سردار کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نال میری پہِلی مُلاکات میرے ہی پِںڈّ دے وکِیل منجِیت سِںگھّ ماںگٹ دے دپھتر وِچّ ہۄئی۔ اُدۄں مَیں بھارت تۄں کنیڈا وِچّ آئِیا ہی آئِیا ساں۔ جِیون ’چ مَیں ڈھہِںدّی کلا والھی گلّ گھٹّ ودھّ ہی کِیتی ہَے پر چلدِییاں گلّاں وِچّ میرے مُۄںہۄں سُبھاوِک ہی نِکل گِیا٬ “سیوا-مُکت تاں اۄتھۄں ہۄ کے آئے ہاں۔ اِتھّے آ کے ہُݨ کِہڑا کمّ شُرُۄ کِیتا جا سکدَے؟”
پنُّۄں ساہِب دی میرے پِںڈّ جۄ رِشتیداری سی٬ اِس دا مَینُۄں کاپھی دیر بائد پتا لگِّیا۔ اُہ میرے کھبّے پاسے بَیٹھے سن۔ اُنہاں نیں میرے ولّ نُۄں اِئۄں کَۄڑ کے دیکھِیا جۄ شبداں وِ ّ
جۄڑیںگا کِویں ایس نُۄں, جاݨا ناں جۄڑِیا۔
ٹُٹّدا رِہا ہر رۄذ ہی, تُۄں جد تۄں تۄڑِیا۔
پتھّر چٹّ کے جے مُڑے, مُڑنے دا مُلّ کی؟
مَیں وار وار مۄڑِیا, مُڑِیا ناں مۄڑِیا۔
رِشتا ہریک ٹُٹّدا, اپݨی ائُدھ وِہاج کے؛
رِشتا نہُں دے ماس دا, جاݨا ناں تۄڑِیا۔
پربت جھُکاء لئے اسِیں, تاں ہِمّتاں دے نالھ؛
پربت واںگُۄں اَیںٹھ ناں تُۄں راہ دے رۄڑِیا۔
ہۄئے جۄ پست ہَۄسلے, سُرجِیت ہۄݨگے,
جاݨا وِئرتھ ناں لہُۄ, دِل دا نِچۄڑِیا۔
سۄچِیں پِیا منُکھّ سَۄ ویلھا وِ
کد ٹلݨ والھے ہاں اسِیں, چلّے ہۄ ٹالھ کے۔
چلّے کِدھر نُۄں ہۄ تُسِیں, سُپنے دِکھالھ کے۔
بکھشی ناں دات ربّ نیں, گا گا کے لِکھݨ دی,
مَیں پالھِیا ہُنر مساں, سَۄ جپھر جالھ کے۔
پڑھکے پچھاݨ لَیݨ گے, تیرا مُہاںدرا,
گذلاں `چ ناکش مَیں تِرے, چلِّیاں سمبھّال کے۔
ڈھہِںدّی کلا نُۄں چھڈّ, بل دھار لَے منا,
پائِںگا مںذّلاں کِویں, لتّاں نِسال کے۔
دھرتی `تے ڈِگݨ ناں دوے, ساگر کمال ہَے,
سُۄرج دی گیںد بۄچدا, ہَے اِئۄں اُچھال کے۔
ڈھیری ڈھاہ کے بہِݨ
کھاباں نُۄں امل وِچّ نیں, جۄ لۄک ڈھالھدے۔
ہُںدّے نیں اسل وِچّ اُہ, بںدّے کمال دے۔
دِل دا لہُۄ ہنہیر وِچّ, جِہڑے نیں بالھدے۔
اُہ جِںدّگی دا اسل وِچّ, نیں دھرم پالھدے۔
جِیون دے سچّ واںگ ہی, اِس دا جواب وی,
سںکّے نوِرت ہۄݨ کد, کِیتے سوال دے۔
اُس دی ہریک چال دا مۄڑا وی دے دِئۄ,
اُس نُۄں کہۄ کِہ دِن گئے ہُݨ تیری چال دے۔
آ کے ولَیت وِچّ اسِیں پرسُۄ ہاں بݨ گئے,
پھِردے ہاں پرس رام نُۄں, دِن رات بھالھ دے۔
رہِںدّے ہاں دھرت `تے اسِیں, لِںکّ
تَینُۄں وی ماݨ آپݨا, مَینُۄں وی ہَے بتھیرا,
ہۄواں مَیں آ کے دسّ تُۄں, کِئُںکر مُتھاج تیرا۔
کائِر وی ہۄݨِییاں دی, جد ساݨ تے ہَے چڑھدا,
بݨدا اُدۄں ہَے اُس دا, پھَۄلاد جِہا جیرا۔
چیتن منُکھّ ہی تاں, جِیون دا ہاݨ بݨدے,
پَیراں `چ واٹ ہُںدّی, سۄچاں دے وِچّ سُویرا۔
مَیں جِںدّگی نُۄں تیرا, ناں لَے کے ہاک ماری,
اُںجھّ بۄلِیا کۄئی ناں, پر گُۄںجِیا چُپھیرا۔
اکھّاں `چۄں نِیںد کھۄئی, جد تۄں وِہاج آئِیا,
ہاسے, جِنہاں دے نَیݨِیں, ہںجھُّۄیاں دا ہَے بس
آذادی سانُۄں نہِیں,
اُنہاں نُۄں مِلھی سی,
لُٹّاں کھۄہاں کرن لئی,
گھپلے گھُٹالے,
بلاتکار,
تے کتل کرن لئی۔
گݨتںتّر دِوس وی,
اُنہاں دے لیکھے ہَے۔
اُس پۄتھی دے کائِدے کانُۄن,
ساڈے لئی ہن۔
سجاواں ساڈے لئی,
جرمانے ساڈے لئی,
پھاہے ساڈے لئی۔
اُہ سبھ کُجھّ کرکے وی,
اُس پۄتھی دی,
کِسے دھارا دی اۄٹ وِچّ,
چھُتّ جاںدے ہن۔
دیس دے ہر پراںت دی,
اسَیمبّلی وِچّ,
دیس دی پارلِیمَیںٹّ وِچّ,