1. چُپّ تۄڑ دِتّی
’چُپّ تۄڑ دِتّی‘
ہاں! چُپّ تۄڑ دِتّی
کاگذ دی کۄری نِیجھ نیں
چُپّ تۄڑ دِتّی…
تاںگھدِییاں ستراں نیں
چُپّ تۄڑ دِتّی…
اکھّ پُٹّی٬ مَینُۄں گھُۄرِیا
ہوا نیں کاگذ نُۄں بۄل دے دِتّے
اُس کِہا-
“منِّیاں مَیں اکھّراں تۄں واںجھا ہاں٬
میرے اکھّر تیری مُہلت دے
مُہتاج نیں٬
مَے تیرے راہاں وِچّ
وِچھ جاںدا ہاں دھُۄڑ بݨ,
منِّیا مَیں تیرے ہِسّے دی
سِیاہی جاں لالی وِچّۄں
چُںجھّ نہِیں بھری٬
تیرے دُکھّ نُۄں گھٹا ناں سکِیا٬
تیرے ہاسِیاں نُۄں ودھا ناں سکِیا٬
منِّیاں مَیں چُپّ ہی رِہا۔
“پر٬ ہاڑا!
مَیں اُتھّے نہِیں جاݨا٬
مَینُۄں اُتھّے ناں بھیج
جِتھّے لِکھِیا ہَے-
’اِتھّے کِسے نُۄں کھت دی اُڈِیک نہِیں’۔”
2. میری ہر کوِتا
میری ہر کوِتا …
میری ہر کوِتا دی رُۄہ اںدّر٬
اِکّ یاد پئی کُرلائُںدی اے۔
کھالی جھۄلی٬ مُںہّ لٹکائی٬
ہر رۄذ ہی واپس آئُںدی ایے۔
لکھّ کہاں اُس در ناں جاوِیں٬
ناں منّیں بہُت ستائُںدی اے۔
کدے کدائیِں وِہڑے دے وِچّ٬
لمّ-سلمّی نِیںدۄں جاگی٬
ہِیر-سلیٹی رںگّ-رُۄہ ورگی٬
راہاں دے ترلے پائُںدی اے٬
رۄ-رۄ کے پِیار منائُںدی اے۔
آپ-بںسّری دے وِچّ بہِ کے٬
مِیراں ورگی نار وَیراگݨ,
سُدھّ-بُدھّ بھُلّ کے٬ راج گوا کے٬
ساہاں-سںگّ پئی دھِیائُںدی اے٬
وںجّلی بݨکے گائُںدی اے۔
کدے لگّے کۄئی ٹھںڈّڑی چھاں اے٬
’یاد‘ نہِیں اِہ میری ماں اے٬
پال-پۄس کے ہتھِّیں تۄری٬
دھی دی یاد نُۄں چۄری-چۄری٬
بُکّل وِچّ لکائُںدی اے٬
گھُٹّ ہںجھُّۄیاں دے پی جِئُںدی اے۔
کدے کدائیِں امبّراں دے وِچّ٬
کُۄکے٬ چِیکے٬ رۄ-رۄ ہُۄک٬
ڈارۄں وِچھڑی کُۄںج دے کھمبھّ ’تے٬
بہِ کے ساتھ لبھائُںدی اے٬
دِن-رات پئی کُرلائُںدی اے۔
نو-وِیاہی دی سںگّ اںدّر٬
بہِ وِہڑے پَیر جۄ پائُںدی اے٬
کرماں والی رںگّ-سںگّ کھیڈے٬
بِن-کرماں تۄں گھبرائُںدی اے٬
سَۄڑے وِہڑے دی مِٹّی نُۄں٬
ہتھِّیں چُکّ متھّے ’تے لائُںدی اے۔
3. نِیلۄفر
نِیلۄفر
پلکاں نُۄں بھیڑ
آپݨ ہی اںدّر٬
جد جھات پائی…,
نِواذش ہی نِواذش
ہر پاسے نذر آئی۔
اِہ نِواذش کِس دی ہَے؟
تیری … میری … جاں
’اُس‘ دی ہَے…۔
سۄچ-سۄچ اجّ
اںدّر-باہر بھردا رِہا…۔
بݨ گِیا ’نِیلۄفر‘
آپݨا ہی اںتّہکرݨ…۔
’سُۄرج‘ دے سنمُکھ٬
دھُپّ چۄری کردا٬
پتّی پتّی کھہۄلدا٬
آپݨے ہی اںدّر٬
چُپّ-چُپِیتا٬
تردا رِہا…تردا رِہا٬
بسّ تردا رِہا…!
4. کھُیاب
کھُیاب
گِیت بیگانا٬ بۄل پرأ
بسّ اِکّ ساذ دی ترہاں ہاں مَیں۔
اکھّراں تۄں ارتھاں تکّ دی
اِکّ آواذ دی ترہاں ہاں مَیں۔
تیرا وی کی دۄش ہَے
تُۄں کی کی سمجھِیا مَینُۄں
سُتّی سدی دی ہِکّ اںدّر
اِکّ راذ دی ترہاں ہاں مَیں۔
ساذاں دی بھِیڑ وِچّ
رہِ گئی گُیاچ کے
بیمتلب تے اݨگَۄلی
اِکّ رباب دی ترہاں ہاں مَیں۔
اِکّ چُپّ تۄں دُۄجی چُپّ تکّ
اِکّ رُۄہ تۄں دُۄجی رُۄہ تکّ۔
آئُںد جاںدے ساہاں دی
اِکّ رپھتار دی ترہاں ہاں مَیں۔
نہِیں منذُۄر مَینُۄں اجّ
کِہ اُہ کی کی سۄچدے۔
تیرے سُچّے بۄلاں دی
اِکّ آب دی ترہاں ہاں مَیں۔
کی سۄچدا ایں سجّݨا
بسّ اِنا ہی رہِݨ دے۔
مَیں جاݨدی ہاں تیرے لئی
بھُلّ چُکّے کھُیاب دی ترہاں ہاں مَیں۔