کۄکلا چھپاکی جُمارات آئی اے جِہڑا سچّی گلّ کرے اُہدی آئی آئی اے

جِہڑا آہۄ آہۄ کرے اُہنُۄں مِلے شاوا شَے جِہڑا اکل نُۄں دھِیاوے اُہدی شامت آئی اے

جِہڑا نِیوِیں دھنّے وگے اُہنُۄں مِلے شاوا شَے جِہڑا اکھّ اُچّی کرے اُہدی آئی آئی اے

جِہڑا ہر پاسے وگدا اے اُہنُۄں خَیر سلّا جِہڑا اِکۄ پاسا رکھّے اُہدی آئی آئی اے

جِہڑا رۄذ وِک جاوے اُہ اے وڈّا سُۄرماں جِہڑا وِکݨاں ناں جاݨے اُہدی آئی آئی اے

مَیں ساں کݨک دا کلّا داݨا کلّا پِیا گھبراںدا ساں

پُڑاں دے تھلّے تکّ دُۄجِیاں نُۄں نِتّ مَیں نِیر وہاںدا ساں

داݨے بہُتے کرن دی خاتِر پرت بھڑۄلے دی خاتر

اِنہاں مِٹّی وِچ دبائِیا میرا سارا رُۄپ گوائِیا

دھرتی ماں دے نِگھّ نیں میرے سِینے اںدّر پاڑا سی پائِیا

میری ہستی مرن تۄں پِچھّۄں مِٹّی اںدّر رلݨ تۄں پِچھّۄں

میرے ایس سرِیر دے اںدّرۄں اِکّ سلۄ نیں جۄت جگائی

دُنِییا اںدّر آئُݨ دے لئی اُس اُتاںہ نُۄں ذۄر سی لائِیا

لِفدے لِفدے ہِلّی ہِلّی اُسنے راہ بنائِیا

جد سلۄ دُنِییا ت

تُۄں غم دی راہے ٹُرِیا جا چاواں دے شہِر وسائی جا

دُنِییا دے دُکھّڑے سہِںدّا جا تے ہاسے فِر کھِںڈّائی جا

نَیݨاں دے کھُۄہے جۄئی جا اُلفت دی گادھی واہی جا

سدھّراں دے سُکّ کِیارے نُۄں ہںجھُّۄیاں دا پاݨی لائی جا

کۄئی وسدے وسے ناں وسے کۄئی رۄگ دِلے دا ناں دسّے

فِکراں دِییاں اِٹّاں لا لا کے تُۄں اُلفت مہِل بنائی جا

کۄئی وَیر نُۄں جپھّا پاںدا رہے کۄئی متّ نُۄں آںہدا رہے

تُۄں پِیار بنیرے بہِ کے تے بسّ پِیار بھُلیکھے پائی جا

اُہ بۄلے بۄلے ناں بۄلے پٹّ نَیݨاں دے اُہ ناں کھۄلے

تُۄں پْر

تُہاڈے سۄہݨے اجّ دے نالۄں میرا کۄہجا کلّہ ہَے چںگّا

سارے چاچے بابے رلھ کے سارے پِئۄ پُتّراں کۄلھ بہِکے

اِکّ چںگّیر تۄں رۄٹی کھاںدے کٹھّے رلھ کمائی کردے

آپۄ دھاپی کدی ناں کردے میرے کلّہ وِچ شَے ساںجھی

ناں کۄئی تیری میری ہَیسی ناں کدی کۄئی پِیا پُیاڑا

ناں کدی کۄئی وہُٹی رُسدی ناں کدی کۄئی لاڑ اُئ

میرا کلّہ کِنّاں چںگّا سی کچِّییاں کںدھّاں کچّے کۄٹھے

پِیار نُۄں پکّا کر دیںدے سن اِکّ دُۄجے دے دُکھّڑے لۄکی

آپۄ دے وِچ وںڈّ لَیںدے سن تُہاڈے اجّ وِچ شَے وکھری

پُتّر پِ

مائِیا تَینُۄں ستّ سلاماں جِہڑے گھر وی جانی اَیں

پُتّراں کۄلۄں پِئۄ مرواںدی بھرا تۄں بھرا کۄہانی اَیں

ناں تیرا کۄئی دِین مذہب اے ناں ہی تیرا دھرم ہَے کۄئی

تَینُۄں ویکھ کے دھکّے مارے آپݨِییاں نگدِییاں نُۄں ہر کۄئی

تُۄں ہی سبھ تۄں وڈّا ربّ ہَیں تُۄں ہی دیوتا سبھ تۄں چںگّا

جِسدے ہتھّ وِچ تیرا ڈںڈّا اُہۄ کِسے تۄں مُۄل ناں ڈردا

تَینُۄں سامبھݨ دے لئی لۄکی نوِییاں شکلاں نِتّ وٹاںدے

دھرماں دی چھتری دے تھلّے لۄکاں دا ہکّ کھائی جاںدے

تُۄں ای سبھ تۄں وڈّا سپّ ہَیں جۄ بھُکھِّیاں نُۄں لڑدا جاںدا

تیرا وی اے میرا وی اے ربّ اے سبھ لۄکاں دا ساںجھا

اِکۄ ربّ منائُݨ دے لئی کۄئی مسِیتاں پِیا بݨاںدا

کۄئی گِرجے جا ٹلھ کھڑکاںدا لۄکاں تائیِں پِیا وِکھاںدا

گُرُۄدُیارے وڑِیا کۄئی کۄئی مںدّر وِچ سِیس نِواںدا

کۄئی سُۄرج نُۄں متھّے ٹیکے کۄئی پاݨی تۄں پِیا گھبراںدا

ہر کۄئی وکھّرا ربّ بݨا کے دُۄجِیاں نالھ ہَے جھگڑی جاںدا

دُۄجِیاں دی ہَے جان گواںدا دُۄجِیاں دی ہَے جان گواںدا

رُسِّیا ربّ منائُݨ دے لئی دُۄجِیاں دی رتّ اںدّر نہاںدا

آپݨے ہٹ پِیا چمکاںدا آپݨے ہٹ پِیا چمکاںدا

آپݨِییاں لۄڑاں آ

کھاڑی دے وِچ جِہڑا اجّ کلّہ جھیڑا اے

ٹھاہ ٹھاہ دے نالھ ہُںدّا رۄذ سویرا اے

ربّ دے بںدّے دۄںہ ولِّیں پئے مردے نیں

پتا نہِیں لگدا ہکّ تے وِچۄں کِہڑا اے

پُۄرے جگّ نُۄں نوِیں مُسِیبت پَے گئی اے

اِناں چانݨ ہُںدِّیاں گھُپّ ہنیرا اے

تیل دی ہِیر وِیاہُݨ لئی سبھ لڑدے نیں

سادام اے جیکر راںجھا تے بُش کھیڑا اے

2. اۄلہے

اُچّے مہِل مُنارے بݨ کے دِل دِییاں کلِییاں ڈھاںدے

لمِّییاں کاراں کۄٹھِییاں بںگّلے بںدّے نُۄں گھُݨ لاںدے

وڈّے مہِلِیں وسݨ والے کِئۄں ا

سۄچ فِکر دے کھمبھّ ناں کٹۄ ناں سدھّراں نُۄں رسّے پائۄ

آئُݨ سمیں دِییاں لۄڑاں دے لئی راہواں اَۄکھِییاں ناں بݨائۄ

درِیاواں دے وہِݨ ناں بدلۄ ناں ای لامبھِیں بنّہ بݨائۄ

بںدِّیاں دا دِل وڈّا کائبا اِہنُۄں سٹّاں نالھ ناں ڈھائۄ

سچّ نُۄں پرکھݨ دے ولّ آئۄ سچّ نُۄں پرکھݨ ولّ آئۄ

ہر دِل اںدّر راںجھا وسدا ہۄراں مگر ناں کَیدۄ لائۄ

وگدے وہِݨ کدی ناں ڈکّۄ ناں ہڑھ مۄڑ لِیائۄ

جِہڑے راہ کۄئی چڑھدا ناہِیں ڈںڈّے نالھ ناں راہے پائۄ

آپݨے مہِل اُسارن دے لئی ماڑِیاں دے ناں ڈھائۄ

جیکر دارُۄ دے نہِیں سکدے

پںجّابی جگت دے اِکّ سُچّے ہِیرے مِییاں مُہمّد بخش ہۄراں سچّ ہی تاں آکھِیا سی پئی:

مرد مِلے٬ تاں درد ن چھۄڑے٬ اَۄگݨ دے گُݨ کر دا

کامِل لۄک٬ مُہمّد بخشا٬ لال بناوݨ پتھّر دا

جِسراں پںجّاب دی دھرتی بڑی ہی بھاگاں بھری جُۄہ اے اِںج ہی پںجّابی وی بڑا ہی نِگھّ دیݨ والی بۄلی اے۔ اتے پںجّاب وسۄں دے جِییاں اںدّر پاݨی اتے مِٹّی دے مۄہ دی اُہ منٹھار تاسِیر اے جۄ اُہ کَۄڑے تُمِّیاں نُۄں وی شہِد سوادی میوے بݨا دھردی اے۔ کُجھ جُۄہاں ای اِںج دِییاں ہُںدِّییاں نیں جِہناں دی مِٹّی نال کھیڈ ملّْ