کُدرت ولّۄں کئی وِئکتِییاں دی دِکھّ ہی اِہۄ جِہی ہُںدّی ہَے کِہ اُہ ہر اِکّ نُۄں آپݨے-آپݨے اتے پِیارے-پِیارے لگدے ہن۔ کُجھّ اِہۄ جیہی ہی دِکھّ والھی مِکناتِیسی سکھشِیئت کَینیڈا دے برَیمپّٹن نِواسی کِرپال سِںگھّ پنُّۄں دی ہَے۔ برَیمپّٹن دے ہی اِکّ ہال وِچّ اِکّ ناٹک دِکھائِیا جا رِہا سی۔ میرا بیٹا بلجِںدّر جگدیئۄ وی اُس ناٹک وِچّ اِکّ رۄل کر رِہا سی۔ بیٹا ساہِتک رُچِییاں دا مالک ہَے جِس دی جاگ اُس نُۄں سُدھار کالج وِچّۄں لگّی سی۔ بھںگّڑے دا اِکّ ودھِییا کلاکار ہۄݨ کرکے سٹیج دا سںگّ-سںگّا اتے ڈر-بھَۄء اُس تۄں کۄہاں دُۄر ہُںدّا ہَے۔ مںچّ اُتّے جا کے تاں اُس نُۄں اِس ترہاں چاء چڑھ جاںدا ہَے جِویں رُمالی پہِلوان نُۄں کھاڑے وِچّ گیڑا دے کے چڑھ جاںدا ہَے۔ بیٹے نیں آپݨا رۄل ساکار کر دِکھائِیا۔

ناٹک دی سماپتی تۄں پِچھّۄں مَیں پنُّۄں ساہِب نُۄں مِلھِیا۔ پھتِہ ساںجھی کر کے ہُݨے-ہُݨے ہۄئے ناٹک سبںدھّی اُنہاں دے وِچار پُچھّے۔ ناٹک دی سمُچّی پیشکاری دی پُݨچھاݨ کردِیاں اُنہاں نیں بلجِںدّر دے رۄل دی بھرپُۄر پرسںسّا کِیتی۔ ساڈی جاݨ پچھاݨ گُۄڑھی ہۄ گئی۔ پھِر کدے وی کۄئی ناٹک دی پیشکاری جاں ہۄر کۄئی وی ساہِتک اِکٹھّ٬ جِویں ’کلماں دا کافلا‘ دی ماسک اِکتّرتا آدِ ہۄݨا تاں پنُّۄں ساہِب دے آم درشن ہۄ جاݨے اتے مَیں اُنہاں دی پِیار بھری مِلݨی دا پُۄرا نِگھّ ماݨنا۔ کھیڈ لیکھک پْرِںسِّیپل سروݨ سِںگھّ جی وی اکسر اُنہاں دے نالھ ہُںدّے۔ مَیں آپݨے مِتّر کوی سُکھمِںدّر رامپُری نُۄں کہِݨا کِہ اِہ تاں رام لچھمݨ دی جۄڑی ہَے۔ آپاں وی اِنہاں دے نِگھّے پِیار تۄں کُجھّ سِکھِّیئے۔

کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نیں گُرمُکھی تۄں شاہمُکھی اتے شاہمُکھی تۄں گُرمُکھی پرورتن اُتّے کاپھی سماں کھرچ کِیتا ہَے اتے پُۄری مِہنت تے لگن نالھ اِس اسمبھّو کمّ نُۄں سمبھّو کر وِکھائِیا ہَے جدۄں کِہ سںسّار بھر وِچّ ہۄر کِسے وی پرۄگرامر نیں اِس پاسے دا اجے راہ وی نہِیں سی پھڑِیا۔ اِہ 2000 دے کرِیب دی گلّ ہَے جدۄں شاہمُکھی دی کۄئی وی اَیسی لِپّی نہِیں سی جۄ پِیسی کمپِّئۄُٹر اُتّے ورتی جا سکدی ہۄوے۔ یُۄنِیکۄڈ پھَۄںٹاں دے آ جاݨ نالھ ہُݨ تے اِہ کمّ پہِلۄں دے مُکابلے بہُت آسان ہۄ گِیا ہَے۔

ہُݨ پِچھلے تِنّ سالاں تۄں آئی نَیٹّ کمپِّئۄُٹر مِسِیساگا٬ جۄ ڈِکسی گُردُیارا ساہِب دے ساہمݨے ہَے٬ تۄں سِینِیئراں نُۄں کمپِّئۄُٹر سِکھائُݨ دِییاں مُفت کلاساں لا رہے ہن۔ اِس نالھ سِکھِیارتھِییاں نُۄں آپݨے بھوِکھّ نُۄں سکارتھا بنائُݨ دے بہُت چانس ودھ جاںدے ہن۔ اِس اِنسان دے دِل وِچّ دُۄسرِیاں پْرتی پِیار٬ درد اتے سنیہ دا سمُںدّر ٹھاٹھاں ماردا ہَے۔ سیوا بھاونا دا سِخر ہَے کِرپال سِںگھّ پنُّۄں۔

اُنہاں نیں پہِلاں پُلِیس / بارڈر سکِئُرِٹی پھۄرس وِچّ وکھّۄ وکھّ بٹالِیئناں٬ سِکھِّیا کیںدراں آدِ وِچّ آپݨی سیوا دا بھرپُۄر یۄگدان پا کے نامݨا کھٹِّیا۔ پھِر سیوا مُکت ہۄ کے وی آرام کرن دی رُچی بھارُۄ نہِیں ہۄݨ دِتّی۔ ہُݨ اُہ کَینیڈا وِچّ ہۄر وی اُتشاہ اتے لگن نالھ کمپِّئۄُٹر راہِیں ابھِلاشِییاں دی سیوا کردے ہن۔ اُنہاں دا پِچھلا پِںڈّ کٹاہری ذِلہا لُدھِیاݨا٬ میرے پِںڈّ ’چھپار‘ دے نیڑے ہَے۔ مَیں اتے سُکھمِںدّر رامپُری نیں اُنہاں نُۄں بینتی کِیتی٬ “پنُّۄں ساہِب سانُۄں وی آپݨے وِدِیارتھی بݨا لوۄ۔” تاں پنُّۄں ساہِب کھُش ہۄ کے کہِݨ لگّے٬ “کلّہ ہی آ جائۄ۔ تُہاڈے لئی درواذا سدا کھُلّہا ہَے تے کھُلّہا ہی رہیگا۔” اَیپر اسِیں دۄویں ہی پرِوارک رُجھیوِیاں کارن اجّ تِیکر سماں نہِیں کڈھّ سکے۔ اِکّ دِن پنُّۄں ساہِب اِکّ مہِپھل وِچّ ساڈے دۄہاں ولّ اِشارا کر کے کہِݨ لگّے کِہ میرے اِہ دۄ سِکھِیارتھی اَیہۄ جِہے نیں جِنہاں نیں کلاس دے اںدّر تاں کی آئُݨا سی سگۄں سکُۄل دے پِچھّۄں دی وی نہِیں لںگھّدے۔ اِہ سُݨ کے بھری مہِپھل وِچّ ہاسا پَے گِیا۔

کِرپال سِںگھّ پنُّۄں اُمر دے اِس پڑاء ’تے آ کے وی اِس ترہاں وِچر رہے ہن اتے اِتنے سنیہ اتے لگن والھے ہن کِہ ہر مِلݨ والھے لئی اُہ اِکّ پْریرنا سرۄت ہن۔ مَیں پنُّۄں ساہِب دی لمّی اتے ارۄگ اُمر دی کامنا کردا ہۄئِیا اِہ ستراں پیش کرن ’چ کھُشی مہِسُۄس کر رِہا ہاں:

مںذِّل پَیراں وِچّ چلّ کے آپ آئُںدی٬
پکّے پَیر جۄ مںذِّل ولّ دھرن والھے۔
ہر اِکّ نُۄں سُکھّ آرام دیوݨ,
دُکھّ درد مُسِیبتاں جرن والھے۔
مرجِیوڑے اُنہاں نُۄں آکھدے نیں٬
جۄ نیں پِیڑ پرائی تے مرن والھے۔
جگّ اُنہاں دی دِید لئی سہِکدا اے٬
’روی‘ جگّ نُۄں پِیار جۄ کرن والھے۔