مَیں بݨاواںگا ہذاراں وںجھّلِییاں مَیں سۄچِیا سی

دیکھِیا تاں دُۄر تک باںساں دا جںگّل جل رِہا سی

آدمی دی پِیاس کَیسی سی کِہ ساگر کمبّدے سی

آدمی دی بھُکھّ کِنّی سی کِہ جںگّل ڈر گِیا سی

لۄک کِتھّے جا رہے سن لۄکتا نُۄں مِدھّ کے

مسل کے اِنسانِیئت اِنسان کِدھّر جا رِہا سی

کِس تراں دی دَۄڑ سی٬ پَیراں 'چ اکھّر رُل رہے سن

اۄہی اکھّر جِہناں اںدّر مںذِّلاں دا تھہُ پتا سی

اگن جد اُٹھّی میرے تن من تاں مَیں وی دَۄڑِیا

پر تیرا ہںجھُّۄ میرے راہاں 'چ درِیا بݨ گِیا سی

سُکّ گِیا ہر بِرکھ اُس نُۄں ترسدا جِہڑی گھڑی

کُیارِییاں کݨِییاں نیں لَیرے پتِّیاں 'تے برسݨا سی

مُڑ تاں آئیِیاں مچھّلِییاں آکھر نُۄں پتھّر چٹّ کے

پر اُنہاں دے مُڑن تک پاݨی وی پتھّر ہۄ گِیا سی