اےَ اِشک آتِش تُۄں چِیر نہیرے

تُۄں کر ن کۄئی لِہاذ آ جا

جۄ جُرم کہِںدّے نیں جگݨ نُۄں وی

تُۄں جال رِیتاں رِواج آ جا

وجُۄد میرا ہذار تاراں دا

بیسُرا اجّ اے شاج آ جا

کھِیال ہۄ جاں نُہار بݨ کے

اےَ سۄذ سرگمنواذ آ جا

بگَیر تیرے اِہ دِل ہَے پتھّر

ہوا ہَے گُمسُم پھِذا ہَے بۄجھل

تُۄں پَۄݨ بݨ کے تُۄں ہۄ کے رِمجھِم

اےَ نذم ناذک مِذاج آ جا

مَیں بیہے پاݨی نُۄں بھاپھ کرنا

مَیں پھیر کݨِییاں دے واںگ ورہنا

مَیں تیرے تِیراں دا وار جرنا

اےَ میرے سُۄرج سِراج آ جا

اُمِید والی ن ڈھاہ اٹاری

ن بںدّ کر اِہ اُڈِیک باری

تُۄں ڈھۄ ن بُۄہے٬ بُجھا ن دِیوے

وِچھۄڑِیا وے تُۄں باذ آ جا