کی کی سِفتاں کرِیئے سۄہݨے یار دِییاں ۔

چار-چُفیرے دھُمّاں اُہدے پِیار دِییاں ۔

شَۄک جِنہاں نُۄں ہُںدّا اے پھُلّ سُںگھّݨ دا٬

چۄبھاں سہِںدّے رہِںدّے نیں اُہ خار دِییاں ۔

راہت کدی وی دِل نُۄں اُنہاں بخشی نئیِں٬

کی باتاں نیں اُس سۄہݨی سرکار دِییاں ۔

ہُݨ تے سۄچاں تے وی پہِرے لگّ گئے نیں٬

خبراں کِیویں آوݨ پرلے پار دِییاں ۔

ہِجر دی اگّ دے اںدّر سڑدے رہِںدّے آں٬

تیرِییاں یاداں ساڈا سِینا ٹھاردِییاں ۔

نِیوِیں پا کے جِہڑے کۄلۄں لںگھّ جاںدے٬

اُہ ہی شرماں رکھّدے نیں دستار دِییاں ۔

دِل تاں آپ ای لا بَیٹھے آں تیرے نال٬

'رہِیل' نیں لۄڑاں ہُݨ تیرے اسرار دِییاں ۔