"اُۄں جے مَیں بِردھ آشرم وِچّ وگ جاں ....اُتھّے ودھّ سیوا ہۄئِیا کرُۄ۔" سسّ دے اِہ بۄل سُݨ کے رسۄئی وِچّ کمّ کردی پسِینے نال گڑُچّ ہۄئی نُۄںہ جِویں کُجھّ سمیں لئی سُنّ ہۄ گئی۔ اِکّ چھُری ....نہِیں ...نہِیں ...شائِد اِکّ بلیڈ جاں اُس تۄں وی برِیک تیذ دھار چِیذ اُس دے کنّاں وِچّۄں ہُںدّی ہۄئی گلھے اتے چھاتی دِییاں ناڑاں نُۄں چِیردی ہۄئی سارے پیٹ وِچّۄں چِیرا لائُںدی کھبّی وکھّی وِچّ پسّلِییاں دے ہیٹھاں جا رُکی جِتھّے اُس دے ہمیشا ہلکا جِہا درد رہِںدّا سی ۔ درد تھۄڑھا کُ ودھِیا مۄڈھے وِچّ دی ہُںدّا ہۄئِیا گردن دے پِچھّے دی سِر وِچّ کھبّے پاسے جا کے رُک گِیا۔ دۄ چار سکِںٹّاں دی اِہ پْرکْرِیا جان سُۄت کے لَے گئی۔ وِیہ پچّی سال دی مِہنت رُڑھدی جاپی۔ اِس ساری پْرکْرِیا نال دِل دِماگ نپِیڑِیا گِیا اُس وِچّۄں نِکلِیا ست کھارے پاݨی دا رُۄپ لَے اکھّاں وِچّ آ اُتّرِیا۔ رسۄئی وِچّ پئیِیاں وستاں تے دھُںدّ جِہی چھا گئی۔ناں....ناں وستاں تے دھُںدّ نہِیں سی دھُںدّ تاں دْرِشٹی وِچّ سی ۔ سِلّہِییاں اکھّاں والی وڈّی ساری وِئںگّمئی مُسکراہٹ بُلّہاں تے پھَیلی۔ وڈّا سارا ساہ بھر کے کھِڑکی وِچّۄں اسمان ولّ آپݨے وکِیل اتے ججّ نُۄں ساہمݨے مہِسُۄس کِیتا اتے بُلّہاں دا سِیٹی مارن والا اکار بݨا کے پھُۄ....اُۄ.....اُۄ.....اُۄ.....آ....آ...کر کے ساری ہوا باہر کڈھّ دِتّی ۔ دۄ تِنّ وار ایداں کرن تے تھۄڑھا چَین آئِیا۔ اِس ترہاں ڈُۄںگھے ساہ بھرن تے کڈھّݨ دی جُگت اُس دے پتی نیں اُس دِن دسّی سی٬ جدۄں اِکّ دِن اُہ بہُت ذِیادا بیچَین سی۔ اُس دا جِیء کر رِہا سی گھر دا سارا سمان تۄڑ دیوے٬ بھاںڈے گلھی وِچّ وگاہ وگاہ مارے ۔ پاگلاں واںگ چِیکاں مارے تے رۄہِیئیں چڑھ جے مُڑ کے ناں تھِیاوے کِسے نُۄں۔ اُس دِن بیبے نیں اُس نُۄں بہُت سارِییاں گلّاں اِہۄ جِہِییاں کہِییاں سن جِہڑِییاں برداشت تۄں باہر سن۔ بھاویں اُہ کُجھّ ناں بۄلدی پھِر وی بیبے آکھ دِںدّی... 'تُۄں مَینُۄں مار کے راجی اَیں....مَینُۄں گھرۄں کڈھّ کے راجی اَیں۔' اِس ترہاں دی اِلذامباذی سُݨ کے اُس دا جِیء کردا گھر چھڈّ کے چلی جاوے کِدھرے۔ اُس دی شکل سُۄرت ٹھِیک سی ناں بہُتی چںگّی , ناں بہُتی ماڑی ۔ بیبے نیں آکھِیا٬ "مَیں تاں وِیاہ نُۄں ای تیری بُۄتھڑی دیکھ لی سی کِہ تیرے نی جواک ہُںدّا۔" جواب تاں ہَے سی اِس گلّ دا پر ذبان 'تے نہِیں لِیاںدا۔ کئی وار من نیں اُبالا کھادھا کِہ آکھ دے٬ " جدۄں مَینُۄں دیکھݨ گئے سی بُۄتھڑی تاں اُدۄں وی اِہی سی۔ جے تُسِیں اَیڈے ہی اںتّرجامی اۄ پھِر آپݨے پُتّ دی ذِںدّگی کِئۄں خراب کِیتی میرے نال وِیاہ کے۔ " پر لڑائی تے لسّی دا کی ودھائُݨا سی۔ اِہ سبھ ہذم کرنا سہِج تاں نہِیں سی۔ گلّ اِکّ نہِیں سی ہُںدّی پُۄری لِسٹ تِیار ہُںدّی سی۔ کُجھّ اُہناں گلّاں دے مِہݨے جِہڑِییاں اُسے دے پیکے پرِوار دے جِییاں ولّۄں آپݨے گھر دے اںدّرُۄنی جھگڑے دسّے ہۄئے سن۔ اُہ سۄچدی ...پتا نہِیں میرے آپݨِیاں نیں اِہ کِئۄں نہِیں سۄچِیا کِہ جِہڑِییاں گلّاں راہِیں اُہ آپݨے پرِوار دے دُۄجے جِییاں دے اَۄگُݨ پھرۄل جاںدے ہن۔ اُہ سارِییاں گلّاں دے بمبّ بݨکے اُہناں دِییاں دھِییاں بھَیݨاں دے سِر ہی پھٹݨگے۔ اُس نُۄں کۄئی ٹھاہر نہِیں سی دُکھّڑے رۄݨ لئی ۔ اُس دے پتی نیں اُس نُۄں باںہ تۄں پھڑِیا سی اتے باہر رُکھّاں ہیٹھ لَے گِیا ۔وار وار اںدّر ہوا بھرن اتے چھڈّݨ نُۄں کِہا۔

"مَیں وی ایداں ای آپݨی بھری چھاتی کھالی کردا ہُنّا۔" اُس نیں جدۄں اِہ آکھِیا سی تاں پتنی ہَیرانی نال اُس ولّ دیکھدی رہی۔

" مَیں وی اِنسان آں مَینُۄں وی تکلِیف ہُںدّی اےَ۔ کدے گھرۄں کدے باہرۄں۔ "

"باہرۄں متلب؟" پتنی نیں پُچھِّیا سی۔

"جِتھّے مَیں نَۄکری کر رِہا ہاں میرے ساتھی کرمچاری تھبّا تنکھاہاں دا لَے کے وی کمّ وِچّ اِماندار نہِیں ۔ مَیں کُش نی کر سکدا۔ بس من کلپدا میرا۔" پتی دی اِسے اِمانداری اتے نیکی 'تے اُہ پھِدا سی۔ ماݨ مہِسُۄس کردی سی۔ ہۄر وِچاراں وِچّ متّبھید ہُںدِّیاں وی اِکّ دُۄجے 'تے اںتّاں دا بھرۄسا کردے سن۔ اِہۄ جِہے بھرۄسے کمائے جاںدے ہن۔ پر اُہناں وِچّ سہِجے ہی سن۔ اِس لئی بیئۄَلاد ہۄݨ کرکے وی شاںتمئی ترِیکے نال اِکّ دُۄجے دا ساتھ نِبھا رہے ہن۔پتی دی گلّ سُݨ کے اُس دا آپݨی تکلِیف ولّۄں دھِیان ہٹِیا۔ "گھر وِچّ مَیں سارا کُجھّ اکھِّیں دیکھدا ہاں٬ کۄئی دسّے ناں دسّے ....تُۄں سہی ہۄویں تاں وی مَیں آپݨی ماں نُۄں کُش نی آکھ سکدا۔ میری ماں ,میرِییاں بھَیݨاں ,میرے رِشتیدار اِہی کہِݨگے کِہ تُۄں مَینُۄں وس وِچّ کر لِیا ۔ تیرے لئی ہۄر اَۄکھا ہۄ جاݨَے۔ مَینُۄں پتَے مَیں تیرے اگّے ڈھال نہِیں بݨ سکدا۔ اِکّ ربّ تۄں ڈرن والے بںدّے لئی آپݨِیاں نال لڑنا سبھ تۄں ودھّ اَۄکھا ہُںدَّے۔ ماں لئی آپݨے پھرذ نِبھائُݨے ذرُۄری نیں۔"

"تے مَیں کِدھّر جاواں پھیر؟" پتنی نیں پتی دے چِہرے ولّ دیکھدِیاں آکھِیا۔

" کِتے وی نہِیں ۔ بس اِس ترہاں سمجھ لَے بئی آپݨا جنم ای ماں کرکے ہۄئِیا...چںگّا کہے٬ ماڑا کہے سبھ سِر متھّے ۔"

" آہ تاں کۄئی گلّ نی بݨی٬ پھیر آپݨا جِیون تاں گِیا٬ وِیہ بائی سال لںگھّ گئے ماں دِییاں گلتپھہِمِییاں دِییاں سفائیِیاں دِںدّے دِںدّے۔"

" کی کرِیئے پھِر ماں نُۄں جے کۄئی گلّ آکھِیئے تاں اُہنُۄں اِس ترہاں لگّدا اےَ کِہ اُس دی کۄئی کدر نہِیں کردا۔ پِںڈّ والی بھرجائی نال ماں دی بݨدی نہِیں اِس لئی اُہناں کۄل بھیجݨ دا تاں ورکا ای پاڑ دے۔" اُہ تھۄڑھی دیر چُپّ کر گِیا۔ پتنی سُنِّییاں جِہِییاں اکھّاں نال اسمان ولّ دیکھ رہی سی۔ اُہ پھِر بۄلِیا٬

" بیبے بھَیݨ ہُراں کۄل وی مہِینا وِیہ دِن اِس کرکے لا آئُںدی ہَے کِئُںکِہ بھَیݨاں دے گھر اُہناں دے آپݨے بذُرگ نہِیں اُہ بیبے نال لگِّییاں رہِںدِّییاں نیں۔ بیبے اُہناں نُۄں جۄ گلّاں جھُۄٹھِییاں سچِّییاں دسّدی ہَے اُہ اُسے نُۄں سچّ منّ لَیںدِییاں نیں۔"

" کِئۄں منّ لَیںدِییاں نیں سچّ؟ " پتنی دے سوال اُس نُۄں پْریشان کر رہے سن۔

" کِئُںکِہ بیبے اُہناں دی ماں اےَ۔ بیبے آودی ہالت ترسیۄگ بݨا کے دسّ دِںدّی اےَ۔"

" تُسِیں وی تاں اُہناں دے بھرا اۄ۔ اُہ بیبے نُۄں اِہ گلّ تاں سمجھا سکدِییاں نیں کِہ اُس دے بِناں وجہا دے کِیتے کلیش نال اُہناں دا بھرا وی اَۄکھا ہُںدّا اےَ۔"

" سِدھّی جِہی گلّ اےَ بیبے نُۄں کۄئی نی سمجھا سکدا۔"

" وَیسے اِہناں گلّاں دا کۄئی اِلاج ?" اُداسی جِہی اواذ وِچّ اُس نیں پُچھِّیا سی۔

"کۄئی اِلاج نہِیں٬ بس اِہ سمجھ لَے بئی آپݨے ورگِیاں دی ذِںدّگی اِہۄ جِہی ہی ہُںدّی اےَ ۔" اُس نیں کَۄڑی سچائی آکھ دِتّی سی۔ اِس گلّ وِچّ سِرے دی بیوسی وی سی۔ اینا آکھݨ تۄں بائد اُہ کِنّی دیر چُپّچاپ اُڈّدے پرِںدِّیاں ولّ اتے ہوا نال رُکھّاں دے جھُۄمدے پتِّیاں ولّ دیکھدے رہے سن۔ پتا نہِیں کُجھّ اَۄڑ نہِیں سی رِہا گلّ کرن لئی جاں پھِر کہِݨ لئی بہُت کُجھّ سی اُہ کہِݨا نہِیں سی چاہُںدّے۔ کئی اُلجھݨاں دا کۄئی سِرا نہِیں لبھّدا ہُںدّا۔ بس اُہناں دی اُلجھݨ وی اِسے ترہاں سی۔ ایداں دِییاں گلّاں تاں کُجھّ کُ دِناں بائد ہُںدِّییاں ہی رہِںدِّییاں سن۔ پر اجّ تاں ماں دے مُۄںہۄں بِردھ آشرم والی گلّ سُݨ کے پتا نہِیں کُش ہۄرے ترہاں دا مہِسُۄس ہۄݨ لگّ پِیا۔ لگّدا سی گلتی نال کہِ بَیٹھی بیبے۔ پُتّ نیں کِہا٬ "بیبے بِردھ آشرم والے ایداں نہِیں رکھّدے۔ اُہ پتا کردے نیں آلے دُیالِئۄں کِہ بذُرگ نُۄں پرِوار ولّۄں سچِّیں کۄئی تکلِیف ہَے جاں نہِیں۔"

" اۄہناں نُۄں مَیں دسُّۄں.... میری کِنّی کُ پُچھّ کردے اۄں... میری جات نی پُچھّدے کِسے کمّ وِچّ۔ آپے نِکلُۄ جلُۄس جدۄں نَیٹّ تے پائِیا۔" بیبے بُڑھک بُڑھک بۄل رہی سی۔ اُہ تاں جِویں پُۄری یۄجنا تِیار کری بَیٹھی سی۔ من نہِیں سی منّ رِہا کِہ اِہ سبھ کُجھّ بیبے آکھ رہی اےَ۔ جِس نُۄں کدے کِسے چِیذ دی کمی نہِیں سی رہِݨ دِتّی۔ من مرذی دا کھاںدی پہِندی٬ من مرذی دے رِشتیدارِییاں وِچّ جاںدی آئُںدی٬ من مرذی نال سَۄںدی جاگدی۔ کمی سی تاں اِکّ گلّ دی کِہ بیبے نال وِچار میل نہِیں سن کھاںدے۔ جے بیبے دی گلّ نُۄں گلت آکھِیا جاںدا تاں اُہ ہرکھ جاںدی اتے بُڑبُڑ کری جاںدی۔ اِس لئی چُپّ ہی بھلی سمجھدے۔ بیبے نیں اُہناں دی جواب دیݨ والی گلّ تے تاں کھِجھݨا ہی سی چُپّ 'تے وی کھِجھدی۔بد دُیاواں دیݨ لگّی وی ناں دھی ویکھدی ناں پُتّ... جِہڑا وی اُس دی ہاں وِچّ ہاں ناں مِلائُںدا اُسے نُۄں سراپ دیݨ لگِّیاں دیر ناں لائُںدی۔ ماں دِییاں گلّاں تۄں بہُت وار پُتّ نُۄں شرمسار ہۄݨا پَیںدا۔ کمّوالی کئی وار جدۄں چاہ پِیںدی جاں رۄٹی کھاںدی تاں اُہنُۄں آکھدی٬ 'کھا پی کے وگ جِیا کر٬ کمّ کرن دی کی ذرُۄرت اےَ۔' پُتّ نُۄںہ جے کِسے گرِیب گُربے نُۄں گرمی سردی لۄڑ مُتابک کۄئی کپّڑا لِیڑا لَے دِںدّے تاں وی کلیش کردی آکھدی٬ 'مَینُۄں پُچھّے بِناں پھَیسلے لَیںدے نیں۔' دھِییاں کۄل رۄںدی کُرلائُںدی کِہ اُسدی گھر وِچّ کۄئی پُچھّ نہِیں کردا۔ جے کِتے پتا لگّ جاںدا کِہ اِہناں نیں کِسے گرِیب نُۄں کُجھ دِتّا ہَے تاں آکھدی٬ 'اگلے جنم وِچّ تھۄنُۄں وی اِہناں ورگے مںگّتے بݨنا پئۄُ٬ اِہ سارا کُش لَیݨ واستے۔' اُہ دۄویں جِیء لۄڑوںدّ دی مدّد کرن والے سن۔ بیبے نُۄں اِہ سبھ پسںدّ نہِیں سی۔ بیبے دی سامبھ سمبھّال ولّۄں دۄویں جِییاں ولّۄں کۄئی کمی نہِیں سی۔ پر بیبے دا من نُۄںہ 'تے کدے ناں دھِجدا۔ پُتّ پُۄرا تڑف تڑف کے جمہاں بِماراں واںگ ہۄ جاںدا۔ پر بیبے نُۄں سِرف آودی فِکر رہِںدّی سی۔

نُۄںہ دے پیکِیاں دا کۄئی آ جاںدا تاں اُس دی بُڑ بُڑ شُرُۄ ہۄ جاںدی۔ گلّاں باتاں وِچّ تاں بیبے بتھیری چںگّی سی پر جدۄں کِسے دے باد پَے جاںدی تاں کئی کئی دِن کھہِڑا ناں چھڈّدی۔ دھِییاں کۄل سارا اِلذام نُۄںہ پُتّ 'تے لا دِںدّی۔ اگّۄں نُۄںہ پُتّ بھاویں ہتھّ جۄڑ جۄڑ شاںتی دی بھِیکھ مںگّݨ پر اُس نُۄں کۄئی فرک ناں پَیںدا۔ سسّ نُۄںہ دی بۄلچال بںدّ ہۄ جاںدی۔ پُتّ وِچارا آپݨِییاں تکلِیپھاں لُکۄںدا ماں نُۄں ڈاکٹراں کۄل چُکّی پھِردا۔ رِپۄٹاں کروائیِیاں جاںدِییاں بِماری کۄئی ناں آئُںدی۔ سارا دِن آپݨے اںدّر گُسّا ودھائی رکھّدی اُسے کارن سرِیر نُۄں تکلِیف ہۄݨ لگّ پَیںدی۔ گھر وِچّ سُنّ پسری رہِںدّی۔ پتی پتنی آپس وِچّ وی کۄئی گلّبات ناں کردے ہسّݨا کھیڈݨا تاں بڑی دُۄر دی گلّ ہَے۔ گھر دا ماہَۄل دیکھ کے گواںڈھ وِچّۄں آئُںدے بچّے وی کھیڈݨ ناں آئُںدے۔ کئی وار من بھر بھر آئُںدا...کِنّی کُ ماڑی کِسمت لِکھا کے لِیائے ہاں۔ پھِر ربّ نال جھگڑے جھیڑے چلدے۔

اُہ بیبے دی مانسِک ستھِتی سمجھݨ دی کۄشِش کردے۔ اِہی کارن سی کِہ اُہ ہر وار کلیش دے سںتّاپ وِچّۄں نِکلݨ لئی کۄئی ڈھںگّ ترِیکا سۄچ لَیںدے۔ کئی وار بیبے کدے کدائیِں آئُݨ والے رِشتیداراں کۄل رۄݨ لگّ جاںدی آکھدی٬ " مَینُۄں تاں اِہناں دا فِکر ماردَے۔" اُہ سۄچدے... اِہ کِہۄ جِہا فِکر اےَ بیبے دا٬ جِہڑا تھۄڑھے دِناں بائد اُہناں نُۄں سُۄلی 'تے ٹںگّ دِںدّا اےَ۔ جِتھّۄں جِتھّۄں وی اُہناں اِلاج کروائِیا تاں ڈاکٹر اُہناں نُۄں آکھدے 'نُکس تاں کۄئی نہِیں رِپۄٹاں وِچّ٬ پر کھُش رہِݨا ذرُۄری اےَ تُہاڈے لئی۔ پر رِشتیداراں اتے بیبے دے فِکر نیں اُہناں نُۄں کدے کھُش نہِیں رہِݨ دِتّا۔

اِکّ دِن رات دے ساڈھے کُ اٹھّ وجے بیبے نیں آپݨے بِلکُلّ نال لگّدے کمرے وِچّۄں پھۄن کِیتا پُتّ اُٹھّ کے ماں کۄل چلِیا گِیا۔ ماتا پھِر بھری پِیتی نیں بہُت سُݨائیِیاں۔ پتنی ربّ اگّے ہتھّ جۄڑدی رہی٬ "مالکا تاکت بخش سبھ کُجھّ سہِݨ دی۔ " پتی گھںٹّے کُ بائد آئِیا کمبّل کھِچّ کے اُپّر لَیںدِیاں ہئُکا جِہا لَے کے بۄلِیا٬ " آپݨی تاں ذِںدّگی خراب ای اےَ بس۔" دۄویں بِناں بۄلِیاں چُپّ کرکے سَۄݨ دی کۄشِش کردے رہے۔

پتنی نیں کِہا٬ "اِہۄ جِہے ماہَۄل وِچّ رہِݨا آپاں نُۄں مار دِئۄُ کِئۄں ناں آپاں وکھّرے وکھّرے ہۄ جائیِئے۔ مَینُۄں کُش نی چاہِیدا.. ناں کھرچا... ناں جائِداد وِچّۄں ہِسّا۔"

" تیرا دِماغ ٹھِیک اےَ؟" پتی بۄلِیا۔

" بیبے تھۄنُۄں تاں پِیار کردی ہۄئۄُ... پر میرے کرکے تھۄڈے نال وی لڑدی رہِںدّی اےَ۔ اِسے کارن تھۄڈی سِہت دِنۄ دِن نِگھردی جاںدی اےَ۔ مَیں ناں ہۄئۄُںگی سبھ ٹھِیک ہۄ جُۄ۔ پھِر بیبے نیں کِہڑی گلّۄں ہرکھݨَے؟" پتی دی چِںتّا دُۄر کرن دا اُس نُۄں ہۄر کۄئی ہلّ نہِیں سی لبھِّیا۔

ہُݨ اِس چِںتّا وِچّ نِیںد نہِیں سی آ رہی... جے بھلاں سچِّیں اڈّ ہۄݨا پَے گِیا پھیر کی بݨُۄں؟ بیبے پھیر رِشتیداراں نُۄں 'کٹھّے کرُۄ جِہڑِیاں نیں آپݨے ماپِیاں دا کدے پچّی دِن وی دھِیان نہِیں رکھِّیا ہۄݨا اُہ پچّی سال دھِیان رکھّݨ والِیاں وِچّ نُکس مارنگے٬ اُہناں نُۄں سمجھائُݨگے۔کلیش ودھݨ دے ڈرۄں اُہ پھِر سِر نِیواں کرکے ذِںدّگی نال سمجھَۄتے کرنگے۔ من نُۄں شاںت کرن لئی جُگتاں سۄچݨگے۔ اُہناں سۄچِیا جے اِہی کُجھّ کرنا ہَے تاں پھِر آپے ہی آودے من نُۄں سمجھا لَیݨا چاہِیدا ہَے۔

کئی وار اُہ آپݨے آپ نُۄں دۄ سِفراں آکھدے۔ جِہناں نال کۄئی ہۄر اںکّ لگِّیا ہی نہِیں۔ آپݨی مرذی دا ناں کدے کھائِیا ناں ہںڈھّائِیا۔ پھِر وی مِہݨے تاہنِیاں بھری ذِںدّگی بتِیت کر رہے سن ۔ نِیںد اکھّاں تۄں کۄہاں دُۄر سی۔ پتنی دے مُۄںہۄں اڈّ ہۄݨ والی گلّ سُݨ کے تاں تاݨا ہۄر وی اُلجھدا جاپِیا۔ پتی نیں اُٹھّ کے بتّی جلا دِتّی۔ اِکّ کاگذ اتے پَینّ لِیا۔

" آہ دیکھ۔ " آکھدِیاں کاگذ 'تے دۄ سِفراں بݨا دِتِّییاں۔ پتنی اُٹھّ کے بَیٹھ گئی۔

" اِہ کی اےَ بھلا؟ " اُس نیں پُچھِّیا ۔

"اِکّ مَیں اِکّ تُسِیں۔" اُہناں مُسکرائُݨ دی کۄشِش کِیتی۔

پتی نیں سِفراں نال اِکّ پَینّ رکھّ دِتّا۔

" ہُݨ دیکھ.... آہ بݨ گئے آپاں سَۄ..... اِس دی مدّد نال.....۔ پتی دی گلّ وِچّۄں ہی ٹۄکدِیاں پتنی بۄلی٬ "آپاں سَۄ کِویں ہۄ سکدے آں ادھّے ادھُۄرے آں آپاں تاں۔"

"آہۄ.... ادھُۄرے آں تاں ہی سَۄ آکھِیا... نہِیں تاں دۄ سَۄ ناں ہُںدّے دۄویں۔ چل... دھِیان نال سُݨ.... ہُݨ جدۄں وی دِماغ اُلجھݨ تاݨی وِچّ پھسے۔ اِہ پَینّ نال کدے تُۄں آپݨی وِتھِیا لِکھِیں کدے مَیں .....کدے جگّ بِیتی وی لِکھاںگے۔ مَیں تیرا لِکھِیا پڑھِیا کرُۄں٬ تُۄں میرا لِکھِیا۔" اِس نوِیں جُگت نیں اُہناں دے من نُۄں دھرواس دِتّا۔ تھۄڑھی دیر بائد اُہ سِفراں تۄں سَۄ بݨے گھُۄک سُتّے پئے سن۔