میری نذر وِچّ دُۄر دُۄر تک کۄئی اجِہا لیکھک نذر نہِیں آئُںدا جۄ بِناں کِسے ساہِتک مَیغذِین وِچّ چھپݨ دے٬ بِناں کِتاب رِلِیذ کروائے٬ بِناں کِسے آلۄچک تۄں پرچا لِکھائے٬ آپݨی کوِتا دے ہِکّ دے تاݨ نال تھۄڑھے جِہے سمیں وِچّ٬ کیول تے کیول سۄشل مِیڈِیئے راہِیں سنّی دھالِیوال واںگ مکبُۄلِیئت دی سِخر ’تے پہُںچّ گِیا ہۄوے؛ جِسدِییاں لِکھتاں پھیس-بُکّ تۄں ’چُکّ‘ کے نامور ساہِتک پرچے آپݨے آپ چھاپݨ وِچّ کھُشی مہِسُۄس کرن لگّ جاݨ, جِسدِییاں لِکھتاں پںجّابی بۄلدے دیشاں وِچّ ٹی.وی. اتے ریڈِیئۄ سٹیشناں ’تے پڑھِییاں جاݨ, جِسدِییاں کوِتاواں چۄری کر کے ہۄر لۄک آپݨے ناں ’تے چھپوائُݨ لگّے ہۄݨ, جِہڑا نوِیں کوِتا سۄشل مِیڈِییا ’تے پۄسٹ کرے تے اُسدی پْرشںسّا وِچّ جھٹپٹ سَیںکڑے ہُلاروِییاں ٹِپّݨِییاں چمکݨ لگّ پَیݨ۔ اجِہا کمال کیول چمتکاری رچناواں ہی کر سکدِییاں نیں تے سنّی دھالِیوال نیں اِہ چمتکار کر وِکھائِیا ہَے۔
اُس اںدّر سالاں تۄں سُتّا لیکھک پُۄرے جلَۄء وِچّ جاگ چُکّا ہَے۔ اکھّراں دے اکھّر اُہدے نِکّے-نِکّے ہتھّاں وِچّۄں کوِتا بݨ کِرن لگّے ہن۔ اُہدے شبد متابی واںگ بل کے پاٹھک دے من-مستک وِچّ سترںگّا چانݨ بخیرن لگّدے نیں۔ پاٹھک آپݨے اںدّرلے جگت دِییاں ہنیرِییاں نُکّراں ہی نہِیں ویکھدا سگۄں باہرلے جگت دِییاں دُبِدھاواں٬ پاکھںڈّاں٬ گُںجھّلاں دے رہسّ دے سہِج دِیدار وی کر لَیںدا ہَے۔ اُہدی کوِتا ہنیرِیاں وِچّ ’سنّی ڈیء‘ بݨ کے چمکدی ہَے۔ پرواس کر گئے پںجّابِییاں لئی بنیرے ’تے بتّی بݨ کے بلݨ لگدی ہَے تاں کِہ اُہ پرواس-گلی دے ہنیرے وِچّ راہ ناں بھُلّ جاݨ۔
سنّی دھالِیوال آپݨے جِہا آپ ہَے۔ اُہ کِسے کوی دی نکل نہِیں٬ ناں ہی اُسدی کوِتا وِچّۄں کِسے کہِںدّے-کہائُںدے پںجّابی کوی دا پْرچھاواں ماتر جھلکدا ہَے۔ اجِہی کوِتا اجے تک کِسے ہۄر کوی نیں نہِیں لِکھی۔ اِہ کوِتا نِرۄل سنّی دھالِیوال ورگی ہَے۔ سِدھّی-پدھّری٬ ساف-سفاف پر تیذ تِکھّی۔ مِرچاں ورگی۔ بںدّے اںدّرلے بھَیڑاں نُۄں بُری ترہاں لڑن والی۔ تِکھّی چھُری ورگی۔ سماج٬ سبھِّیاچار٬ دھرم تے راجنِیتی دے کۄجھے اُچھاڑاں نُۄں پاڑ کے اُہناں نُۄں نںگِّیاں کرن والی۔ پر اِہدی پیشکاری اتے اںدّاذ نِرۄل اِہدا آپݨا ہَے۔ نِرۄل آپݨے ورگا ہۄ سکݨا بڑی اَۄکھی گلّ ہَے۔ کئیِیاں نُۄں ساری اُمر لگّ جاںدی ہَے پر اُہ آپݨی وکھّری تے نِرۄل نِجّی پچھاݨ نہِیں بݨا سکدے۔ نِجّی پچھاݨ اُہ ہُںدّی ہَے کِہ کوِتا ’تے کوی دا ناں لِکھݨ تۄں بِناں ہی تُہانُۄں جِسدِییاں چار ستراں پڑھ کے ہی لگّݨ لگّ جاوے کِہ اِہ تاں سنّی دھالِیوال نیں لِکھی ہَے۔ سنّی دھالِیوال نیں دۄ-تِنّ سالاں وِچّ ہی اِہ کْرِشما کر وِکھائِیا ہَے۔
سنّی دھالِیوال نیں اِکّ مُۄلۄں ہی وکھّری کاوِ-شَیلی سِرج دِتّی ہَے۔ اُہدی کاوِ بھاشا دا انۄکھا تے مُۄلۄں مَۄلِک مُہاںدرا تے مُہاورا ہَے۔ اُہنے اںگّریذی بھاشا دے شبداں٬ چِنّہاں٬ اِشارِیاں نُۄں اِنے سہِج نال کوِتا وِچّ گھۄل دِتّا ہَے کِہ کوِتا دا چِہرا اُۄدا٬ گُلابی٬ اُنابھی٬ کِرمچی کئی رںگّاں وِچّ لِشکݨ لگّا ہَے۔
اُہدی رچنا وِچّ نذرِیئے دی تاذگی ہَے۔ اُہدے لئی نانکے پِںڈّ ’ٹلّیوال‘ دی نہِر٬ آپݨا پِتا-پُرکھی پِںڈّ ’رݨسِیںہ کلاں‘ وی اۄنی مُہبّت نال ہاذر ہُںدّے ہن٬ جِنّی مُہبّت نال کنیڈا دے شہِراں دِییاں رَۄشنِییاں۔ اُہ رݨسِیںہ کلاں دا ہۄ کے وی ساری دھرتی دا ہَے۔ سمُچّی لۄکائی دا ہَے۔ بںدّے اںدّرلی بںدِّیائی دا ہَے۔
اُہ اںگّریذی وِچّ لِکھدا سی٬ پر میری پْریرنا نال پںجّابی وِچّ لِکھݨ لگّا۔ مَینُۄں اِہ سدا ماݨ رہیگا کِہ مَیں آپݨی ذبان نُۄں اِکّ چںگّے کوی نال مِلائِیا ہَے۔ ہالاںکِہ اُہدی کوِتا وِچلا کاوِ-پاتر پںجّابی دی اںگّریذی ساہمݨے دِنۄ-دِن گھٹ رہی اہِمِیئت بارے کاںٹویں لہِذے وِچّ آکھدا ہَے٬ ’تیری اںگّریذی تَینُۄں کنیڈا لَے گئی٬ میری پںجّابی مَینُۄں پںجّاب رۄڈویذ دی بسّ ’تے پِںڈّ لَے آئی۔‘ اِسدے باوجُۄد اُہ پںجّابی وِچّ لِکھݨ وِچّ ماݨ سمجھݨ لگّا ہَے۔
اُہدی نوِیں کِتاب ’مَیں کمِّییاں دی کُڑی‘ دا کھرڑا پڑھدِیاں پہِلاں مَیں سۄچِیا سی کِہ اُہدِییاں کوِتاواں دے ہوالے دے کے آپݨی گلّ پُشٹ کراںگا۔ پر ہُݨ سۄچدا ہاں کِہ اُہدِییاں کوِتاواں دا کھِلار٬ مِیار تے آکار اِنا وڈّا ہَے کِہ میرے شبداں دی جپھّی وِچّ نہِیں آ سکدا۔ اُہدی کوِتا وِچّ وِشِیاں دی وِبھِنّتا ہَے٬ ذِںدّگی دے انیکاں رںگّ ہن۔ تُسِیں ویکھی ہۄئی خُۄبسُۄرت کُڑی نُۄں لکھّ آپݨے شبداں وِچّ بِیان کرنا چاہۄ٬ پر اسل خُۄبسُۄرتی دا پتا اُدۄں ہی لگدا ہَے٬ جدۄں آپݨِییاں اکھّاں نال اُہدا سامرتکھّ دِیدار کر لِیا جاوے۔ تُسِیں وی اُہدی کوِتا نُۄں خُد پڑھن تۄں بغَیر اُہدا ہُسن نہِیں ماݨ سکدے۔
اخِیر ’تے مَیں سنّی نُۄں کہِݨا چاہُںدّا ہاں کِہ آپݨے اںدّر جاگ چُکّے ’پںجّابی شائِر‘ نُۄں ہُݨ سَۄݨ نہِیں دیݨا۔ لگاتار تُردے رہِݨا۔ میرا یکِین ہَے کِہ چھیتی ہی تُسِیں ساہِت دے کھیتر وِچّ وڈّا نام بݨ جاوۄگے۔