ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

فِر ہِجر ہںڈّائُںݨا پَیںدا

وختاں دا ساڈا چھِڑِیا چَینا

آپ کھِںڈّائُݨا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

تُۄں آویں یاداں دے پںچھّی

اُڈّ پھُلا ہَیں بہِںدّے

ہاڑے کِڈاں ترلے پاواں

فِر ناں پِںجّرے پَیںدے

پِںجّرے پائُݨ دی خاتِر اڑِیا

کیہا نہِیں کرنا پَیںدا؟

دِل دا ماس تلھی تے دھر کے

آپ کھواݨا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

تُۄں آویں تے ہسّ پَیںدے ہاں

رۄںدِییاں بالاں واںگُۄں

گئے سمے نُۄں سامبھݨا پَیںدا

کھُلِّییاں والاں واںگُۄں

تیرے جاݨ دے بادۄں سانُۄں

جِیݨا مرنا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

تُۄں آویں تے ودھّ جاںدی اے

میرے دِل دی دھڑکݨ

سدھّراں دی ہاںڈی وِچ دالاں

تَینُۄں ویکھ کے بھڑکݨ

بِرہا دی اگّ ساڑے ہاںڈی

اںگّ چھُہانا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

تُۄں آویں چاواں دِییاں ولاں

کندھۄں پلم کھلۄون

آساں والے سِمبّل رُکھّ تۄں

پھٹِّییاں اُڈّ چلۄئُݨ

تُۄں جاویں تے لارے لا لا

من پر چاونا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

تُۄں آویں تے سبھ کُجھ جر لاں

پر جاݨ ناں جرِیا جاوے

کۄلھ بہوِیں تے لجاں آئُݨ

دُۄری مُۄل ناں بھاوے

اِسے پارۄں مِنّتاں کر کر

اِہ سمجھائُݨا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر

فِر ہِجر ہںڈّائُںݨا پَیںدا

وختاں دا ساڈا چھِڑِیا چَینا

آپ کھِںڈّائُݨا پَیںدا

ناں اڑِیا تۄں ناں کر