بَیٹھ کے
ہار منّ لَیݨ
تے بَیٹھ جاݨ وِچ
کِنّا سُکھ ہَے
کُجھ وی کرنا نہِیں پَیںدا
وگدے درِیا دی
چال دِسدی ہَے
بُکل وِچ دھڑکدا
دِل سُݨدا ہَے
اِکبالِییا بِیان
سچّ بۄلݨ لئی ناں کہِ
بہُت اَۄکھا ہَے
آرا چلدا ہَے دِل تے
اِس سچائی نُۄں دیکھݨا
اِںجھ ہَے جِویں تُسِیں
آپݨے بچّے دی لاش نُۄں دیکھݨا ہۄوے
دِل دُکھیگا بہُت
جِویں کۄئی مۄری چۄں دیکھے
مہِبُۄب نُۄں
کِسے ہۄر دے بِستر چ
جِویں کِسے بچّے نُۄں پتا لگّے
کِہ پِئۄ
اُس دا اسلی پِئۄ نہِیں ہَے
جاں کۄئی اچانک جاݨے
کِہ پتنی اُس دی
کال گرل ہَے
مَیں تاں پھڑن لگّا ساں
سِنیمے دی سکرِین نُۄں
کۄئی جۄشِیلا درشک جِویں
آپݨی سِیٹ تۄں اُٹھ پَیںدا ہَے
جاں کۄئی بھۄلا پْرسںشّک
رجنِیکاںت دا
مںدّر بݨائُںدا ہَے
مَیں اِس لِیلہا نُۄں
سچّ جاݨ بَیٹھا ساں
مَینُۄں کی جاݨا
اِہ رَۄشنِییاں دا ادبھُتّ کھیلہ
مَیں اَیویں گمبھِّیر ہۄ گِیا ساں
جۄگ
کِہ دیکھ کے مکھّی نِگل جاواں
کِہ بِناں سُنّ کِیتے
اپریشن کروا لواں
کِہ ویسوا نال
وِیاہ کروا لواں
تیرا اَیسا جۄگ ہَے
مَینُۄں پتا نہِیں سی
مَیں تاں آسݨاں نُۄں جۄگ سمجھدا ساں
اُۄݨا من
من وی کَیسا کھُۄہ ہَے
جِنّا بھراں اۄنا
ہۄر کھالی ہُںدّا ہَے
ناں اِہ چِیذاں نال بھردا
ناں کھاہشاں نال
اِس نُۄں بھرے بگَیر
کِویں آواں تیرے کۄل
کی اِس نُۄں لںگھّ آواں
ٹپّ آواں
کی اِس نُۄں رہِݨ دیواں
اِویں ہی
کھالی کھالی
میرے اُۄݨے من نال مَینُۄں
کی تُۄں کبُۄل کر لویںگا
تُرنا
تُرنا سِکھّ رِہا ہاں پھیر
جِویں کںڈّا کڈھّے بگَیر تُرنا ہۄوے
درد دے تھمݨ دی جِویں
اُمِید ناں ہۄوے
مںذِّل کۄئی ناں ہۄوے
پر تُردے جاݨا ہۄوے
جِویں کۄئی وی آپݨا ناں ہۄوے
تے پھیر وی جِئۄُݨا ہۄوے
جِویں کِسے دا من دیکھ لئۄ
بِناں کپڑِیاں دے
تے اَیویں اکھّاں پھیر لئۄ
جِیون دی بھْراںتی نُۄ دیکھکے
جِویں اݨڈِٹھ کر دیݨا ہۄوے
واپسی تۄں بائد
مَیں تیرا اکار لبھّ رِہا ساں
تیرا چِہرا پچھاݨ رِہا ساں
تَینُۄں پکڑن تُر پِیا ساں
مَیں اݨجاݨ نیں
پاݨی دے پھرش تے
پَیر دھر دِتّا
مَیں نہِیں ساں جاݨدا
مُہبّت اَینی ترل ہَے
نِراکار
جِس چ تُسِیں
سِرپھ ڈُبّ سکدے ہۄ
پکڑ نہِیں سکدے
نہِیں جاݨدا ساں
مُہبّت کۄئی نُکتا نہِیں
مَۄجُۄدگی ہَے
تُسِیں ڈُبّدے ہۄ جِس وِچّ
ہَۄلی ہَۄلی
تے لِین ہۄ جاںدے ہۄ
اِہ اوستھا
اِس اوستھا دا
کی بِیان کراں
اگّے جاݨ تۄں
ڈر لگدا ہَے
پِچھے مُڑن لئی
من نہِیں کردا
سۄچداں
پِچھے مُڑ جاواں
پِچھے مُڑن وِچ
مَۄج بڑی ہَے
پر کُجھ ہَے
جۄ مَینُۄں کھِچ رِہا ہَے
کھِچی جا رِہا ہَے
پھیر سۄچداں
کھِچ لَیݨ دواں
جۄر لا لَیݨ دواں
جد تکّ
تِڑک نہِیں جاںدا
نںگّا من
تن ڈھک لواںگا
لُکۄ لواںگا
من نُۄں کِویں ڈھکاں
اسمان ولّ
اِس دا مُۄںہ کھُلہا ہَے
سبھ کُجھ تاں دِکھدا ہَے
ہر کھِیال
ہر بھاو
کچّ دے گِلاس وِچ
پاݨی دی تراں
سبھ تۄں لُکا لواںگا
اِس من نُۄں
اسمان تۄں کِویں لُکاواں
رُک جا ہالے
کُجھ پِیک
اجے ہۄر باکی ہَے
من دی جاں تن دی
اِس نُۄں نِکل لَیݨ دے
تن نُۄں دھُل لَیݨ دے
من نُۄں نِکھر لَیݨ دے
درد نُۄں تھم لَیݨ دے
کِتھے بِٹھاواںگا تَینُۄں
اِس دُکھدے من وِچ
اِس گںدھّلے تن وِچ
اِس نُۄں جھاڑ لَیݨ دے
نِچۄڑ لَیݨ دے
ذرا کُ ہۄر رُک جا
پِیک اجے مُکّی نہِیں ہَے من دی
مۄڑ دے
درد اِہ
واپِس لَے لَے آپݨا
مَینُۄں میرا یکِین مۄڑدے-
سارِییاں دُنِیاوی سچائیِیاں چ
شبداں چ
چِہرِیاں چ
تے تیرے وِچ
مَیں دُنِییا نُۄں پھیر
اُویں دیکھݨا چاہُںدّاں
جِویں اِہ
میری بیٹی نُۄں دِسدی ہَے
جِویں رںگّ پھِٹݨ تۄں پہِلاں
کپّڑا ہُںدّا ہَے
جِویں کُیاری نُۄں یکِین ہُںدّا ہَے
آپݨی پوِترتا تے
جِویں دا ماں میری نُۄں
میرے تے یکِین سی
6 پھروری٬ 2010
ذکھم
چاہے مِل لَے٬ چاہے وِچھڑ لَے
تُۄں دُکھدے رہِݨا ہَے
اِہ ذکھم
ناں پھٹدا ہَے ناں ہٹدا ہَے
چںگّا ہُںدّا جے مَیں
اِس مۄڑ تۄں ناں لںگھّدا
مَینُۄں اِہ اِلم نہِیں سی کِہ
چُکّے کدم
واپِس نہِیں ہُںدّے
کِہ اسمان چۄں
کُجھ ڈِلِیٹ نہِیں ہُںدّا
میٹݨ دی کۄشِش کرداں
اِک اِک پَیڑ
ہر نِشان
پر مِٹدا کِتھے ہَے
سِرپھ ڈھکِیا جا رِہا ہَے
گہِرِییاں پرتاں ہیٹھ
اِہ وی کَیسا نِئم ہَے
تُۄں مِلکے وی دُکھݨا ہَے
تے وِچھڑکے وی
اِس بیبسی دا
مَیں کی کراں
سرۄدی ٹپّے
اَیویں جگّ دی ہسائی ہَے
اَیویں سانُۄں ہَۄل پِیا
اَیویں اکھّ بھر آئی ہَے
اَۄکھے دِل دے اُبالے نیں
جِہڑے تیرے شہِر وسݨ
اُہ کرماں والے نیں
اِہ دھرتی سںدّیشاں دی
یارا تَینُۄں دھُپّ ناں لگّے
رہے چھاں درویشاں دی
اِہ پَیںڈا بھاری اے
جِیہنے ساڈے لیکھ لِکھے
کۄئی ربّ دا لِکھاری اے
لگّے دُیا پھکِیراں دی
آپاں جِہڑے مۄڑ مِلے
کۄئی بات لکِیراں دی
تیری یاد دا ترانا ہَے
لۄکاں بھاݨے گھُگّ وسدا
ساڈا شہِر وِیرانا ہَے
جۄ آپݨِیاں کِیتی ہَے
کاگذاں تے کی لِکھِیئے
جۄ دِل تے بِیتی ہَے
اِہ کی ربّ دا بھاݨا ہَے
آپے اساں رۄ لَیݨا٬
آپے چُپ کر جاݨا ہَے
اِہی جِیون رُکھّ دا ہَے
نِمّی نِمّی یاد وگدی
دِل ہَۄلے ہَۄلے دُکھدا ہَے
اِہدا چںدّ تے ٹِکاݨا ہَے
سِر اُتۄں لںگھّکے گِیا
کۄئی درد پُراݨا ہَے
تیری چنّ تۄں دُۄر گلی
تکّ لَے دھُپّ رںگِّیئے
نَیݨاں چۄں شام ڈھلی
کی کہِر اِشارے دا
بدّلاں تے رںگّ کھِںڈِّیا
تکّݨی دے مارے دا
نیں مِیاناں گِیان دِییاں
تکّ لِشکۄراں تُۄں
رُۄہاں دی شان دِییاں
کُجھ دِل تۄں بھارا نہِیں
ڈُبِّیئے لہِراں وِچ
اِتھے کۄئی کِنارا نہِیں
کی کہِݨا کاگاں نُۄں
دِل دا دُکھ دسِّیئے
کھامۄش چِراگاں نُۄں
گِیت
جھِیلاں والا دیس
گہِرے گہِرے ساگر اۄہلے٬ جھِیلاں والا دیس
دِل نُۄں کَیسا درد دے گِیا٬ جھِیلاں والا دیس
شاماں واںگُۄں جۄگݨ بَیٹھی٬ اگّ سُنہِری بال
اُمر وِچھا کے جۄگی بہِ گئے٬ بھُلکے آپݨی بھال
چلّے سی جِہڑے من دے جںگّل٬ مۄڈھے لَے کے کھیس
جھِیلاں والا دیس
راہاں دی اِس بھال بھال وِچّ٬ ادھّی لںگھّی رات
ایس جنم وِچّ مُک نِیں سکݨی٬ تیری میری بات
کئی جنم تکّ مِلدے رہِݨا٬ بدل بدل کے بھیس
جھِیلاں والا دیس
ڈھۄء دِتّی سی من دی کُٹِییا٬ بھُل کے سبھ نِرواݨ
سںجھّ ویلے جد مُڑن پرِںدّے٬ لبھِّیا دِل دا ہاݨ
تیرے لئی جۄ جگے نیں دِیوے٬ جگدے رہِݨ ہمیش
جھِیلاں والا دیس
دِل دے اںدّر چلدا رہِݨا٬ مٹھّا مٹھّا راگ
چھُہ تیری نیں جھۄلی پائی٬ ساری اُمر دی جاگ
تیری باجھۄں تھۄڑھی تھۄڑھی٬ سبھ دُنِییا پردیس\
جھِیلاں والا دیس
کی مِلݨی اِہ٬ کی چَۄراہا٬ کی سمِیاں دی چال
سںجھّ دے واںگُۄں گھُلِیا جاوے٬ تیرا میرا ہال
نذراں اگّے ڈِگّ ڈِگ پَیںدے٬ کالے کالے کیس
جھِیلاں والا دیس
کھامۄش کہاݨی
نِیںداں دے وِچّ جاگدی٬ کۄئی یاد پُراݨی
شاںت تلاں دے ہیٹھ جۄ٬ کھامۄش کہاݨی
کۄئی آئِیا ہتھّ دِیوا پھڑکے
اکھِّییاں دے وِچّ چانݨ بھرکے
پہِلی واری سِینا دھڑکے
سامبھ لِیا اسِیں اۄہلا کرکے
ادھّی رات اُڈِیک دی٬ اساں پُۄری ماݨی
شاںت تلاں دے ہیٹھ جۄ٬ کھامۄش کہاݨی
چھُٹ گِیا جۄ راہاں دے وِچّ
گھُل گِیا اُہ ساہاں دے وِچّ
کھالی جِہِییاں نِگاہاں دے وِچّ
کھُلہِییاں رہِ گئیِیاں باہاں دے وِچّ
بںدّے دی تکدِیر اِکّ٬ اکھِّییاں دا پاݨی
شاںت تلاں دے ہیٹھ جۄ٬ کھامۄش کہاݨی
اِہ جِیون جِویں جل دی دھارا
دُۄرۄں دُۄرۄں دِسے کِنارا
امبّراں چۄں کۄئی کرے اِشارا
پر ہالے نہِیں پار اُتارا
لہِراں واںگُۄ جاگدی٬ کۄئی شَیء مرجاݨی
شاںت تلاں دے ہیٹھ جۄ٬ کھامۄش کہاݨی
سُۄرج چڑھدا سُۄرج لہِںدّا
بںدّا وی بسّ چلدا رہِںدّا
جۄ چُپاں وِچّ ڈُبّ گِیا ہَے
کُجھّ ناں بۄلے٬ کُجھّ ناں کہِںدّا
جِس دے اںدّر لہِ گئی٬ اِہ اُس نیں جاݨی
شاںت تلاں دے ہیٹھ جۄ٬ کھامۄش کہاݨی
سُتّے سرور چھیڑ
ساڈی رُۄہ نُۄں چڑھی سویر
نی آکے سُتّے سرور چھیڑ
چُمّ لَے میرے نکّ دی کُمبّل
کمبّدے بُلہ نُۄں پلک چھُہا جا
نذم دے سارے جھاڑدے اکھّر
اِس اںدّرلی رِشم دِکھا جا
سانُۄں لِیا تڑپھاں نیں گھیر
نی آکے سُتّے سرور چھیڑ
پۄٹِیاں وِچّۄں جھرے رَۄسنی
سُتّا سُتّا جِسم جگا لَے
آ اُترِیا ٹھُمک ٹھُمک نِیں
میرے سُچّے من وِچّ نہا لَے
ناں اِہ تِیرتھ ہۄݨا پھیر
نی آ کے سُتّے سرور چھیڑ
من دے چاء نیں پںچھّی پںچھّی
تن ہۄئِیا ہَے کݨِییاں کݨِییاں
دھُر ڈُۄںگھے تکّ چڑھے نیں تارے
تِپّ تِپّ مُکِّییاں راتاں گھݨِییاں
ہُݨ کِئۄں چھُہاں وِچّ دیر
نی آ کے سُتّے سرور چھیڑ
سرگھی بھِجّے امبّرۄں اُترن
پںچھِّییاں واںگُۄں رںگّ دِییاں لہِراں
ڈُۄںگھے تلاں تۄں ہِلّگے پاݨی
کچِّیاں اںدّر کِںجھّ مَیں ٹھہِراں
دیواں چھلّاں واںگ بکھیر
نی آکے سُتّے سرور چھیڑ
تارِیاں دا ہار
کۄئی دے گِیا مَینُۄں تارِیاں دا ہار
ناں اِنہاں دی گِݨتی ہۄئی٬
ناں اِنہاں نیں ٹُٹݨا کۄئی
ناں اِنہاں دا بھار
سِر اُںتے پِیراں دا پہِرا
اکھِّییاں دے وِچّ چانݨ گہِرا
دِل دی سُرںگّ ہنیری اںدّر
اِکّ چمکدا نُۄری چِہرا
مَیں واری جۄگݨ نار
کۄئی دے گِیا مَینُۄں تارِیاں دا ہار
اِںجھ آئِیا جِویں چنّ آئُںدا ہَے
امبِّییاں تے جِویں رںگّ آئُںدا ہَے
مَیں جاواں اُہدے جھۄلی اڈّکے
جِئۄں سادھُۄ کۄئی مںگّ آئُںدا ہَے
میرا امبّراں دا سردار
کۄئی دے گِیا مَینُۄں تارِیاں دا ہار
مَیں بھُلّی دی اُس نیں جاݨی
ورہ گِیا رہِمت دا پاݨی
ہںجھُّۄیاں نال مل مل دھۄئی
کرماں دی مَیلی کہاݨی
گِیا اِکّ جھلک نال مار
کۄئی دے گِیا مَینُۄں تارِیاں دا ہار
کی دسّݨا مَیں کی کہِݨا ہَے
تُۄں بۄلِیں مَیں چُپ رہِݨا ہَے
ناں جاݨا مَیں پاپ پُنّ کی
کدماں دے وِچّ ڈِگّ پَیݨا ہَے
مَیں بدّلاں دے وِچّکار
کۄئی دے گِیا مَینُۄں تارِیاں دا ہار
ور دے دے
ور دے دے میرے وِجۄگ نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
اِہ بھٹکݨا ہَے گِیاناں دی
اِہ تھِڑکݨا ہَے دھِیاناں دی
مَینُۄں رسّی اُتے تۄرِیں ناں
ور دے دئیِں میرے بھۄگ نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
ور دے دے
اِہ تڑپھ٬ اِہ جۄ سیک ہَے
اِس سیک دا جۄ بھیت ہَے
تُۄں ہی جاݨدَیں٬ تُۄں کبُۄل لئیِں
میری پِیڑ تے میرے سۄگ نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
ور دے دے
اَیویں من نُۄں کِتے ارام نہِیں
اِس درد دا کۄئی نام نہِیں
باںہ پکڑ لَے٬ آپے جاݨ لَے
میری مرذ نُۄں , میرے رۄگ نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
کھَیر اِشک دی تیرا کرم ہَے
اِہی بھیت ہَے اِہی مرہم ہَے
مَیں ہَیران ہاں٬ مَیں ہاں دیکھدا
اِس میل نُۄں٬ سںجّۄگ نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
اِہ جۄ من ہَے٬ اِہی بھار ہَے
جِویں پاݨی دا اکار ہَے
ناں اِہ جھلّدا ناں اِہ منّدا
کِسے ورجݨا٬ کِسے رۄک نُۄں
مَیں کی کراںگا جۄگ نُۄں
اسمان بۄلِیا
اسمان بۄلِیا
سُبہۄ شام بۄلِیا
اسِیں بَیٹھ کے چُبارے
تیرا نام بۄلِیا
تُۄں بُجھارتاں جۄ پائیِیاں
سانُۄں بُجھݨِییاں ناں آئیِیاں
اسِیں جاݨِییاں ناں رمذاں
جۄ پَیگام بۄلِیا
تُۄں ہی جاݨے تُۄں کی شَیء ہَیں
ساڈے بھاݨے دِل دی لَیء ہَیں
اسِیں واج دِل وِچّ ماری
بھگوان بۄلِیا
کئی جنم دی پُراݨی
اِہ کَید دی کہاݨی
بَیہکے نہِر دے کِنارے
بلرام بۄلِیا
اجے رستِیاں وِچّ گُمّ ہاں
ہالے کچّے ہاں گُمّ سُمّ ہاں
جِنہاں بُلہِیاں نُۄں مِلِیا
سرییام بۄلِیا
تیرا راہی
تیرے ادھکھُلہے جِہے در تے
کۄئی رُک گِیا راہی
تُۄں اِکّ ہُںگّارا بھرِیا سی
تھائیں مُکّ گِیا راہی
تیرا راہی
کۄئی گہِرے نَیݨاں والی
اُہدی چال ہَے کاہلی کاہلی
اُہدی اُمر گماں نیں پالی
جِہڑی جنماں پِچھّۄں بھالی
اُہدے ہاسِیاں وِچّدِییاں پِیڑاں تےæ
بس لُٹّ گِیا راہی
تیرا راہی
کۄئی مُۄک سُنیہا آئِیا
جِہنے سُتّا درد جگائِیا
اُہنُۄں پھڑکے سِینے لائِیا
اساں دِل دے وِچّ لُکائِیا
اُہ پتھّراں ورگی چُپّ والا
اَیویں پھُٹّ پِیا راہی
تیرا راہی
ساڈا دِل سی کھالی کھالی
جِویں کلّ مکلّی ٹاہلی
اسِیں رُۄہ بدّلاں ولّ کر لی
پھیر رجّ کے جھۄلی بھر لی
جِہدا دِل کںڈھِّیا وِچّ وسدا سی
بھر ٹُٹّ گِیا راہی
تیرا راہی
اِہ ساگر مُۄںہ نُۄں لا لَے
اِہنُۄں امّْرِت بُۄںد بݨا لَے
اِہ ادھ سُتّا جِہا پاݨی
اِہنُۄں دھرتی واںگ سما لَے
تیرے من وِچ پۄہ دی بُکّل جِئۄں
اِہ لُک گِیا راہی
تیرا راہی تیرا راہی
واپسی
کۄئی گُمِّیا راہی گھر آ گِیا ہَے
بھُلِیا سِرناواں یاد آ گِیا ہَے
ہر دِشا وِچّ٬ ہر نگر وِچ دیکھدا
مَیں پتا نہِیں کی پِیا ساں دیکھدا
جد ٹِکائِیا سِیس تیرے کدم تے
گُمِّیا کۄئی کھِیال واپس آ گِیا ہَے
کۄئی گُمِّیا راہی گھر آ گِیا ہَے
کی پتا کِس کِس دے اںدّر دیکھِیا ہَے
گُردُیارا٬ مسجِد مںدّر دیکھِیا ہَے
دِل دے کھُۄہ وِچّ دُۄر اِکّ چھۄٹا جِہا
ٹِمکݨا اِکّ تارا نذر آ گِیا ہَے
کۄئی گُمِّیا راہی گھر آ گِیا ہَے
چِہرِیاں وِچّ گُمِّیا چِہرا کۄئی
تارِیاں پِچھے جِئۄں وِہڑا کۄئی
من دے بدل ہٹ گئے جد نذر چۄں
ساہمݨے کۄئی نُۄر دا در آ گِیا ہَے
کۄئی گُمِّیا راہی گھر آ گِیا ہَے
یاتری ہن تِیرتھاں نُۄں ناہُݨ چلّے
سِراں اُتے دھرت تے اکاش تھلّے
کھڑھ گئے جد دیکھِیا٬ ہَیران ہۄئے
پَیراں تھلّے کِدھرۄں سر آ گِیا ہَے
کۄئی گُمِّیا راہی گھر آ گِیا ہَے
بھُلِّیا سِرناواں یاد آ گِیا ہَے
جۄگی
نذراں تے تِلک گِیا جۄ٬
کاہدا مَیں جۄگی
من دی مَیں پِیڑ نِچۄڑاں٬
کرماں دا بھۄگی
من چۄں جۄ اُڈݨ پرِںدّے
سُتِّیاں وی سَۄݨ ناں دِںدّے
ذبتاں دِییاں کںدھّاں تۄڑن
چاواں دے گھۄڑے چھِںدّے
آپے مَیں تن مہِکاواں
آپے من سۄگی
نذراں تے تِلک گِیا جۄ
کاہدا مَیں جۄگی
نذراں ناں لبھّݨۄں ہٹِییاں
ہالے ناں جُۄناں کٹِّییاں
سِر تے مںڈّرائُںدِییاں رہِںدِّییاں
یاداں جۄ کھٹِّییاں کھٹِّییاں
تن نُۄں مَیں چںدّن لاواں
من میرا رۄگی
نذراں تے تِلک گِیا جۄ
کاہدا مَیں جۄگی
شبداں دا رںگّ چڑھائِیا
رُۄہ اںدّر رس ناں آئِیا
اَیویں مَیں چھیڑ بَیٹھِیا
ربّ جی اِہ تیری مائِیا
میرے چۄں نِکلی گںگّا
میرے وِچّ کھۄ گی
نذراں تے تِلک گِیا جۄ
کاہدا مَیں جۄگی
من دی مَیں پِیڑ نِچۄڑاں
کرماں دا بھۄگی
بںدّا کھُدا ورگا
مِلِیا جۄ ڈھلدی شام نُۄں٬ بںدّا کھُدا ورگا
کدماں چ اُسدے مِٹݨ لئی٬ لُۄں لُۄں دُیا کردا
مَیں رۄکِیا٬ مَیں اٹکِیا٬ مَیں من آپݨے نُۄں ورجِیا
جۄ پِگھلِییاں اُہدے سیک نال٬ ندِییاں دا کی کردا
مَے کِس جِگر نال سِر تے ڈھۄںدا٬ اِس اُمر دا بھار
جے آپے ساجے اُس کھُدا لئی٬ اِںجھ ناں مردا
جے پلٹکے ناں دیکھدا تسوِیر ذِںدّگی دی مَیں
ہر کدم تے ہر مۄڑ تے٬ مَیں مَۄت تۄ ڈردا
پاݨی کھڑھے تے دیکھِیا جد رَۄشنی دا ناچ
جے اکھّ ناں بھردا تاں دسّۄ٬ ہۄر کی کردا
پاݨِییاں نُۄں
(ماں دی یاد وِچ )
ساگراں ولّ جاݨ دے ہُݨ پاݨِییاں نُۄں
پَۄݨاں اںدّر گھُل گئے سبھ پْراݨِییاں نُۄں
تُۄں جِنہاں ماواں دے در تۄں آشنا ہَے
اِہ اُنہاں دے مِٹݨ دی کۄئی داستاں ہَے
دیکھ لَے اکاش ولّ دِیدار کر لَے
تُر گئیِیاں ماواں دِییاں سبھ ڈھاݨِییاں نُۄں
ساگراں ولّ جاݨ دے ہُݨ پاݨِییاں نُۄں
تُۄں ناں اُس دے سبر دا کۄئی بھیت جاݨے
چانݨی دے ساگراں نُۄں ریت جاݨے
ویکھدِییاں امبّراں وِچّ بَیٹھکے جۄ
سادِییاں٬ سُچّے سِدک دِییاں راݨِییاں نُۄں
ساگراں ولّ جاݨ دے ہُݨ پاݨِییاں نُۄں
تُر گئیِیاں سِینے چ لَے کے درد کِنّے
پُتراں دے دِل وی دیکھۄ سرد کِنّے
ہَۄلی ہَۄلی دھات واںگُۄ پِگھلدے نیں
تھۄڑھا تھۄڑھا دسّدے کُجھّ ہاݨِییاں نُۄں
ساگراں ولّ جاݨ دے ہُݨ پاݨِییاں نُۄں
تِڑکِییاں کںدھّاں رسۄئیِیاں تھِںدِّییاں نیں
چھڈِّیاں سںسّار سِیساں دِںدِّییاں نیں
بچِّیاں دے ناویں کرکے تُر گئیِیاں جۄ
سُکھِییاں سُکھاں تے پڑھِییاں باݨِییاں نُۄں
ساگراں ولّ جاݨ دے ہُݨ پاݨِییاں نُۄں
پِیراں دِییاں تھاواں
وِچّ کالِییاں بۄلِییاں راتاں دے
رکھّ لِیا دُیاواں نیں
ساڈے سِر تے چھاواں رکھِّییاں
پِیراں دِییاں تھاواں نیں
اسِیں کلّ مُکلّے راہی
سانُۄں گم دی سمجھ ناں آئی
ساڈے نال نال رہی چلدی
کۄئی بھٹکݨ دی پرچھائیِں
سانُۄں بھِیڑاں وِچّۄں کڈھّ لِیا
کھامۄش سداواں نیں
ساڈے سِر تے چھاواں رکھِّییاں
بِن شہِر تیرے دی پھیری
سبھ جِیون گھُمّݨگھیری
اسِیں آپݨِییاں پَیڑاں ڈھُۄںڈھدِیاں
نیں بہُت لگائی دیری
سانُۄں بھٹکدِیاں نُۄں لبھّ لِیا
گُمّے ہۄئے راہاں نیں
ساڈے سِر تے چھاواں رکھِّییاں
ڈاڈھی پِیاس اُمر دی ساری
اِہ ذِںدّگی بھاری بھاری
جِہڑا سدِییاں پِچھّۄں مِلِیا
اساں اُسدے سِر تۄں واری
سانُۄں دُنِییا لُٹّ سکی ناں
لُٹّ لِیا اداواں نیں
ساڈے سِر تے چھاواں رکھِّییاں
کمّ آئیِیاں ناں تدبِیراں
ساڈے متھّے دِییاں لکِیراں
اِہ تںدّاں سبھ سُلجھائیِیاں
ساڈے سادے جِہے پھکِیراں
اِہ کِس رستے تے تۄر لِیا
ہتھّ دے کھُداواں نیں
ساڈے سِر تے چھاواں رکھِّییاں
سَۄں جا
سَۄں جا یاد پُراݨِیئے
جاہ مُڑ جاہ مرجاݨِیئے
کںڈھِّیاں دا کۄئی وس ناں چلّے
آپݨی راہے پاݨی چلّے
چُپ چُپِیتے دِل نیں کلّے
بیبسِییاں نیں در نیں ملّے
پھٹّی واںگُۄں مِٹ جاویں جے
دِل تے لِکھی کہاݨِیئے
سَۄں جاں
اِہ میرے راہاں دی گاتھا
تھِڑک گئے ساہاں دی گاتھا
وِچھڑ گئیِیاں باہاں دی گاتھا
چُپ ہۄئیِیاں دھاہاں دی گاتھا
دِل دے اںدّر گُۄںجدی
چُپ جِہی کۄئی باݨِیئے
سَۄں جا
اِہ امبّر کھمبھّاں تۄں بھاری
اِکّ پںچھّی دی مری اُڈاری
اُلٹی پَے گئی میری واری
لُک لُک رۄوے یاد وِیچاری
من دے اںدّر گھُل جۄ گِیا
کِںجھّ اَیسا گم چھاݨِیئے
سَۄں جا
مالا واںگُۄ اُمر پرۄئی
ساہۄ ساہی گِݨتی ہۄئی
تیرا میرا وس ناں کۄئی
سبھ راہاں دا مالک سۄئی
اِہ کلّاں سانُۄں دھُر تۄں مِلِییاں
آ اِنہاں نُۄں ماݨِیئے
سَۄں جا
تیرا شہِر
میرے دِل وِچّ آ گِیا
کُڑِیئے تیرا شہِر
ہَۄلی ہَۄلی کھا گِیا
پِںڈّ نُۄں تیرا شہِر
تِپّ تِپّ کرکے چۄ گِیا
کی وگدے تے ذۄر نِیں
کی دا کی کُجھّ ہۄ گِیا
میرے من دا مۄر نِیں
گھُل گھُل جاوے شاماں واںگُۄں
مِٹ مِٹ جاوے پَیڑ
کُڑِیئے تیرا شہِر
بُۄہے رہے اُڈِیکدے
مَیں بدّلاں پِچھّے آ گِیا
ساری پِیڑ اُڈِیک دی
مِیہاں وِچّ بھُلا گِیا
ماں دے ہتھِّیں پاتھِییاں نیں
اسماناں تے گہِر
کُڑِیئے تیرا شہِر
چھُۄںہدا چھُۄںہدا ندی نُۄں
مَیں لہِر اِکّ ہۄ گِیا
تیری اکھّ وِچّ دیکھدا
اتھرُۄ بݨکے چۄ گِیا
تُۄں وی پاݨی٬ مَیں وی پاݨی
کی ڈُبّݨ کی تَیر
کُڑِیئے تیرا شہِر
ڈھلے دِہاڑے یاد دے
دُۄر بنیرے ہۄ گئے
جِہڑے دِن سی ڈھُۄںڈھدے
دِل دے جںگّلِیں کھۄ گئے
بلدے بُجھدے تارِیاں واںگُۄں
اکھّراں دے ہتھّ پَیر
کُڑِیئے تیرا شہِر
ہَۄلی ہَۄلی کھا گِیا
پِںڈّ نُۄں تیرا شہِر
میرے دِل وِچّ آ گِیا
کُڑِیئے تیرا شہِر
بۄل
دِنے راتِیں یاد واںگُۄں جگے دِیوِیا
ہُݨ سَۄں جا تُۄں
دھِیما دھِیما میرے واںگ وگے ندِیئے
تیرا کی ٹِکاݨا
کِویں لںگھّاں گہِری گہِری مَۄت دی ندی
لَے کے دِل بھارا
کھتِّیاں چۄں دُۄر دُۄر امبّراں دے ولّ
کۄئی جاݨ پَیڑاں
اکھّاں دِییاں بنِّییاں تے کِویں رۄک لاں
اِہ اُبال دِلا
اُڈ جا بنیرے تۄں اُداس پںچھِّییا
میری کھبر لَے جا
آس تے اُداسی دِییاں دۄ ندِییاں
وِچ دِل تَیرے
اکھِّییاں نُۄں گہِرا گہِرا رںگّ دے گِیا
کۄئی جاݨ والا
ندی وِچ وار وار چھلّ اُٹھدی
جِویں یاد آئے
کِنّے کِنّے جنماں دے بائد مِلدا
کۄئی درد گہِرا
ہںسّاں واںگُۄں دھرتی تۄں چُگݨ دیوتے
دِل درد والے