ساڈا نواں ورہا آم کرکے اںگّریذی مہِینے دی پہِلی جنوری تۄں ہی دھُۄم دھڑکّے نال منائِیا جاںدا ہَے۔ چڑھدے چیت نُۄں نویں ورہے دے رُۄپ وِچّ تاں کۄئی ٹاواں ٹاواں ہی یاد کردا ہَے۔ نواں ورہا سبھ لئی کھُشِییاں برکتاں بھرِیا ہۄوے اِس دی اسِیں ہر سال دُیا کردے ہاں۔ اَیس وار وی اِہی دُیا کِیتی ہَے۔ کھُشِییاں برکتاں کِویں آئُݨگِییاں اِہ تاں ہر بںدّے نیں آپݨے ہِساب نال سۄچݨا اتے کرنا ہَے۔ ہر بںدّا آپݨے آپ وِچّ ہدّۄں ودھّ سِیاݨا ہَے اتے ہر کِسے دی کھُشی وکھّرِییاں چِیذاں وِچّ ہُںدّی ہَے۔ کۄئی مہِلاں وِچّ رہِ کے وی متھِّئۄں تِئۄُڑی نہِیں کھۄلہدا٬ کۄئی کچّے کۄٹھے وِچّ وی کھِڑے متھّے رہِ لَیںدا ہَے۔ خَیر...سبھ چڑھدی کلا وِچّ رہِݨ۔
جدۄں اجے ٹَیلِیوِذن , ٹَیلِیپھۄن اتے مۄبائیِل نہِیں سن آئے٬ نویں ورہے 'تے اَینا کُ ہُںدّا سی کِہ سال دا پہِلا دِن اےَ... کۄئی بہُتا خرچ ناں کرِیئے... کِسے نُۄں گلت ناں بۄلِیئے... کِسے نال لڑائی جھگڑا ناں کرِیئے۔ گھر دے وڈّے اِہی آکھدے ہُںدّے سن کِہ سال دے پہِلے دِن جے چںگّا کمّ کرِیئے تاں سارا سال چںگّا ہی رہیگا۔ اِس کرکے سمبھّل کے رہِیدا سی کِہ کُجھّ وی بُرا ناں ہۄوے۔ بہُتی گلّ ہُںدّی تاں جِویں پْرۄ. پُۄرن سِںگھّ دے کہِݨ انُسار آپاں سارے جاݨدے ہاں 'پںجّاب سارا جِئُںدّا گُراں دے ناں اُتّے' تاں ماں دیغ بݨا کے گُردُیارا ساہِب متھّا ٹیک کے آپݨے پرِوار دے نال نال سربتّ دے بھلے لئی ارداس کروا آئُںدی۔ اگّے ایداں ای ہُںدّا سی کِسے دا جنم دِن وی منائُݨا ہُںدّا تاں وی دیغ بݨا کے گُرُۄ گھر ارداس کر آئُݨی جاں کروا آئُݨی۔ تِتھّ تِئُہار وی تکرِیبن ایداں ہی منائے جاںدے سن۔ نویں ورہے اتے تِئُہاراں تۄں کئی دِن پہِلاں ہی دُۄر وسدے رِشتیداراں٬ بھَیݨ بھراواں نُۄں٬ کھاس سہیلِییاں جاں دۄستاں نُۄں چِٹھِّییاں لِکھِییاں جاںدِییاں سن جاں کئی لۄک کارڈ بھیجدے سن۔ ورنݨیۄگ گلّ اِہ ہَے کِہ اُس سمیں کُڑِییاں دِییاں سہیلِییاں ای ہُںدِّییاں سن اتے مُںڈِّیاں دے دۄست مِتّر ہُںدّے سن۔
جِہڑے بھَیݨ بھراواں دے وِیاہ ہۄ چُکّے ہُںدّے تاں اُہناں نال جُڑے پرِواراں نُۄں چِٹھِّییاں بھیج کے نویں سال جاں کِسے تِتھّ تِئُہار 'تے شُبھ کامناواں بھیجِییاں جاںدِییاں۔ بھَیݨاں نُۄں تاں لمِّییاں لمِّییاں چِٹھِّییاں لِکھِییاں جاںدِییاں۔ چِٹھِّییاں لِکھݨ ویلے پُݨ چھاݨ کے لِکھِیا جاںدا سی۔ پُݨنا چھاݨنا اِس لئی ذرُۄری ہُںدّا تاں کِہ رِشتِیاں وِچّ کۄئی گلتفہِمی جاں کُڑتّݨ ناں آ جاوے۔ خِیال رکھِّیا جاںدا کِہ بھَیݨ دے سہُرے پرِوار دا کۄئی وی جِیء چِٹھّی پڑھ لوے تاں اُہنُۄں کُجھّ وی بُرا ناں لگّے۔ سارِیاں لئی پِیار ستِکار ہُںدّا سی۔ سارے پرِوار دے جِییاں دے ناں لِکھے جاںدے٬ چھۄٹِیاں نُۄں پِیار اتے وڈِّیاں لئی ستِکار بھیجِیا جاںدا۔ پڑھن سُݨن والے نُۄں وی ستِ سْری اکال٬ نمستے٬ سلام جاں رام رام آدِ لِکھِیا جاںدا۔ اِس لئی کِسے رِشتیدار دی چِٹھّی آئُݨ نال سارے جݨِیاں نُۄں چںگّا مہِسُۄس ہُںدّا سی۔ جدۄں پِںڈّاں دا شہِراں ولّ رُجھان ودھِیا تاں پھِر رِشتیداراں٬ دۄستاں-مِتّراں اتے سخِییاں- سہیلِییاں نُۄں شُبھ کامناواں بھیجݨ لئی چھپے چھپائے کارڈ بھیجے جاݨ لگّ پئے۔ اُہناں 'تے سارا کُجھّ چھپِیا چھپائِیا ہُںدّا سی پر اَینے کُ نال سبر نہِیں سی آئُںدا۔ سارے ہی شائِر ہُںدّے سن٬ کارڈ وِچلی کھالی تھاں شیئرۄ-شائِری نال بھر دِتّی جاںدی۔ اِہ کارڈ چِٹھِّییاں سمبھّال کے رکھّے جاںدے سن۔ کئی گھراں وِچّ تاں ہُݨ وی پئے ہۄݨگے بھاویں وکت دی دھُۄڑ نال اُہناں کاگذاں دا رںگّ بدل گِیا ہۄوے اتے اکھّر وی دھُںدّلے پَے گئے ہۄݨگے پر اُہناں نُۄں پڑھ کے جۄ سکُۄن مِلدا ہَے اُہ اُہی جاݨ سکدا ہَے جِس نیں اِہناں نُۄں سمبھّال کے رکھِّیا ہُںدّا ہَے۔ جدۄں کئی وار ساف-سفائی ویلے پُراݨے کھذانے نُۄں پھرۄلدے ہاں تاں اۄنا سماں جھاڑ پُۄںجھ کرن نُۄں نہِیں لگّدا جِنّا پُراݨِییاں چِٹھِّییاں٬ کارڈ پڑھ کے مہِسُۄس کرن نُۄں٬ اِہناں پرتاں نُۄں پھرۄلدِیاں اُہناں سمِیاں وِچّ پرت جاݨ اتے اُتھّۄں پرت آئُݨ نُۄں لگّ جاںدا ہَے۔
جدۄں گھراں وِچّ فۄن لگّ گئے تاں چِٹھِّییاں کارڈاں والا کمّ گھٹݨا شُرُۄ ہۄ گِیا اتے ੴ ستِگُر پْرسادِ٬ ستِ سْری اکال٬ نمستے٬ لِکھتُم٬ پِیارے , ستِکاریۄگ آدِ تۄں شُرُۄ ہۄݨ والے سُنیہے 'ہَیلۄ' تۄں شُرُۄ ہۄݨ لگّ پئے اتے تُہاڈی پِیاری بھَیݨ, پِیارا وِیر٬ پِیارا بیٹا٬پِیاری بیٹی آدِ بہُت بہُت پِیار اتے ستِکار٬ ڈھیر سارِییاں دُیاواں آدِ تۄں ختم ہۄݨ والے شبد اۄ کے٬ بائے تکّ سِمٹ گئے۔ اِہ پِیار ستِکار اتے دُیاواں میٹِییاں نہِیں جا سکدِییاں یانی کِہ ڈِلِیٹ نہِیں کِیتِییاں جا سکدِییاں۔ جدۄں پڑھۄ نوِییاں لگّدِییاں ہن جاپدا ہَے ہُݨے ہُݨے کِسے نیں سِر 'تے ہتھّ دھر کے پِیار اتے اشِیرواد دِتّا ہۄوے۔
دُۄر وسدے رِشتیداراں نال فۄن ''تے ہی گلّاں ہۄݨ لگِّییاں۔ گلّ کرن لئی کال بُکّ کرائُݨی پَیںدی سی۔ پِںڈّاں وِچّ بںدّا کئی کئی گھںٹّے گُیاںڈھِییاں دے گھر بَیٹھا فۄن اُڈِیکدا رہِںدّا۔ کِسے نُۄں کۄئی پْریشانی نہِیں ہُںدّی سی ناں بَیٹھݨ والے نُۄں٬ ناں ہی گھر والِیاں نُۄں جاں پھِر جدۄں پھۄن آئُںدا تاں کںدھّ اُتّۄں دی٬ کۄٹھے اُتّۄں دی اگلا ہاک مار کے بُلا لَیںدا۔ اِہ کمّ کئی سال چلِّیا پھِر مۄبائیِل آ گئے۔ شُرُۄ شُرُۄ وِچّ اِہناں دا اکار چھۄٹا سی۔ ہر کِسے نُۄں نَیٹّ پَیک دی ذرُۄرت نہِیں سی ہُںدّی۔ اِس 'تے سُنیہے لِکھ کے بھیجے جاںدے۔ اِس تۄں بائد کاہل ودھ گئی لِکھݨ دی کھیچلھ کرن نالۄں کِسے دا آئِیا سُنیہا ہی اگّے بھیج دِتّا جاںدا۔ کئی وار تاں گھُمّ-گھُمّا کے اُسے اِنسان کۄلھ واپس آ جاںدا جِس نیں لِکھِیا ہُںدّا۔
جدۄں مۄبائیِل فۄن آ گئے تاں اِہناں وِچّ شَیتانی مِلاوٹ شُرُۄ ہۄ گئی متلب کِہ پرِوارک جِییاں دی نِںدِّیا چُغلی دا کمّ۔گھر دے سارے جِییاں نُۄں گلّ دا پتا نہِیں ہُںدّا رِشتیداراں نُۄں پہِلاں پتا لگّ جاںدا۔ سہِݨشِیلتا دی کمی کارن گھراں دے پردے چُکّے جاݨ لگّ پئے۔ ماڑے ہاذمے والِیاں نیں آپݨے گھر پرِوار دا کُجھّ وی ڈھکِیا نہِیں رہِݨ دِتّا۔ آپݨے آپ ہی آپݨے گھراں دے پردے چُکّ کے آپݨے ہی ڈھِڈّ آپے نںگّے کر لئے۔ مۄبائیِل اِکّ اجِہا تُۄفان لَے کے آئِیا... ساڈِییاں چِٹھِّییاں٬ کارڈ٬ کِتاباں٬ کاپِییاں٬ رِشتے ناتے٬ ادب ستِکار٬ شرم لِہاذ اتے ہۄر بہُت کُجھّ ساڈی ذِںدّگی وِچّۄں اُڈا کے لَے گِیا اتے بڑا کُجھّ ساڈِییاں جھۄلھِییاں وِچّ بھر دِتّا پر اِہ چںگّا ماڑا جۄ ساڈی جھۄلھی آ پِیا اِس وِچّۄں جِس نُۄں وی ماڑا چھاںٹ کے پرے سُٹّݨا نہِیں آئِیا اُہناں دی ذِںدّگی وِچّۄں بہُت کُجھّ چںگّا منفی ہۄ گِیا۔
مۄبائیِل فۄن ہتھّ آئُݨ 'تے شُرُۄ شُرُۄ وِچّ بڑے چاواں نال رِشتیدار٬ بھَیݨ بھراواں اتے جاݨ پچھاݨ والِیاں نُۄں رںگّ بِرںگِّییاں تسوِیراں نال رںگّ بِرںگّے سُنیہے بھیجے جاںدے۔ کئی وِیر بھَیݨاں تاں... گُڈّ مَۄرنِںگّ... بھیجݨ لئی سُتّے اُٹھّدے ہی مۄبائیِل چُکّ لَیںدے۔ نویں سال دے جاں تِتھّ تِئُہار اُتّے اُہناں نال سمبّںدھِّت ڈھُکّوِییاں پھۄٹۄیاں اتے وِیڈِیئۄذ لا کے سُنیہے لِکھ کے بھیجے جاݨ لگّے۔ پھِر تھۄڑھے وڈّے فۄن آئے وٹسَیپ٬ پھیسبُکّ اتے ہۄر پتا نہِیں کِنِّییاں اَیپاں آ گئیِیاں۔ پھِر دِلۄں نِکلݨ والِییاں دُیاواں کاپی پیسٹ ہۄݨ لگِّییاں جاں پھِر جِویں کِسے دا سُنیہا آ جاںدا اُسے ترہاں اگّے بھیج دِتّا جاںدا۔ کمّ سکِںٹّ تۄں وی گھٹّ سمیں وِچّ نِبّڑ جاںدا۔ نویں نویں مۄبائیِلاں نُۄں تاں کُجھّ نہِیں سی ہُںدّا۔ پھِر فۄن وِچارے جواب دیݨ لگّ پئے کِہ بھائی ساڈے اںدّر اَینا کُجھّ سمبھّالݨ دی تھاں نہِیں اےَ۔ پھِر اِہ کمّ گھٹا دِتّا گِیا رۄذ رۄذ سُنیہے بھیجݨ کنِّیئۄں کی تھُڑِیا پِیا۔
اجے وی گِݨے چُݨے لۄک کھُد ہی لِکھ کے بھیجدے ہن۔ لۄکاں دی کاہلھ دا اِتھّۄں پتا لگّدا ہَے کِہ سَۄ ترہاں دِییاں گلتِییاں ہۄݨ تے پڑھے لِکھے ہۄݨ دے باوجُۄد وی بِناں سۄدھ کِیتِیاں٬ بِناں سۄچے وِچارے اگّے دی اگّے سُنیہے اُسے ترہاں بھیج دِتّے جاںدے ہن جِس نال بھاشائی وِگاڑ شُرُۄ ہۄ گِیا۔ پںجّابی بھاشا سِکھّݨ والِیاں لئی سہی گلت دی پچھاݨ اَۄکھی ہۄئی جاںدی ہَے۔ ہُݨ تاں ساری دُنِییاں ہی جِویں مۄبائیِلاں وِچّ سما گئی ہۄوے۔ ساڈا کھاݨ-پِیݨ, پہِنݨ, پڑھائی-لِکھائی٬ دُکھّ-سُکھّ٬ ہسّݨا-رۄݨا٬ سبھ کُجھّ۔ رِشتیدار , بھَیݨ بھرا٬ بچّے٬ بذُرگ سبھ مۄبائیِل وِچّۄں ہی نذر آئُںدے ہن۔ بچّے ماپِیاں نُۄں اتے ماپے بچِّیاں نُۄں مۄبائِلاں وِچّۄں ہی دِسدے ہن جدۄں وِیڈِیئۄ کال ہُںدّی ہَے۔ کۄئی کرماں والا ای ہۄویگا جِہڑا آپݨے بچِّیاں نال رہِ کے پۄتے پۄتِییاں نال کھیڈدا ہۄݨَے۔
وار وار اِہ وی سمجھائِیا جا رِہا ہَے کِہ کِسے وی تِتھّ تِئُہار مَۄکے جاں پھِر نویں سال دِییاں ودھائیِیاں دیݨ دی آڑ وِچّ ٹھگّݨ لئی ٹھگّ لۄک وی تِیار بَیٹھے ہن۔ اِس لئی ہریک نُۄں کِسے وی لِںکّ 'تے کلِکّ کرن تۄں پہِلاں سۄچ لَیݨا چاہِیدا ہَے۔ تِئُہاراں اتے نویں سال دِییاں شُبھ کامناواں دے اۄہلے وی تںدّ-تاݨی اُلجھی جاپدی ہَے۔ اِس لئی ہُݨ تاں بںدّا اِس ترہاں دے سُنیہے وی کھۄلہݨ تۄں ڈردا ہَے۔ کِئۄں ناں ہُݨ وی چِٹھِّییاں ولّ مُڑِیا جاوے ناں ٹھگّے جاݨ دا ڈر٬ ناں کِسے دے اںدّرۄں بلَۄک جاں ڈِلِیٹ ہۄݨ دا خدشا۔ چِٹھّی جِنّی واری پڑھۄ ساںجھ ہۄر مذبُۄت ہُںدّی ہَے۔ جے پُراݨِییاں چِٹھِّییاں سامبھ کے رکھِّییاں ہۄݨ, جدۄں اُہناں نُۄں کُجھّ سمیں بائد دُبارا پڑھِیئے تاں پتا لگّدا ہَے کِہ ذِںدّگی دی دَۄڑ وِچّ کھٹِّیا تاں پتا نہِیں کُجھّ ہَے وی جاں نہِیں پر گوا بہُت کُجھّ لِیا۔