چڑھدی کلا اِکّ اجِہا مںتّر ہَے جِہڑا اِنسان نُۄں کدے وی نِراشتا اتے نکاراتمکتا دے نیڑے نہِیں ڈھُکّݨ دِںدّا۔ اِہ مںتّر اجِہی شکتی بھر دِںدّا ہَے کِہ جدۄں کدے اَۄکھی گھڑی آ وی جاوے تاں وی گُرُۄ نانک دے شبد مُۄںہۄں نِکل جاںدے ہن۔

کیتِیا دُۄکھ بھُۄکھ سد مار۔

ایہِ وی داتِ تیری داتار۔۔

بںدّا دُکھّ نُۄں کِسے بھلے سماں دا سںکّیت سمجھ سوِیکار کر لَیںدا ہَے کِئُںکِہ اُس نُۄں یکِین ہُںدّا ہَے کِہ اَۄکھی گھڑی ناں رہے ہمیشا۔ منُکھّ نُۄں پُۄری مِہنت لگن اتے اِمانداری نال آپݨی کِرت کردے رہِݨا چاہِیدا ہَے۔ اُہ کِسے نال اِیرکھا نہِیں کردا ناں ہی کِسے نال وَیر وِرۄدھ رکھّدا ہَے۔ گُرُۄ ارجن ساہِب دے اِہ بچن ہمیشا یاد رکھّدا ہَے:

ناں کۄ بَیری نہِیں بِگانا سںگِّ ہم کئۄ بنِیائی۔۔

اُہ بُرے سمیں دا وی ستِکار کردا ہَے٬ کِئُںکِہ اُس نُۄں یکِین ہُںدّا ہَے کِہ اِہ وی کِسے بھلے دا ہی سںکّیت ہَے۔ اُس نُۄں یکِین ہُںدّا ہَے کِہ جۄ کُجھ وی ہۄ رِہا ہَے٬ ٹھِیک ہی ہۄ رِہا ہَے۔ اُہ آکھ لَیںدا ہَے:

جۄ تُدھُ بھاوَے سائی بھلی کار۔۔

اِہ مںتّر اِنسان نُۄں سوَیکابُۄ دا بل بکھشدا ہَے۔ منُکھّی پںجّ شکتِییاں کام٬ کْرۄدھ٬ لۄبھ٬ مۄہ اتے ہںکّار نُۄں آپݨے وسّ وِچّ کرن دی جاچ آ جاںدی ہَے۔ اُہ کام دی ورتۄں پِیار٬ اُتپتی اتے پکّی ساںجھ لئی کردا ہَے۔ اِس نال پتی پتنی دی آپسی ساںجھ پکّی ہۄ جاںدی ہَے۔ سرِیرک بھُکھّ لئی باہر مُۄںہ مارن نُۄں بںدّا ہرام سمجھدا ہَے۔ اِس نال سماج وِچّ ہی ستِکار نہِیں مِلدا سگۄں پرِوارک ماہَۄل سُکھاواں بݨِیا رہِںدّا ہَے۔ سمیں اتے وسِیلِیاں دی بربادی رُک جاںدی ہَے۔ منُکھّی سۄچ سارتھک پاسے جُڑدی ہَے جِس نال جِیون نُۄں سُکھاواں بݨائُݨ وِچّ سہائِتا پْراپت کردی ہَے۔

کْرۄدھ اِکّ بہُت ہی بھَیڑا اتے گھاتک رۄگ ہَے جِہڑا آپݨے سرِیر لئی ہی گھاتک نہِیں سگۄں منُکھّی رِشتِیاں نُۄں وی تۄڑدا ہَے۔ کْرۄدھ اتے ہۄش دی آپۄ وِچّ دُشمݨی ہَے۔ کْرۄدھ وِچّ آئِیا منُکھّ آپݨا ہۄش گُیا بَیٹھدا ہَے۔ اِسدے اُلٹ سُۄجھوان منُکھّ کْرۄدھ اُتّے کابُۄ پا کے اِس نُۄں جۄش وِچّ تبدِیل کر لَیںدا ہَے اتے اِس ودھی اُۄرجا نال کئی اَۄکھے سمجھے کارج وی پُۄرے ہۄ جاںدے ہن۔ اِہ منِّیا جاںدا ہَے کِہ لۄبھ جاں لالچ بُری بلا ہَے۔ لۄبھی منُکھّ ہمیشا دُکھی ہی رہِںدّا ہَے۔ آپݨے کۄل جۄ ہَے اُسدا انںدّ ماݨن دی تھاں لۄبھی منُکھّ ہۄر تے ہۄر دی پْراپتی لئی جھُۄردا رہِںدّا ہَے۔ اِس لئی اُہ ہر ترہاں دے گلت ڈھںگّ اپݨائُݨ تۄں وی گُریذ نہِیں کردا۔ سںتّۄکھ جاں سبر منُکھّی من نُۄں کابُۄ کردا ہَے۔ جۄ پْراپت ہۄئِیا اُس نُۄں ماݨن لئی اُتشاہِت کردا ہَے۔ سںتّۄکھی منُکھّ اُپّر ول دیکھ جھُۄردا نہِیں سگۄں آپݨے تۄں ہیٹھاں ول دیکھ داتے دا شُکرانا کردا ہَے٬ جِسنے اُس اُتّے بکھشِش کِیتی ہَے۔ اِسدا اِہ بھاو نہِیں کِہ اگّے ودھݨ دے یتن کِیتے ہی ناں جاݨ۔ پر کلّہ دی اُڈِیک وِچّ اجّ دا انںدّ ماݨنا چھڈّݨا نہِیں چاہِیدا کِئُںکِہ اجّ نیں مُڑ پْراپت نہِیں ہۄݨا۔ پْراپت ہۄئے سواساں دی پُۄںجی ہریک دِن گھٹ رہی ہَے۔ کلّہ بارے سۄچݨا گلت نہِیں ہَے پر اجّ نُۄں وِسار کے کلّہ بارے سۄچݨا سہی نہِیں ہَے کِئُںکِہ کلّہ تاں کدے آئُݨا ہی نہِیں ہَے۔

کئی بِیتے کلّہ بارے سۄچ کے جھُۄردے رہِںدّے ہن اُنہاں نُۄں یاد رکھّݨا چاہِیدا ہَے کِہ بِیتِیا سماں تاں مُڑ آئُݨا ہی نہِیں ہَے۔ سگۄں بِیتے وِچّ ہۄئی گلتی نُۄں سُدھار کے اجّ نُۄں سُکھاواں بݨائُݨا چاہِیدا ہَے۔ کِسے ٹھِیک ہی آکھِیا ہَے کِہ جِیون آئیِسکْرِیم ورگا ہُںدّا ہَے۔ اِس تۄں پہِلاں کِہ اِہ کھُر جاوے٬ اِسدا انںدّ لَے لَیݨا چاہِیدا ہَے۔ مۄہ وی منُکھّی شکتی دا ہی اِکّ ہتھِیار ہَے پر جدۄں اِہ ہدّۄں ودھ جاوے تاں پاگلپن دا رُۄپ اِکھتِیار کر لَیںدا ہَے۔ پِیار رِشتِیاں نُۄں جۄڑدا ہَے جدۄںکِہ نپھرت رِشتِیاں نُۄں تۄڑدی ہَے۔ جِیون دِییاں گھڑِییاں ہریک کۄل گِݨتی دِییاں ہُںدِّییاں ہن۔ سَۄ سال تۄں ودھّ تاں کۄئی وِرلا ٹاواں ہی سواس لَیںدا ہَے پر اُدۄں تک اُسدی نِربھرتا دُۄجِیاں اُتّے ودھیرے ہۄ جاںدی ہَے۔ سبھناں نال پِیار کرۄ پر مۄہ دِییاں تںدّاں اِنِییاں مذبُۄت ناں کرۄ کِہ کبذے دا رُۄپ دھارن کر لَیݨ۔ اِہ آکھݨا کِہ اِہ تاں کیول میرا ہی ہَے٬ ہۄر کِسے دا نہِیں ہۄ سکدا٬ مۄہ دی اتّ سمجھی جاںدی ہَے۔ جدۄں اُہ جِیو جاں وستُۄ ہتھّۄں کھِسکدی ہَے تاں وی پاگلپن دی ستھِتی بݨ جاںدی ہَے۔ پِیار سبھناں نال کرۄ پر بھاݨا منّݨ دا بل وی آپݨے اںدّر پَیدا کرۄ۔ جدۄں بھاݨا منّݨ دے بل دی بکھشِش ہۄ جاوے تاں منُکھّ جھُۄردا نہِیں اتے ناں ہی مایُۄسی دی گہِری کھائی وِچّ ڈِگدا ہَے۔ گُرُۄ ارجن دیو جی دے شبد ہمیشا یاد رکھّۄ:

سبھُ کۄ مِیتُ ہم آپن کِینا ہم سبھنا کے ساجن۔۔

ہںکّار وی اِکّ رۄگ ہی ہَے۔ پَیسے دا٬ کُرسی دا٬ شکتی دا جاں سُںدّرتا دا ہںکّار منُکھّ نُۄں بِمار کر دِںدّا ہَے۔ اُہ آپݨے آپ وِچّ سُںگّڑ جاںدا ہَے۔ پْرسِدھّ اکھاݨ ہَے٬ “ہںکّارِیا سۄ مارِیا۔” ہںکّاری منُکھّ تۄں سبھ دُۄر رہِݨ دا یتن کردے ہن۔ جیکر کۄئی نیڑے آئُںدا وی ہَے تاں آپݨے کِسے متلب لئی۔ اجِہی ساںجھ مںتّو پُۄرتی تک ہی سِیمِت ہُںدّی ہَے۔ جِیون وِچّ نِمرتا ذرُۄری ہَے پر اِسدا اِہ ارتھ نہِیں کِہ آپݨے آپ اُتّے ماݨ ناں کِیتا جاوے۔ سوَیماݨ اُۄرجا پْردان کردا ہَے جدۄں کِہ ہںکّار وِناش دا کارن بݨدا ہَے۔ چڑھدی کلا دا مںتّر ہی منُکھّ نُۄں سوَیکابُۄ کرن دی شکتی بکھشدا ہَے تے اُہ آپݨے من نُۄں جِتّ لَیںدا ہَے۔ جِسنے آپݨے من نُۄں جِتّ لِیا٬ اُہ ہی سںسّار نُۄں جِتّ سکدا ہَے۔ گُرُۄ نانک ساہِب دا اُپدیش٬ “منِ جِیتَے جگُ جِیتُ۔۔” اُسدا مارگ درشک بݨ جاںدا ہَے۔ اُہ اِہ جاݨدا ہَے کِہ من نُۄں جِتّݨ لئی گِیان رُۄپی شکتی دی لۄڑ پَیںدی ہَے کِئُںکِہ گِیانی ہی من نُۄں جِتّ کے سںسّار نُۄں جِتّ لَیںدے ہن۔ بھاݨے نُۄں مِٹھّا کرکے منّݨ والے نُۄں جیکر کدے بھُجّے چھۄلے کھا کے گُذارا کرنا پوے تاں وی اُہ اِنہاں نُۄں بدام آکھ چھکدا ہَے۔ اِکّ رۄٹی اُس لئی سوا لکھّ ہُںدّی ہَے اتے تھۄڑھے مِلے نُۄں اُہ سوائِیا گپھّا سمجھدا ہَے۔

ہئُمَیں اتے گُسّے وِچّ گْرسِیا بںدّا آپݨے آپ وِچّ ہی سِمٹ کے رہِ جاںدا ہَے۔ بھلے پُرکھ ہریک دُکھّ سُکھ سمیں اِکّ سمان ہی رہِںدّے ہن۔ اُہ پْراپتِییاں دا ہںکّار نہِیں کردے اتے ناں ہی دُکھّ سمیں وِرلاپ کردے ہن۔ جدۄں کُجھ گلت واپردا ہَے تاں اُہ اِہ آکھ آپݨے آپ نُۄں سمجھا لَیںدے ہن کِہ اِس وِچّ وی کُجھ چںگّا ہی ہۄویگا۔ اِکّ نِکّی جِہی کہاݨی تُہاڈے نال ساںجھی کرنی چاہُںدّا ہاں۔ اِکّ راجے دا وذِیر بہُت سِیاݨا اتے وپھادار سی پر آشاوادی سی۔ اُہ ماڑی تۄں ماڑی گھٹنا تۄں وی دُکھی ہۄݨ دی تھاں اِہ آکھ آپݨے آپ نُۄں دھرواس دے لَیںدا سی٬ اِس وِچّ وی کۄئی بھلا ہۄویگا۔ اِکّ دِن راجا آپݨی تلوار تِکھّی کر رِہا سی کِہ گلتی نال اُہ اُسدی اُںگلی ’تے لگّی تے اُںگلی کٹّی گئی۔ راجا بہُت دُکھی اتے پریشان ہۄئِیا۔ وذِیر اُس نُۄں دھرواس دِںدّا ہۄئِیا آکھݨ لگّا٬ “راجا ساہِب٬ ہَۄسلا رکھّۄ٬ اِس وِچّ وی کُجھ بھلا ہی ہۄویگا۔” راجے نُۄں بڑا گُسّا آئِیا کِہ میری اُںگل کٹّی گئی ہَے تے اِہ اِس وِچّ وی بھلا دیکھدا ہَے۔ اُس وذِیر نُۄں کَید کرن دا ہُکم دے دِتّا۔ کُجھ دِناں پِچھّۄں راجا جںگّل وِچّ شِکار کھیڈݨ گِیا۔ جھاڑِییاں وِچّۄں اِکّ ہِرن نِکلِیا تے راجے نیں آپݨا گھۄڑا اُس پِچھّے لا دِتّا۔ ہِرن تیذی نال دَۄڑ رِہا سی۔ راجے دے ساتھی پِچھّے رہِ گئے۔ راجا سںگھّݨے جںگّل وِچّ پُجّ گِیا جِتھّے آدِیواسِییاں دا اِکّ کبِیلا رہِںدّا سی۔ اُس رات اُنہاں دا وارشِک سماگم ہۄݨا سی جِس وِچّ اُنہاں منُکھّی کُربانی دیݨی سی۔ راجے نُۄں دیکھ اُہ بہُت کھُش ہۄئے کِہ اُنہاں نُۄں بلی دیݨ لئی ودھِییا نر مِل گِیا ہَے۔ اُنہاں راجے نُۄں پھڑ لِیا اتے بلی دیݨ لئی تِیاری کرن لگّے۔ بلی دیݨ دی رسم اُنہاں دے گُرُۄ نیں کرنی سی۔ جدۄں گُرُۄ آئِیا تاں اُس آکھِیا پہِلاں مَینُۄں اِسدی پُۄری گھۄکھ کر لَیݨ دیوۄ کِہ اِس وِچّ کۄئی کمی تاں نہِیں ہَے۔ گُرُۄ نیں دیکھِیا کِہ اُسدی اِکّ اُںگلی نہِیں ہَے۔ اُس ہُکم دِتّا٬ “اِسدی بلی نہِیں دِتّی جا سکدی۔ اِس نُۄں چھڈّ دِتّا جاوے۔”

راجے دا ساہ وِچّ ساہ آئِیا۔ اُہ اُتھّۄں باہر آ کے اِکّ رُکھّ ہیٹھ بَیٹھ دِن چڑھن دا اِںتذار کرن لگّا۔ سویرے اُسدے ساتھی وی لبھّدے اُتھّے آ گئے۔ آپݨی راجدھانی آ کے اُس آکھِیا٬ “وذِیر ساہِب نُۄں اِذّت نال بںدّیکھانے تۄں رِہا کرکے لَے کے آوۄ۔” جدۄں وذِیر آئِیا تاں راجے نیں مُیاپھی مںگّدے ہۄئے آکھِیا٬ “مَینُۄں مُیاپھ کر دیوۄ٬ مَیں تُہانُۄں کَید کِیتا۔ تُسِیں ٹھِیک ہی آکھِیا سی کِہ اِس وِچّ وی کۄئی بھلا ہی ہۄویگا۔ جیکر میری اُںگلی ناں کٹّی ہُںدّی تاں کلّہ رات میری بلی دے دِتّی جاݨی سی۔” وذِیر نیں آکھِیا٬ “راجن٬ تُہانُۄں مُیاپھی نہِیں مںگّݨی چاہِیدی۔ جیلہ بھیج کے تُسِیں وی میرا بھلا ہی کِیتا ہَے۔”

راجا ہَیران ہُںدّا بۄلِیا٬ “مَیں تَینُۄں جیلہ بھیجِیا٬ تُۄں کہِںدّا اِس وِچّ بھلا ہی ہۄئِیا۔” وذِیر دا اُتّر سی٬ “راجا ساہِب٬ کلّہ تُسِیں شِکار ’تے گئے تے مَیں وی تُہاڈے نال جاݨا سی۔ مَیں تاں تُہاڈے نال ہی شِکار پِچھّے گھۄڑا دُڑائُݨا سی۔ تُسِیں تاں اُںگلی کٹّی ہۄݨ کرکے بچ گئے پھِر میری اُنہاں بلی ذرُۄر دیݨی سی۔”

چڑھدی کلا وِچّ رہِںدّا منُکھّ کدے وی ڈۄلدا اتے گھبرائُںدا نہِیں سگۄں اِس نُۄں بھاݨا منّ کے اگّے ودھݨ دا یتن کردا ہَے۔ اُہ اِیرکھالُۄ نہِیں سگۄں دِیالُۄ بݨ جاںدا ہَے۔ دُۄجِیاں دی کھُشی دیکھ کے کھُش ہُںدّا ہَے پر دُکھّ دیکھ کے کیول دُکھی ہی نہِیں ہُںدّا سگۄں جِتھّۄں تک ہۄ سکے اُس نُۄں دُۄر کرن دا یتن کردا ہَے۔

چڑھدی کلا والے وِئکتِییاں دا کِردار دُۄجِیاں لئی مِسال بݨدا ہَے اتے اُنہاں نُۄں وی اجِہا بݨن لئی اُتشاہِت کردا ہَے۔ اجِہی ہی اِکّ گُرسِکھّ دی کہاݨی تُہاڈے نال ساںجھی کراںگا۔ جِسدے کِردار نیں بھائی لہِݨا جی نُۄں گُرُۄ اںگّد ساہِب بݨن دے راہ تۄرِیا۔ بھائی لہِݨا جی پِںڈّ کھڈُۄر وِچّ ہٹّی کردے سن۔ اُسے پِںڈّ وِچّ گُرُۄ نانک ساہِب دا اِکّ سِکھّ بھائی جۄدھ رہِںدّا سی۔ اِکّ وار بھائی ساہِب اُسدے گھر اگّۄں لںگھّ رہے سن تاں پاٹھ کرن دی مِٹھّی آواذ اُنہاں دے کنّی پئی۔ اُہ اِنے پْربھاوِت ہۄئے کِہ اںدّر چلے گئے اتے پُچھِّیا تُسِیں اِہ کِس باݨی دا پاٹھ کر رہے سی؟ سِکھّ نیں دسِّیا اِہ گُرُۄ نانک ساہِب دی باݨی ہَے۔ بھائی ساہِب نیں بینتی کِیتی کِہ کی مَیں رۄذ اِہ باݨی سُݨن آ سکدا ہاں؟ ذرُۄر جی٬ تُہانُۄں باݨی سُݨا کے مَینُۄں بہُت کھُشی مہِسُۄس ہۄویگی۔

اِکّ دِن جدۄں اُہ باݨی سُݨن گئے تاں اںدّرۄں آ رہی آواذ اُنہاں دے کنّی پئی۔ گھروالی آکھ رہی سی اجّ آٹا تھۄڑھا سی دۄ ہی رۄٹِییاں بݨِییاں ہن تُسِیں کمّ ’تے جاݨا ہَے اِہ تُسِیں کھا لوۄ۔ پتی دا اُتّر سی٬ اِہ نہِیں ہۄ سکدا٬ اسِیں دۄویں اِکّ اِکّ رۄٹی کھاواںگے۔ اُدۄں ہی اُتھّے اِکّ پھکِیر آئِیا۔ اُس آکھِیا٬ “بھُکھّ لگّی ہَے٬ جیکر اِکّ پْرشادا مِل جاوے۔”

پتنی اُٹھّی تے آپݨے والی رۄٹی پھکِیر نُۄں دے دِتّی۔ اِکّ رۄٹی کھا کے پھکِیر نیں آکھِیا تھۄڑھی بھُکھّ ہۄر رہِ گئی ہَے جیکر اِکّ رۄٹی ہۄر مِل جاوے تاں میہربانی ہۄویگی۔ گُرُۄ دے سِکھّ نیں آپݨی رۄٹی وی پھکِیر دی جھۄلی پا دِتّی۔ بھائی ساہِب جی ہۄر اُتھّے کھڑھے ناں رہِ سکے٬ سۄچݨ لگّے٬ جِنہاں دے سِکھّاں دی سۄچ اِنی مہان ہَے٬ اُنہاں دے گُرُۄ تاں بہُت ہی مہان ہۄݨگے۔ جدۄں اُہ گُرُۄ ساہِب دے درشن کرن کرتارپُر پُجّے تاں اُہ گُرُۄ دے ہی ہۄ کے رہِ گئے۔ اُنہاں نیں اُتھّے دِن رات پُۄری اِمانداری نال سیوا سِمرن اتے گُرُۄ گِیان دا ابھِیاس کِیتا اتے گُرُۄ دے اںگّ بݨ کے اُنہاں دی گدّی دے وارس بݨے۔

اَۄکھی گھڑی وِچّ جِہڑا وِئکتی چڑھدی کلا وِچّ رہِںدّا ہَے٬ اُہ ہی سربتّ دے بھلے بارے سۄچ سکدا ہَے۔ اجّ سارے سںسّار وِچّ اِکّ دُۄجے نُۄں ٹھِبّی لا کے اگّے ودھݨ دا رُجھان ودھ رِہا ہَے۔ اِسے کرکے سارے پاسے آپادھاپی ہۄئی پئی ہَے۔ تاکت پْراپتی لئی بہُت لۄک کُجھ وی کرن نُۄں تِیار رہِںدّے ہن۔ اِسے کرکے سںسّار وِچّ ہر پاسے تݨاو ودھ رِہا ہَے۔ آپسی ساںجھ ٹُٹّ رہی ہَے۔ دُۄجِیاں دے ہکّاں اُتّے ڈاکے مار راتۄ رات امِیر بݨن اتے اگّے ودھݨ دا رُجھان جِتھّے امِیر اتے گرِیب وِچّ پاڑا ودھا رِہا ہَے٬ اُتھّے ہر پاسے بیچَینی٬ نِراشتا اتے نائُمِیدی ودھ رہی ہَے۔

کُدرت نیں سارِیاں جِیواں دِییاں لۄڑاں پُۄرِییاں کرن دا پْربںدھّ کِیتا ہۄئِیا ہَے پر ساڈے وِچّۄں ہی تاکتوراں نیں دُۄجِیاں دے ہکّاں اُتّے ڈاکے مارکے امِیر گرِیب وِچّ پاڑا وڈّا کر دِتّا ہَے۔ اِس پاڑے نُۄں میٹݨ لئی اُہ ہی یتن کر سکدا ہَے جِہڑا سربتّ دا بھلا سۄچدا ہَے۔ گُرُۄ نانک ساہِب جی دی بکھشِش تْرَیگُݨی جِیون جاچ٬ کِرت کرۄ٬ نام جپۄ اتے وںڈّ کے چھکۄ٬ ہی دُنِییاں وِچّۄں نابرابری٬ دھکّیشاہی اتے لُٹّ کھسُٹّ نُۄں رۄک سکدی ہَے۔ وںڈّ چھکݨ والا وِئکتی ہی سربتّ دے بھلے بارے سۄچدا ہَے۔ اُہ اِمانداری نال کِرت کردا ہَے اتے ہمیشا چڑھدی کلا وِچّ رہِںدّا ہَے کِئُںکِہ اُس نُۄں آپݨے آپ اتے اگمّی شکتی اُتّے پُۄرا بھرۄسا ہُںدّا ہَے۔ اُس نُۄں یکِین ہُںدّا ہَے کِہ سوَیبھرۄسا رکھّݨ والے لۄکاں اُتّے بُرا سماں ہمیشا نہِیں رہِںدّا٬ اِہ تاں سگۄں اِکّ اِمتِہان ہُںدّا ہَے آپݨے آپ اُتّے بھرۄسے نُۄں ماپݨ دا اتے چڑھدی کلا دے مںتّر دی شکتی مہِسُۄس کرن دا۔ جِسنے اِہ مہِسُۄس کر لِیا٬ اُہ کدے وی آپݨے رستے تۄں بھٹکدا نہِیں٬ سگۄں راہاں دِییاں دُشوارِییاں دا کھِڑے متھّے مُکابلا کردا ہۄئِیا اگّے ودھدا جاںدا ہَے۔ جِیون دا انںدّ اُہ ہی ماݨ سکدے ہن جِہڑے کِرت کردے ہن اتے وںڈّ کے چھکدے ہن۔ پَیسے اتے تاکت نال سُکھاں دے سادھن اِکٹھّے کِیتے جا سکدے ہن٬ آپݨی ہئُمَیں نُۄں ودھائِیا جا سکدا ہَے پر انںدّ دی پْراپتی تاں چڑھدی کلا اتے سربتّ دا بھلا والے مںتّر اُتّے امل کِیتِیاں ہی ہۄ سکدی ہَے۔

* * * * *