اجّ دی کھبر:
کَینیڈا دے شہِر مِسِیساگا وِچّ ڈاک چۄری کرن والے 8 چۄر پھڑے گئے
اِنہاں چۄراں دی اُمر 21 اتے 29 سال دے وِچکار ہَے۔ اِنہاں دے گھراں وِچّۄں لۄکاں دے ڈاک بکسِیاں وِچّۄں چۄری کِیتِییاں چار لکھّ ڈالر دِییاں 465 چِیذاں مِلِییاں ہن٬ جِنہاں وِچّ کرَیڈِٹ کارڈ٬ گِپھٹ کارڈ٬ چَیکّ٬ شناکھتی کارڈ شامل ہن۔ جِنہاں اُتّے چۄری کرن دے دۄش لگّے ہن٬ اُنہاں دے نام ہن:
سُمّنپْرِیت سِںگھّ۔
گُردِیپ چٹھّا۔
جشندِیپ جٹاݨا۔
ہرمن سِںگھّ۔
جشنپْرِیت سِںگھّ
منرُۄپ سِںگھّ۔
راجبِیر سِںگھّ۔
اُپِںدّرجِیت سِںگھّ۔
* * *
“اسِیں تاں متھّا ٹیکݨ چلّے آں ...”
اُہ نشِیاں دی دلدل وِچّ بُری ترہاں دھس گِیا سی۔ نشے دی پُۄرتی لئی ترہاں ترہاں دے ہتھّ کںڈّے ورتدا سی اُہ۔ پہِلاں گھرۄں چۄرِییاں اتے پھِر جِتھّے وی داء لگّدا٬ اُہ چۄری کرکے نشے دا جھسّ پُۄرا کردا سی۔ اُس نُۄں نشا مُکت کرن لئی گھردِیاں نیں پُۄری واہ لائی٬ کئی ڈاکٹراں تۄں دوائی وی لئی٬ پر نشے نیں اُس دی مانسِک ستھِتی اِس ترہاں دی کر دِتّی سی کِہ اُس نُۄں اِہ وِشواس ہۄ گِیا سی کِہ اُہ نشا نہِیں چھڈّ سکدا۔ دِن-ب-دِن ہڈِّییاں دی مُٹھّ بݨے اِکلَۄتے پُتّ نُۄں ویکھ کے ماپے جھُردے رہِںدّے۔ کئی وار تاں اُس نُۄں بیہۄشی دی ہالت وِچّ ماپے باہر سڑک ’تے ڈِگّے پئے نُۄں چُکّ کے لِیائُںدے سن۔ گھر دی ہالت ککھّۄں ہَۄلی ہۄ گئی سی۔ باپ دا نِکلِیا کُبّ اُس دی ڈاواں ڈۄل ستھِتی دا پْرگٹاوا سی۔ چِںتّا وِچّ ماں دے چِہرے دِییاں جھُرڑِییاں وِچّ وی وادھا ہۄ گِیا سی۔ جدۄں گھر دا بُۄہا کھڑکدا تاں اُہناں نُۄں کمبّݨی جِہی چھِڑ جاںدی۔ “جاں تاں مُںڈّے دا کۄئی کُلہِݨا سُنیہا لَے کے آئِیا ہۄݨا جاں پھِر کۄئی مُںڈّے دی کرتُۄت کارن اُلامبھا لَے کے آئِیا ہۄݨَے۔” اِںج بُۄہے دی دستک وی بذُرگ ماں باپ نُۄں ڈںگّ جِہا ماردی لگّدی۔
پھِر اِکّ دِن اُہناں نُۄں اِکّ سِیاݨے منۄوِگِیانی ڈاکٹر دی دسّ پئی۔ دسّݨ والے نیں اُہناں نُۄں ہَۄسلا دِںدِّیاں کِہا٬ “کیراں تُسِیں اُہدے کۄل لَے کے جاوۄ٬ مُںڈّے نیں ادھّا ٹھِیک تاں اُہدے سمجھائُݨ نال ہی ہۄ جاݨَے٬ دوائی دا وی کۄئی پَیسا نہِیں لَیںدا۔ میرے کہے تۄں کیراں تُسِیں اُہدے لڑ لگّۄ۔ مُںڈّا سہی راہ ’تے آ جائۄُگا۔" کہِݨ والے نیں اُنہاں دی ڈاکٹر نال گلّبات وی کروا دِتّی٬ مُںڈّے دی نشِیاں سبںدھّی ستھِتی اتے گھر دی ڈاواںڈۄل ہالت سبںدھّی ڈاکٹر نُۄں وی دسّ دِتّا۔ ڈاکٹر نیں دھِیرج نال گلّ سُݨن تۄں بائد اُہناں نُۄں اگلے دِن آئُݨ لئی کہِ دِتّا۔
نِشچت سمیں ’تے اُہ نشیڑی مُںڈّے نُۄں نال لَے کے ڈاکٹر کۄل پُجّ گئے۔ ڈاکٹر نیں پہِلاں ماپِیاں تۄں مُںڈّے دی ساری ستھِتی سبںدھّی پُچھِّیا اتے پھِر اُہناں نُۄں ہَۄسلا دِںدِّیاں کِہا٬ “ویکھۄ٬ نشا چھڈوائُݨ لئی آپاں تِنّ دھِراں ہاں۔ اِکّ تُسِیں٬ اِکّ مَیں اتے اِکّ تُہاڈا نشئّی پُتّ۔ جدۄں تِنّاں دا آپس وِچّ ودھِییا تالمیل ہۄ گِیا تاں مُںڈّا نشے دی دلدل وِچّۄں نِکل جاویگا۔”
پھِر ڈاکٹر نیں ماپِیاں نُۄں دُۄجے کمرے وِچّ بِٹھا کے نشئی مرِیذ نُۄں آپݨے کۄل بُلا لِیا۔ بڑے پِیار نال اُسدے مۄڈھے ’تے ہتھّ رکھّ کے اُس دا ہال چال پُچھِّیا۔ مُںڈّے نیں بھرے من نال دسِّیا٬ “کاہدے ہال نیں جی٬ بُرے ہال٬ بَۄںکے دِہاڑے۔ مَیں نشے نُۄں چھڈّݨا چاہُنّا٬ پر نشا مَینُۄں نہِیں چھڈّدا۔ سںگّی ساتھی وی اِہۄ جِہے ہی نیں۔ اُہ نہِیں چاہُںدّے کِہ مَیں اُہناں دی ڈھاݨی دا ساتھ چھڈّاں۔ نشا وی ساڈے پِںڈّ رِئُڑِییاں دی ترہاں وِکدَے۔ پَیسے لَے کے گھرے ہی چِٹّے دِییاں پُڑِییاں پھڑا دِںدّے نیں۔”
نشئّی مُںڈّے دی پہِلی گلّ تۄں ہی ڈاکٹر نیں اُس دی مانسِک ستھِتی نُۄں بھامپ لِیا۔ پھِر پِیار نال اُسدا گھُٹّ کے ہتھّ پھڑدِیاں کِہا٬ “اِںج دسّ کاکا٬ کی تُۄں آپݨے ماں باپ دا چںگّا پُتّ بݨ سکِیا ہَیں”
مُںڈّے نیں نِراشتا وِچّ سِر ہِلا دِتّا۔ ڈاکٹر نیں اُس نُۄں پھِر ہلُۄݨ کے پُچھِّیا٬ “کی تُہاڈے رِشتیدار تَینُۄں چںگّا سمجھدے نیں؟”
مُںڈّے نیں پھِر اُداس لہِجے وِچّ کِہا٬ “کاہنُۄں جی٬ میرے کرکے تاں ساڈے رِشتیدار وی آئُݨۄ ہٹ گئے۔ کۄئی رِشتیدار مَینُۄں مُۄںہ نہِیں لائُںدا۔”
ڈاکٹر نیں اُسدی دُکھدی راگ نُۄں چھیڑدِیاں کِہا٬ “کِسے مہامپُرش دے بۄل نیں کِہ چھۄٹا ہُںدِّیاں تُۄں آپݨے ماں باپ دا بِسترا گِلّا کردا سی٬ ہُݨ تُۄں وڈّا ہۄ گِیا ہَے٬ کۄئی اجِہا کرم ناں کر٬ جِس نال ماں باپ دِییاں اکھّاں گِلِّییاں ہۄ جاݨ۔ سچّ دسِّیں٬ تُۄں آپݨے ماں باپ نُۄں کِنّا کُ رُوائِیا اےَ؟”
مُںڈّے دِییاں اکھّاں وِچّۄں پرل پرل ہںجھُّۄ وہِ تُر۔ اُسنے ڈُسکدی آواذ وِچّ کِہا٬ "مَیں بہُت دُکھّ دِتّے نیں جی اُہناں نُۄں۔ کئی وار نشے لئی پَیسے ناں دیݨ ’تے مَیں اُہناں ’تے ہتھّ وی چُکِّئَے۔”
نشیڑی مُںڈّے دِییاں اکھّاں وِچّ وہِںدّے اتھّرُۄ اتے پچھتاوے دے بۄلاں نُۄں ڈاکٹر نیں نشا چھڈّݨ لئی اِکّ آشاوادی چِنّہ منِّیا۔ پھِر مُںڈّے نیں ترلا جِہا کردِیاں نِمرتا نال کِہا٬ “مَیں جی اِس کھلجگݨ 'چۄں نِکلݨا چاہُںدّا ہاں٬ تُسِیں بچا لئۄ مَینُۄں۔”
مُںڈّے نُۄں نال والے کمرے وِچّ بھیج کے ماں باپ نُۄں لاگے بِٹھا کے پُچھِّیا٬ “تُہاڈا اِہ لڑکا کِسے ہۄر رِشتیدار دا ڈر منّدا؟” ماں نیں گمبھِّیر ہۄ کے کِہا٬ “اِہ جی آپݨے مامے تۄں ڈردَے۔ اُہدے مۄہرے نہِیں کُسکدا۔”
“بسّ٬ تُسِیں اِںج کرۄ٬ اِکّ ہپھتے لئی مُںڈّے دے مامے نُۄں آپݨے کۄل بُلا لوۄ۔ اِہنُۄں باہر نہِیں جاݨ دیݨا۔ جے کۄئی نشیڑی تُہاڈے گھر آوے تاں اُہنُۄں گھُۄر کے مۄڑ دیݨا۔ ہپھتے دی مُںڈّے نُۄں دوائی دے رِہاں۔ مُںڈّے دی ہالت سبںدھّی مَینُۄں دسّدے رہِݨا۔ مَیں آپ وی تُہاڈے نال تالمیل رکھّاںگا۔”
پھِر ڈاکٹر نیں مُںڈّے نُۄں بُلا کے اُس کۄلۄں مۄبائیِل لَیںدِیاں نیں کِہا٬ “تیری اِہ اِمانت میرے کۄل پئی ہَے۔ اگلے ہپھتے جدۄں دوائی لَیݨ آئِیا تاں دے دیواںگا۔” مُںڈّے نیں مۄبائیِل پھڑائُںدِیاں کۄئی ہِیل -ہُجّت ناں کِیتی۔
دوائی لَیݨ اُپرںتّ بذُرگ نیں پھِیس دیݨ لئی جدۄں جیب وِچّۄں پَیسے کڈھّے تاں ڈاکٹر نیں ہتھّ جۄڑدِیاں کِہا٬ “بسّ کرۄ٬ مَیں کۄئی پھِیس نہِیں لَیݨی۔ تُہانُۄں تاں پہِلاں ہی مُںڈّے نیں کھُںگھّلھ کر دِتّا ہَے۔ بسّ٬ ہپھتے بائد آئُݨ تۄں گھَۄل نہِیں کرنی۔”
اسِیساں دا مِیںہ ورہائُںدے بذُرگ ماں باپ پرت گئے۔ چَۄتھے کُ دِن بذُرگ باپ دا ٹَیلِیپھۄن آئِیا۔ اُہنے اُتشاہ بھرے بۄلاں نال کِہا٬ “مُںڈّے دا ماما آ گِیا جی ساڈے کۄل۔ اُہ پرچھاویں واںگ آپݨے بھاݨجے دے نال رہِںدَّے۔ دۄںہ تِنّاں نشیڑی مُںڈِّیاں نیں جدۄں بُۄہا کھڑکائِیا تاں اُسدے مامے نیں اُہناں نُۄں تاڑنا کردِیاں کِہا کِہ مُڑ کے اِدھّر نہِیں آئُݨا۔ نہِیں پھِر ...۔ اُہ نشڑی مُںڈّے مُڑ کے نہِیں آئے۔ دوائی نال کُجھ سُۄت اےَ۔ تۄڑ لگّی سی اُہنُۄں٬ اُہدے مامے اتے ماں نیں اُہدی مالِش کر دِتّی سی۔ تِنّ کُ دِن دی دوائی رہِ گئی٬ اسِیں پھِر آواںگے جی۔”
ہپھتے بائد نشا مُکت ہۄ رِہا نَۄجوان٬ اُسدا باپُۄ اتے ماما جدۄں ڈاکٹر کۄل آئُݨ لئی بسّ دی اُڈِیک کر رہے سن تاں پِںڈّ دے اِکّ وِئکتی نیں اُناں کۄلۄ سرسری پُچھّ لِیا٬ “کِدھّر دی تِیاری ہَے؟”
اِس تۄں پہِلاں کِہ بذُرگ کُجھ کہِںدّا٬ مُںڈّے نیں اُتشاہ اتے ستِکار نال کِہا٬ "اسِیں تاں متھّا ٹیکݨ چلّے آں اِکّ بھلے پُرش نُۄں ...۔"
* * * * *