپ اتے اِکلّے کرن دی سلاہ دِںدّے ہن پر لۄک ہُݨ سَیر کرن نہِیں مۄبائِل سُݨن جاںدے ہن۔

جیکر تِگّݨا ہسّݨ دی گلّ کِیتی جاوے تاں تݨاء٬ امِیر ہۄݨ دی لالسا٬ کمّاں دے رُجھیوِیاں٬ دُۄجِیاں تۄں اگّے نِکلݨ دی دَۄڑ اتے آپسی وَیر وِرۄدھ نیں منُکھّ تۄں کُدرتی ہاسا ہسّݨا تاں کھۄہ ہی لِیا ہَے۔ ہُݨ تاں اُہ پارکاں وِچّ تاڑِییاں مار کے اتے پھۄن دِییاں وِیڈِئۄ دیکھ کے نکلی ہاسا ہسّݨ جۄگا رہِ گِیا ہَے۔ اجۄکے یُگ وِچّ منُکھّ نیں باہر تاں کی ہسّݨا٬ اُہ آپݨے پرِوار وِچّ وی نہِیں ہسّدا کِئُںکِہ پرِوار دے سارے جِیء آپݨے آپݨے پھۄناں ’چ رُجھّے ہۄݨ کارن اِکّ دُۄجے نال گلّبات وی نہِیں کردے۔ منُکھّ پرائِیاں نال کی٬ آپݨِیاں نال وی پْریم ماپ تۄل کے ہی کردا ہَے۔ لالچ وِچّ٬ سوارتھ٬ ہئُمَیں اتے تںگّ سۄچ نیں منُکھّی سمبّںدھّاں وِچّ آئیِیاں تریڑاں دِییاں پرتاں نُۄں ہۄر ڈُۄںگھا کر دِتّا ہَے۔ ہُݨ اِکّ دُۄجے ولّ مُۄںہ ہۄݨ دی بجائے پِٹھّاں ہُںدِّییاں جا رہِییاں ہن۔ اِس تِبّتی کہاوت اُتّے امل ناں کرن دے کارن ہی کرۄڑاں لۄک شُۄگر٬ بلڈّ پْرَیشّر٬ کَیںسر٬ دِماگ اتے ہۄر بھِئںکّر بِمارِییاں دا شِکار ہۄ رہے ہن۔ اُہ ذِںدّگی دا انںدّ لَیݨ دی بجائے ذِںدّگی ڈھۄہݨ لئی مجبُۄر ہن۔ لۄک ڈاکٹری ہدائِتاں دا اُدۄں پالݨ کرنا شُرُۄ کردے ہن٬ جدۄں سرِیر بِمارِییاں نال گھِر جاںدے ہن؛ سَیر٬ یۄگ اتے کسرت اُدۄں شُرُۄ کردے ہن جدۄں سرِیر اِہ کرن دے یۄگ نہِیں رہِںدّا۔ جیکر منُکھّ بھُکھّ تۄں ادھّا کھاوے٬ دُگّݨا چلّے اتے من تۄں تِگّݨا ہسّے تاں اُس نُۄں ڈاکٹر کۄل جاݨ دی بہُت گھٹّ لۄڑ پویگی اتے اُہ لمبّی اتے سِہتمںدّ ذِںدّگی جِیء سکیگا۔

* * * * *