ہر رۄذ ہُںدّے بلاتکار٬ پتی پتنی دے تِڑکدے رِشتے٬ نشئی پتی ولّۄں پتنی دا کتل٬ پۄٹا پۄٹا دُکھی ماپِیاں دے گھر بَیٹھِییاں وِیاہِییاں ورِییاں کُڑِییاں اتے اِس ترہاں دِییاں ہی ہۄر اَۄرت نال ہۄ رہِییاں دِل کمبّائۄُ گھٹناواں سُݨ کے اُہ سُنّ ہۄ جاںدی۔ جوانی دا سپھر تَیء کردِیاں سِیرت نیں پھَیسلا کر لِیا کِہ اُہ وِیاہ نہِیں کروائیگی۔ ساری اُمر کُیاری رہیگی۔ اُہ سۄچدی٬ جِسدے نال لاواں لَے لئیِیاں٬ اُہ کِتے میری ذِںدّگی ہی ناں رۄل دیوے۔ اِہدے نالۄں تاں ...۔
سِیرت نیں چںگّے نمبّراں وِچّ بی.اے. بی.اَیڈّ. کِیتی۔ کُجھ سمیں بائد اُس نُۄں پِںڈّ دے ہی سرکاری سکُۄل وِچّ نَۄکری مِل گئی۔ وِیاہ ناں کروائُݨ سبںدھّی اُسنے ماپِیاں نُۄں وی دسّ دِتّا۔ ماں نیں اِہ کہِںدِّیاں بتھیرا سمجھائِیا٬ “دھِییاں ساری اُمر ماپِیاں دے گھر نہِیں رہِںدِّییاں٬ اَۄرت نُۄں پَیر پَیر ’تے مرد دے سہارے دی لۄڑ پَیںدی اےَ۔ سِیتِین تَینُۄں وی... ۔ اُںج وی اسِیں تاں ندی کِنارے رُکھّڑا ہاں٬ کِنّی کُ دیر بَیٹھے رہاںگے؟ اَۄرت اتے مرد ذِںدّگی رُۄپی گڈّی دے دۄ پہِیئے نیں۔ بھلا اِکّ پہِیئے نال گڈّی کِویں چلُّۄ؟ تُۄں ذِد ناں کر۔ تیرے واستے چںگّا جِہا گھر-بار دیکھ کے تیرے ہتھّ پِیلے کر دیواںگے۔ دھِییاں آپݨے سہُرے گھر ہی سۄںہدِییاں نیں۔”
پر سِیرت دی ذِد اگّے ماپِیاں دی کۄئی پیش ناں چلّی۔ سِیرت ہر رۄذ نیم نال سکُۄل جاںدی٬ بچِّیاں نُۄں پڑھائُںدی اتے پھِر گھر واپس آ جاںدی۔ اُسدے نال کمّ کرن والِییاں ادھِیاپک ساتھݨاں اُس نُۄں چھیڑدِییاں٬ “سِیرت مُۄںہ مِٹھّا کدۄں کروائُݨَے؟ کۄئی مُںڈّا دیکھ رکھِّئَے جاں ہالاں ...?” پر سِیرت نیں مۄڑویں جواب وِچّ اُہناں نُۄں آپݨی ذِںدّگی دے پھَیسلے تۄں جاݨُۄ کروا دِتّا۔ کدے کدے جدۄں اُہ آپݨی ماں نُۄں باپُۄ مُڈھّ بَیٹھ کے کنّ وِچّ گلّاں کردِیاں دیکھدی جاں آپݨے بھرا بھرجائی نُۄں چۄہل مۄہل کردِیاں دیکھدی تاں اُہدا منّ وی ڈۄل جاںدا۔ پر پھِر دلِیل دے ٹھُمّہݨے نال اُہ آپݨے آپ نُۄں ساواں کر لَیںدی۔ پںجّ چھے ورہے سِیرت نیں اِںج ہی گُذار دِتّے۔ بسّ گھرۄں سکُۄل اتے سکُۄلۄں گھر اِہ ہی اُہدی ذِںدّگی دا نِتّ دا رُجھیواں سی۔
پھِر اِکّ دِن سِیرت دے دھِیان وِچّ آئِیا کِہ اُسدا اِکّ نواں کُلِیگ٬ بلجِیت اُس ولّ بہُت گہُ نال دیکھدا رہِںدّا رہِںدّا ہَے۔ کِسے ناں کِسے بہانے اُہ اُس نال گلّ وی کر لَیںدا۔ اِکّ سال اِںج ہی بِیت گِیا۔ آپݨے کُلِیگ دِییاں نذراں راہِیں دِتّے مۄہ بھرے سُنیہے دا سِیرت نیں کۄئی ہُںگّارا ناں بھرِیا۔ پھِر اِکّ دِن سٹاپھ رُۄم وِچّ اُسنُۄں اِکلّی بَیٹھی دیکھ کے بلجِیت اُسدے کۄل آئِیا۔ ڈاڈھے ہی مۄہ نال اُس ولّ وِہںدِّیاں کہِںدّا٬ “سِیرت٬ ذِںدّگی دے سپھر وِچّ مَیں تُہاڈا ساتھ چاہُںدّا ہاں۔ اجِہے گمبھِّیر پھَیسلے کِسے ’تے ٹھۄسے نہِیں جاںدے۔ سۄچ لَیݨا٬ میری پہِل تُسِیں ہۄ۔ سُۄرت نالۄں سِیرت نُۄں مَیں پہِل دِںدّا ہاں۔ جِہۄ جِہی جِیون ساتھݨ مَیں چاہُںدّا ہاں٬ اُہ گُݨ تُہاڈے وِچّ ہن۔ نِمرتا٬ سادگی اتے سُںدّرتا دا سُمیل ہر اِکّ دے ہِسّے نہِیں آئُںدا۔ تُہاڈے وِچّ اِہ سبھ کُجھ ہَے۔” اِہ کہِںدِّیاں بلجِیت سٹاپھ رُۄم وِچّۄں باہر چلا گِیا۔
سِیرت نیں کۄئی جواب نہِیں دِتّا پر اُسدے اںدّر اُتھل پُتھل شُرُۄ ہۄ گئی۔ ماں دے کہے بۄل اُس نُۄں چیتے آ گئے٬ “دھِیئے٬ مرد بِناں اَۄرت ادھُۄری ہَے۔” سِیرت نُۄں ماں دے کہے بۄل سہی لگّے۔ اُسدے اںدّر دبّے ہۄئے جذبات اںگّڑائیِیاں لَیݨ لگّے۔ اُسنے ہر سمبھّو کۄشِش کِیتی کِہ اُہ پہِلا واںگ سہِج رہے۔ کِنّے دِن اُہ کھامۄش رہی٬ پر بلجِیت اُہدِییاں سۄچاں دا کیںدر بِںدُّۄ بݨِیا رِہا۔ سویرے اِکّ وار مُسکراہٹ نال مُلاکات ہُںدّی٬ اُس تۄں بائد اُہ بچِّیاں نُۄں پڑھائُݨ وِچّ رُجھّ جاںدی۔ اُںج بلجِیت اُسنُۄں چںگّا چںگّا لگّݨ لگّ پِیا سی۔ اُسنے آپݨے پدھّر ’تے بلجِیت بارے جاݨکاری وی پْراپت کر لئی۔ بلجِیت گھر-بار پکھّۄں وی ٹھِیک سی۔ اُںجھ وی سۄہݨا سُنکھّا سی۔ رِشتے والے اُسدے آلے دُیالے پھِردے سن پر اُسنے کِسے نُۄں سہِمتی نہِیں سی دِتّی۔ سِیرت دے آشاوادی ہُںگّارے دی بلجِیت نُۄں ہر پل اُڈِیک رہِںدّی سی۔
ہُݨ دِن رات سِیرت دِییاں سۄچاں وِچّ بلجِیت ہی گھُمّدا رہِںدّا۔ اُسنے آپݨے ادھُۄریپݨ نُۄں پُۄرا کرن لئی بلجِیت نُۄں ہاں پکھّی جواب دیݨ دا نِرݨا کر لِیا۔ پھِر اِکّ دِن اُسنے ہَۄسلا کرکے بلجِیت نُۄں کِہا٬ “تُہاڈی پرپۄذل دا مَیں سواگت کردی ہاں۔ میرے ماپِیاں دی سہِمتی لَے لوۄ۔ گھردِیاں نُۄں مَیں پہِلاں جواب دے چُکّی ہاں۔ اِس لئی میرے ولّۄں اُنہاں نُۄں ہُݨ کہِݨا مُشکِل ہَے۔”
بلجِیت نُۄں اُسدے اِہ بۄل سُݨ کے جاپِیا جِویں ذِںدّگی مِہربان ہۄ گئی ہۄوے۔ تِنّ چار دِناں پِچھّۄں اُہ سکُۄل سمیں وِچّ مُکھّ ادھِیاپک تۄں کُجھ سمیں دی چھُٹّی لَے کے سِیرت دے ماپِیاں نُۄں مِلݨ چلا گِیا۔ اُنہاں نُۄں مِل کے اُسنے نِمرتا سہِت بینتی کردِیاں کِہا٬ “مَیں جی اِتھّے سکُۄل وِچّ ادھِیاپک لگِّیا ہۄئِیا ہاں۔ میرا پِںڈّ اِتھّۄں پںجّ کُ کِلۄمِیٹر ’تے ہَے۔ میرے پرِوار اتے جائِداد بارے پتا کر لوۄ۔ مَیں تُہاڈی دھی دا ہتھّ مںگّݨ آئِیا ہاں۔”
سِیرت دے ماپے بلجِیت دی گلّ سُݨ کے کھامۄش ہۄ گئے۔ پھِر سِیرت دے باپ نیں اِہ کہِںدِّیاں کھمۄشی تۄڑی٬ “پُتّ٬ ساڈی دھی وِیاہ کروائُݨ تۄں مُنکر ہَے۔ اسِیں پھِر اُس نُۄں ٹۄہ کے دیکھ لَینے آں۔ ہپھتے کُ تک اسِیں تُہانُۄں دسّ دِیاںگے۔ نالے تُہاڈے گھر بار سبںدھّی وی پتا کر لواںگے۔” اُںج بلجِیت اُہناں نُۄں پسںدّ آ گِیا سی۔ سۄہݨا سُنکھّا٬ سرکاری نَۄکری ’تے لگِّیا ہۄئِیا۔
دۄ تِنّ دِناں بائد سِیرت دی ماں نیں دھی دے مۄڈھے ’تے ہتھّ رکھّدِیاں ڈاڈھے ہی مۄہ نال کِہا٬ “سِیتی٬ تیرے رِشتے لئی سانُۄں تیرے سکُۄل وِچّ لگّے بلجِیت ماسٹر دی دسّ پئی اےَ۔ گھرۄں وی تکڑَے مُںڈّا۔ تیری کی سلاہ اےَ؟”
بلجِیت دا ناں سُݨ کے سِیرت دے چِہرے ’تے لالی چھا گئی۔ اُہنے آپݨی ماں دا ہتھّ گھُٹّ کے پھڑدِیاں کِہا٬ “بیبے٬ جِویں تھۄڈی مرذی ہَے۔ مَیں تھَۄتۄں نابر تھۄڑھی ہاں۔”
اِہ سُݨدِیاں ماں باپ دے چِہرِیاں ’تے مُسکراہٹ آ گئی۔ اُہناں نُۄں لگِّیا جِویں اُہناں دے من ’تے پِیا مݨاں مُۄںہِیں بۄجھ اُتّر گِیا ہۄوے۔
“چںگّا دھِیئے٬ کلّہ نُۄں تیرا باپُۄ اتے تیرا وِیر بلجِیت دے پِںڈّ اُہدے ماپِیاں نال تیرے رِشتے دی گلّ کرن جاݨگے۔”
سِیرت کُجھ نہِیں بۄلی۔ بسّ٬ ساہمݨے کںدھّ ’تے بَیٹھے گھُگِّییاں دے جۄڑے نُۄں رِیجھ نال دیکھدی رہی۔
* * * * *