تیرے کلام نُۄں جذبے بہُت مہِین مِلے

دِکھائی دیݨ, جے ہںجھُّۄ دی کھُردبِین مِلے

سدا بھٹکدا رِہاں مَیں گذل دا کھانابدۄش

نواں کھِیال کۄئی جاں نوِیں ذمِین مِلے

ہریک لپھذ نُں کٹّدے نیں اِئۄں کِہ رتّ نِکلے

تیرے کلام نُۄں کِیا کھُۄب نُکتاچِین مِلے

اُہ لاہ کے لَے گِیا تسوِیر پر میری ہِکّ وِچ

اُہ میکھ بھُلّ گِیا آکھِیں جے اُہ مکِین مِلے

دُپھاڑ کر کے ذمِیناں تے چِیر رُۄہۄں بدن

سِئۄُݨ واستے وِدھوا نُۄں اِک مشِین مِلے

ہریک کۄل سی اپݨا الگّ-الگّ پاݨی

جھناں دے کںڈّے تے لاہَۄر دے شُکِین مِلے

مِٹھاس جھُۄٹھ دی پی پی ناں ٹُٹّݨا شہِر دا تاپ

لِیا جے سچّ دی کَۄڑی کِتۄں کُنِین مِلے

سِوے 'چۄں لَے گئے پہِچاݨ کے اُہ سِینے دی لاٹ

کھُدا دا شُکر کِہ مَینُۄں اُہ جانشِین مِلے