پھِر گݨتںتّر دِوس آ گِیا۔
پریڈاں دا پھِر دِوس آ گِیا۔
سلامِییاں دے در دِوس آ گِیا۔
ٹِیوی اُپّر بھاشن ناہرے,
مںتّری دی گلّ پھبّی بھا جی۔
ہَے اجّ جنوری چھبّی بھا جی۔
سرکار کِسے دی وی آوے,
جِتّے ’تکّڑی‘ ’کںوّل‘ جاں ’پںجّا’۔
مہاتڑ دا ناں ککھّ سَۄرِیا,
سال بھاویں ہۄئے اٹھوںجّا۔
کِسے دے سِر تے چھتّ نہِیں ہَے,
دُۄجے دے لئی ہَے نہِیں مںجّا۔
`نساپھ کِتے ناں, ہۄݨ ’اکالی‘
’کاںگرس‘ جاں پھِر کھبّی بھا جی۔
پںجّاں سالاں پِچھّۄں آ کے
مہان بھارت دے ناہرے لا گئے۔
وَیشنۄ نُۄں وی جپھِّییاں پائیِیاں,
ہتھّ وِچّ پھِیم شراب پھڑا گئے۔
بںدِّیاں نُۄں سی کی بکھشݨا,
پشُۄیاں دا وی چارا کھا گئے۔
ٹھاݨیدار دے آ اڑِکّے,
نۄٹاں دی گئی تھبّی بھا جی۔
ساڈی کاہدی چھبّی بھا جی۔
پںجّاب نِرا گُلاب سی ہُںدّا,
ہُݨ تاں لگدے تھاں‐تھاں کںڈّے۔
’کاںگرس‘, ‘`کالی‘ سُٹّݨ چِکّڑ,
ورتݨ نویں‐نویں ہتھکںڈّے۔
بات پُراݨی واںگُۄں کھاںدے,
چھِتّر, پَیسے نالھے گںڈھّے۔
وۄٹاں کھاتر باپ گدھا وی,
گلّ ہر سہِںدّے کبّی بھا جی۔
ساڈی کاہدی چھبّی بھا جی۔
آ گئی جنوری چھبّی بھا جی۔