ہُݨ تاں میرے تے مِہر کر٬ مَینُۄں چھڈّۄ٬ آپ نیں مَینُۄں بڑا بھُلائِیا۔ آکھر آپ کی کہِںدّے ہۄ ? جے مَیں ربّ نُۄں آکھاں٬ ارداس کراں ک مَینُۄں اُنہاں اُلجھݨاں وِچّۄں کڈھّے جِس وِچّ آپ نیں پائِیا تد آپ گھڑی دی گھڑی ٹِک جاںدے ہۄ۔ کئی ویری آپ نیں کھُۄہ وِچّ سُٹِیا٬ کئی ویری ارداس کِیتی٬ کئی ویری ربّ جی آئے٬ اُناں دے ہتھّ چِکّڑ نال لِبّڑے۔ مَینُۄں بھُلّے نُۄں کڈھِّیا٬ پھاتھے نُۄں آذاد کِیتا٬ سںکّلپ میرے انیک٬ اُناں سںکّلپاں دی پُۄرتی دا مِیہ پائِیا٬ پر آپ آپݨِییاں شَیتانِییاں٬ شرارتاں تھِیں باج ناں آئے۔ کی گئٹے دے پھُۄئۄسٹ وِچ شَیتان دے رُۄپ دی چھایا آپدا ہی اِک وٹاںدرا تاں نہِیں۔۔

اُہ بچپݨ ہی چںگّا سی٬ جد آپ نال واکپھِیئت نہِیں ہۄئی سی۔ چنّ نُۄں ویکھ کے گھاہ اُپّر پِیا ہی اںگُّۄٹھا مُۄںہ وِچّ پائِیا مَیں ہسّدا ساں۔ دُکھّ کی سن؟ بسّ اِک بھُکھّ٬ جد بھُکھّ لگّدی سی٬ تد رۄںدا ساں۔ ماں بِچاری ممتا دی ماری دُدھّ پِلا دِںدّی سی٬ ساپھ سُتھرا وی کر جاںدی سی٬ اِک پُۄری سنِّیاس اوستھا سی٬ آپݨا دیہ ادھیاس کۄئی نہِیں سی۔۔

جد ماں دی کُچھّڑ تھِیں اُتر آپݨے پَیرِیں چلّݨ لگّا٬ تد وی جِںدّگی کۄئی وبال نہِیں سی دِسّدی٬ تڑاگی وِچّ نِکِّییاں نِکِّییاں چاںدی دِییاں گھُںگھّرِییاں لگِّییاں وجدِییاں جاںدِییاں سن٬ جد مَیں ٹُردا سی آواذ سۄہݨا لگّدا سی٬ مَیں دَۄڑدا سی کھُش ہُںدّا سی٬ دُنِییاں بس میرے آپݨے مچائے شۄر سی٬ مَیں ہَیران ہُںدّا ساں کِہ اِہ ہۄر لۄکی کِدھر بھجّی پھِردے ہن؟ سبھ کُچھ تاں میرے کدم کدم چلّݨ وِچّ٬ ہسّݨ وِچّ٬ تے جمِین تے پَے لۄٹ لۄٹ کے کھِڑ کھِڑ دِسّݨ وِچّ ہَے۔۔

سۄ بہِشت میرا ہالے وی نہِیں سی مَیتھۄں کھُسِّیا٬ جے آپ نیں کھِسکاݨا آرمبھّ دِتّا سی تاں وی مَینُۄں پتا نہِیں سی لگّا۔۔

بالپݨ گِیا٬ لڑکپݨ آیا۔ ماپِیاں نیں پڑھݨ پائِیا٬ کدی مسِیتے گھلِّیا٬ کدی دھرمسالے٬اکھّر اݨۄکھے لگّے٬ تے مُڑ مُڑ بۄل٬ بۄل مُڑ مُڑ لِکھ لِکھ کے٬ مسے سِںجھّاتے٬ اِک دُنِییاں سی٬ وڈّی اِک کِتاب کۄئی 100 سپھے دی 18''×22'' سائیِذ دی-بھاویں ذِلا ہجارے دی مِسل بںدّۄبست ہی ہۄوے-پئی سی٬ تے چائیِں چائیِں مَیں کُچھ ڈردا ڈردا٬ کُچھ دلیری کرکے٬ کھۄہل کے سِںجھّاتے ہرپھاں نُۄں ویکھدا سی٬ جِس تراں لںڈّن جَیسے شہِر وِچّ پھِر پھِر جد کۄئی آپݨا جاݨ پچھاݨ مِلے تے کھُشی ہُںدّی ہَے٬ اُویں اُناں ہرپھاں دے جںگّل وِچّ جد الف یا بے دے درشن ہُںدّے سن٬ تد ماں تے پِئۄ دۄہاں نُۄں کھُشی وِچّ چِیکھاں مارِیدا سی کِہ اُہ "الپھ" مِلی اُہ "بے" مِلی٬ تے اِئۄں کِتاباں وِچّ بںدّے مِلݨ لگ گئے۔ اِہ شہِراں ورگِییاں چِیجاں سن٬ پر بھُلّے کدی ناں سے٬ مَۄلوی جی ساہِب گھۄڑے تے جا رہے ہن٬ اُہ لمّی داہڑی٬ سۄہݨی پگڑی تے اُہ مَۄلوِییاں والا وٹِّیا جِہا مُۄںہ دِسّ پَیںدا سی۔ جے مالی کۄل جا کھلۄتے ہاں٬ تاں اُس وِچارے کۄئی گلّ ہی دسّی تے ساڈِییاں کھُشِییاں اُسے وِچّ سن٬ اۄہ پِئۄ آئِیا ہَے تے اِک بلّا تے گیںد لَے آئِیا ہَے٬ بسّ دۄہاں رُۄساں دا راج مِل گِیا-"ماں٬اج اِنسپَیکٹر نیں سکُۄل آئُݨا ہَے تے وڈّے ماسٹر نیں آکھِیا ہَے٬ پگڑِییاں گُلابی ہۄݨ, کۄٹ پِیلے ہۄݨ تے پجامے چِٹّے ہۄݨ, نوِیں جُتّی ہۄوے٬ کِتاباں سارِییاں ساپھ ہۄݨ, سلیٹ ہۄوے٬ سلیٹ پِنسل ہۄوے۔" ماں نیں بھَیݨاں نُۄں کِہا٬ گںگّا اُٹھِّیں٬ لاج اُٹھِّیں٬ اُنہاں نیں سبھ کپڑے بݨا دِتّے٬ بستا پُۄرا کر دِتّا۔ گئی گواچی چِیذاں باہرۄں مںگّا وِچارِییاں وِیر نُۄں تۄرِیا تے ہُݨ اِہ پتا نہِیں کِہ اِنسپَیکٹر ساہِب پُچھِّیا کی؟ تے اۄہ گلّ کی سی جِس لئی ساڈے کپڑِیاں تے بستِیاں دی دُنِییاں اِئۄں ماسٹر ساہِب نیں اُلٹ پُلٹ کرائی٬ پر اِنا یاد ہَے کِہ بُۄںدی دے لڈُّۄ پںجّ پںجّ مِلے سن تے بس کھُشی پُۄری ہۄ چُکّی سی۔ ساتھِییاں کھاݨ ناں دِتّے٬ کِسے گُسّے ہۄکے تے کِسے مِٹھّے بچن کہِ کے٬ کِسے تھپّڑ مار کے٬ کِسے پگڑی جِہڑی ڈھِلّی ہۄ گئی سی٬ چںگّی تراں مُڑ بنّہ کے سارے ساڈے لڈُّۄ مِتْراں نیں اُڈائے٬ پر اۄسے کھُشی وِچّ گھر گئے٬ بھَیݨاں نیں 'جی آئِیاں' نُۄں کِہا٬ دِن اِئۄں لںگھّے۔ ادھّی رات تک نِکّے نِکّے دِیوے بالکے پڑھدے رہے٬ سوال کڈھّدے رہے٬ جماتاں چڑھدے رہے تے تھۄڑھی جِہی کِیرتی آپݨے شہِر وِچّ سی٬ کِہ مُںڈّا کِنّا سۄہݨا ہَے تے کِنّا مِہنتی ہَے٬ تے کۄئی کہِںدّا سی٬ چُپّ کِئۄں ہَے تے کۄئی کہِںدّا سی بڑا شرارتی ہَے ۔۔

آپݨے تھِیں وڈِّیاں دے ساہمݨے بھلے ماݨس تے چُپّ تے آپݨے جِہے نال اۄہ اُدھم مچاݨا کِہ بس دھرتی نُۄں اُلٹ کے اسمان ہی بݨا دیݨا ہَے۔ مَینُۄں چیتے نہِیں آپ نال تد تک-جد تک کِتاباں دے شہِراں وِچّ رہِںدّے ساں-جاݨ پہِچاݨ نہِیں سی تے آپ اُنہاں شہِراں نُۄں شائِد کدی نہِیں گئے ۔۔

مُکدی گلّ "جا کُیاری تا چائۄ وِییاہی تا ماملے۔۔

پتا نہِیں آدم ہوا دی کہاݨی میری ہی تاں٬ کہاݨی نہِیں تے اُہ بھرماݨ والے آپ ہی تاں نہِیں سائۄ٬ جِویں مارکٹوَین آپݨی سۄہݨی تے ہسا ہسا مارݨ والی پۄتھی “Diary of Adam” وِچّ چِتّْر کھِچِّیا ہَے۔ کُچھ گھبراہٹ تد دی آرمبھّ ہۄئی٬ جد پِپّل ہیٹھ اۄہ دیکھی جِہڑی اگّے واکپھ نہِیں سی۔ اۄہ ہسّی تے تُساں آکھِیا کھلۄ جا تے مَیں کھلۄ گِیا٬اِہ کَۄݨ سی؟" مارکٹوَین دے آدم نُۄں وی میرے ورگا گھبرا پِیا٬ پر گھبرا وِچّ درد وی سی٬ دردِیݨ وی سی٬ کُچھ کھِچّ وی سی٬ چا وی سی٬ سواد وی سی تے بںدھّن وی سی٬ بڑی کُچھ مِلوِیں جِہی اوستھا سی پر بھَے نہِیں سی۔ اُناں نَیناں وِچّ اِکرار سی٬ کِہ جِیݨ سچّا اُناں نَیناں وِچّ ہَے٬ میرے دِل دی دھڑک وِچّ جِیݨ نہِیں۔ سۄ جد دے اۄہ تکّے٬ تد دے پِچھّے پِچھّے رہِݨ والے آپݨے پْرچھاویں واںگ آپ پتا نہِیں۔ کِتھّۄں اُگم پئے تے ساڈے نال نال رہے۔ سۄ جۄ جۄ تُسی کہی گئے٬ اسی منّی گئے۔ آپ دے دِتّے تے سِکھائے گِیان دا اِہ پھل ہۄئِیا٬ کِہ بچپݨ والا سنِّیاس تے سرِیر دی بیسُدھ دی پُۄرݨ اوستھا گئی٬ جا چُکّی سی٬ بالپݨ دا ساڈا سںسّار مُکّا٬ لڑکپݨ دی دُنِییاں کِتاباں دے شہِراں٬ مہلاں٬ دے سَیر ہۄ چُکّے٬ آپدے کہِݨے مُۄجب آپے دی گِیات ہۄئی٬ شِیشے وِچّ مُۄںہ تکِّیا٬ اکھّاں٬ بھروٹّے٬ کپۄل٬ ہۄٹھ تکّے٬ آپ ہی تکّے٬ آپ ہی ہسّے کھُش ہۄئے٬ ڈَۄلے تکّے٬ کپّڑے پائے٬ پگّاں بدھِّییاں٬ جاتا اسی وی کۄئی ہاں۔ ہۄئے تاں ہی ناں اۄہ پِپّل ہیٹھ جاںدی سُںدّری سانُۄں ویکھ ہسّی تے سانُۄں چاہِیا٬ گِیان آئِیا تے ساڈا۔ اںدّرلا سورگ اُڈّ گِیا۔ ہُݨ سورگ اُس سُںدّری دے نَیناں وِچّ سی٬ اگّے اگّے اۄہ مگر مگر اسی تے ساڈے مگر مگر تُسی۔ ساری اُمر بِیتی "آگے سمبھّل چلۄ نںدّلالا جۄ بِیتی سۄ بِیتی" پر نہِیں٬ آپ پِچھّا نہِیں چھڈّدے۔۔

جد بِپتا آئی٬ تُساں آکھِیا کرۄ ربّ نُۄں یاد٬ تے آپ اُس ویلے چھائی مائی جرُۄر ہۄ گئے۔ ربّ جی تاں٬ اِئۄں دِسّدا ہَے٬ کِہ سدا اُڈِیکوان ہن٬کِہ کِہڑے ویلے کۄئی بُلاوے تے اۄہ ''پائیں پِیادے دھائے۔" سۄ بڑِیاں بڑِیاں جالاں وِچّ پھسِیاں نُۄں مَینُۄں٬ تے اُس سُںدّری نُۄں ربّ نیں کڈھِّیا٬ پر جد جرا سُرتِ آئی٬ کۄئی ناں کۄئی سںکّلپ سُہݨا رام بݨ وِچّ آئے "سُنہِری ہِرن" واںگ آپ نیں آ کھڑا کِیتا٬ مُڑ اُہۄ ہی گلّ٬ اُہۄ ہی آپدے چُہل٬ چلّۄ بھائی اِس ہِرن نُۄں مارۄ٬ ہذاراں دلِیلاں آپ نیں ساہمݨے لِیا کھڑِییاں کِیتِییاں۔ اَیسے دلاں دے دل آئے کِہ مُڑ کۄئی پیش ناں گئی٬ دھنُکھ تے تِیر لَے مُڑ چلّے اسی٬ ہرن گِیا اگّے اگّے٬ تے اسی کھوار ہۄئے ڈںگّراں٬ بیلِیاں تے جُۄہاں وِچّ٬ ہار کے جھکھ مار کے تھک کے ٹُٹّکے شاماں نُۄں گھر آئے٬ آپ اُس وکت پھِر چھائی مائی۔ مُڑ ساڈا اِک اِکلّا ربّ مُڑ اُہ رُۄہ دی ارادھنا٬ اۄئے "ہئۄ سمّلِ تھکی جی اُہ کدے ن بۄلے کئُرا۔" ربّ جی نُۄں جد ارادھِیا اُہۄ ٹھںڈّ٬ اُہۄ مِٹھاس٬ اُہۄ دیا٬ اُہۄ نرمی٬ اُہۄ پرئُپکار٬ اُہۄ ترس٬ اُہ جِیون دی کݨی دا مُڑ مُڑ دان اتے جد پْربھات دِل دے کلس اُتّے آئی٬ ساڈے اںدّر دے مںدّر دے کلس اُس پْربھجۄت دِوء سۄنے نال چمکے٬ آپ پُۄجا دی گھڑی وی نال آن کھڑے ہۄ٬ نِت نواں سںکّلپ رچ کے ساہمݨے کِیتا۔ ہُݨ کی؟ "بُرا ساڈا ہال , بݨائِیا اِنہاں بِدیسِییاں۔" اُمرا دا سُۄرج ڈھل گِیا پر آپ دی اِہ سںکّلپ مایا ناں مُکّی پر ناں مُکّی اج اِہ٬ کل اۄہ٬ کدی ہِمالا نُۄں چِیرۄ٬ گںگّا لِیاوۄ٬ ہُݨ اِہنُۄں سُکاوۄ٬ ہُݨ مِیںہ دی لۄڑ ہَے٬ نہِیں ہُݨ دھُپ دی لۄڑ ہَے۔ اج کپّڑا تے کل گہِݨا اج مکان تے کل مںدّر٬ آکھِر جِویں بھرتھری جی نیں لکھِیا٬ اۄ منا میرِیا ساڈا کی بݨائِیا ای:-

تپ ن تپے اساں نیں٬ تپاں سانُۄں تپ لِیا ای۔۔

بھۄگ ن بھۄگے اساں نیں٬ بھۄگاں نیں بھۄگ لِیا ای۔۔

اِچھّا ن پُۄرِییاں ساتھِیں٬ اِچھاواں نیں پُۄر لِیا ای ۔۔

ہُݨ کیس دھَۄلے ہۄ گئے ہن٬ شرِیر جھُرل کھا چُکّا ہَے٬ پر آپ اُپستھِت ہۄ٬ اُہ سُںدّری جِہڑی ساڈے نال چںگّی نِبھی٬ ساڈے سُبھائۄ دی تتّ ٹھںڈّ اُۄچ نِیچ سبھ کُچھ سِہا۔ آپݨی جِںدّ جان اساتھِیں واری٬ گھۄل گھُمائی٬ جد کدی بِیمار ہۄئے سارِییاں راتاں جاگی٬ ساڈی سیوا لئی تپ سادھے٬ جۄگ کمائے٬ آپݨا سارا جِیون ساڈی کھاتر ہلال کر دِتّا۔ اُہ تاں اُہ جںگّل وِچّ سِنِّییاں لکّڑاں چُݨ رہی ہَے٬ کِہ رات دی رۄٹی پکّے تے آپ سانُۄں مُڑ کِسی نویں پِپّل ہیٹھ اِک ہۄر کھڑی دسّ رہے ہۄ٬ ٹھِیک! آپ سُپھنے جِہے وِچّ مردی ویر سانُۄں چیتے کرا رہے ہۄ کِہ اۄہ اۄہ سی تے اُس ول "مُڑ مُڑ تکے" اۄہ پرے کھڑا اِک گبھّرُۄ اِہ اسی ساں٬ تے آپ دی اگوانی تے سلاہ مشورے وِچّ دیکھۄ اسی کِس مُۄںہ نال آپݨے ربّ دی درگاہ جا رہے ہاں۔ آپ جیکر ناں کُچھ اِہۄ جِہا سبک دِںدّے تد تاں پتا لگّدا کِہ آپ بی بُڈھّے ہۄ چُکے ہۄ تے کُچھ ہمدردی اُناں نال آئی٬ جِناں نُۄں آپنے اِناں بے-رہِمی نال کۄہِیا ہَے٬ پر نہِیں آپ ہالے وی کُچھ مُسکرا رہے ہۄ ار آپ لچھّݨاں بْرِتی نال اِشارا کنّی پا رہے ہۄ کِہ کاش اُہ ابلا سانُۄں پِیار کرے٬ تے اِنے وِچّ ہی مَیں اُس پِپّل ہیٹھ جاںدا ہاں تے آپݨی چِٹّی داہڑی نال اُس سُںدّری٬ نال کُچھ گلّاں کرنا ہی چاہُںدّا ہاں کِہ اۄہ ڈرکے نسّ جاںدی ہَے تے مَیں پِپّل ہیٹھ بَیٹھ کے سُںدّری دے پِیار سۄہلے جۄڑݨ لگّدا ہاں۔ من جی٬ آدتاں آپ نیں جیہڑِییاں پائیِیاں سۄ ہُݨ کِدھرے جاݨ نہِیں دِںدِّییاں٬ "چھیڑ کھُۄباں سے چلی چائے" آپ کہِ رہے ہۄ٬ پِیار نہِیں تاں دُشمنی ہی سہی٬ پر آپ دا کی کسُۄر ہَے٬ کسُۄر تاں ساڈا ہَے جۄ آپ دے پِچھّے لگّے؟ آپ کۄئی باہرۄں نہِیں آئے سائۄ۔ میرے اںدّر دی ہی بِیماری ہۄ٬ سۄ اِنی اواجاری کِس گلّ دی سی٬ کِہ سںکّلپاں دی کھیہ چھانݨ ٹُر پئے٬ آپݨے ربّ نُۄں کںڈّ دِتّی٬ آپا کُچھ جۄکھ کے کُچھ آپݨِییاں اکلاں نال٬ سۄچ کے کُچھ دانائی دی چۄݨاں کرکے ربّ نُۄں بھُلا بَیٹھے۔ بھُلا کے جے اِتپھاک نال کِسی چںگّے سِٹّے تے اپّڑ پَیںدے تد وی کُچھ دھراس ہُںدّی٬ پر سںکّلپ نُۄں جِہڑے اِویں لُبھائِمان دِسّدے سن جد ہتھّ وِچّ پھڑے تد کھیہ ہۄ گئے۔ کدی ہۄش ناں آئی تے جد سبھ سۄچاں نُۄں تِیاگ کرن دی کِیتی تے سںکّلپاں تھاں اِکاںت ٹھانی٬ تد ہُݨ سںکّلپاں نیں ہۄر تے اِسے پاسے دے رُۄپ دھارے٬ چلۄ ہتھ وِچّ کاسا لَے پھکِیر رمتے بݨِیئے تے آپݨے ربّ نُۄں رِیجھائیِئے:-

سِجدا کرُۄںگا تُجھے ہاتھ دھۄ کر دُنِییاں سی۔

مَیں وُہ نہِیں کِہ یاد کرُۄں بیوجُۄ تیری۔۔

کئی ویری اِہۄ جِہی وہِشت چھائی کِہ کپّڑے پھاڑ گھرۄں باہرۄں٬ کمۄں کاجۄں٬ بال بچّے تھِیں نسّکے ہَیواناں واںگ جںگّلاں وِچّ جا وجّے کِہ ربّ نُۄں ٹۄلِیئے٬ پر دھۄکھے , کھا کھا کُچھ آپݨے اسلے دی سۄ لگّ چُکّی سی تے آپݨا پُراݨا اُہۄ ہی من اَیسے گیرُۄ کپّڑے پائے٬ بھسم رمائے٬ ہتھّ وِچّ نُۄٹھا لِیا٬ سادھ دے رُۄپ برُۄپِیئے واںگ سِیاݨ لِیا٬ ہسِّیا تے چھائی مائی ہۄ گِیا۔ مُدتاں لںگھّ گئیِیاں٬ سِر تلے سُٹّ٬ بَیل واگُۄں ہل اگّے جُت ٹُر پِیا ۔ سںکّلپ کی کرن گلّ تاں کِدھرے ہۄرتھے مُکّدی ہَے ۔۔

پر کئی مِتْر آئے٬ بھائی تُۄں چںگّا لِکھنا ہَیں تُۄں چںگّا بۄلنا ہَیں٬ تیری بڑی لۄڑ ہَے٬ بَیل دی لۄڑ نہِیں۔ گھۄڑے دی لۄڑ ہَے٬ ناں مُنکر کِیتی٬ آجذی کِیتی٬ مَیں کِس جۄگ سبھ نُۄں کِہا٬ اںدّرۄں کُچھ کھُش ہۄئِیا کِہ ہۄسی اِہ نِکمّا جِہا بُڈھّا شرِیر بھی آکھر کِسے جۄگ نِکلِیا٬ اِہ تاں اِنہاں لۄکاں دا سںکّلپ ہَے٬ ساڈا تاں نہِیں۔ اِہ تاں کۄئی واہِگُرُۄ دی ہی مرجی ہَے٬ اُہ تاں وکت ٹالِیا پر لگّے سۄچݨ کی پںجّالی ہُݨ گلۄں لاہ ہی دیئیِئے تد ٹھِیک ہَے٬ اکال ہُکم اِہ ہَے۔۔

پر پھیر مِہر ہۄئی تے ساہمݨے ہسُۄں ہسُۄں کردا اُہۄ آپݨا پُراݨا مِتْر ساکھیات آپ اُنہاں سمُۄہاں دے سںکّلپ وِچّ کھڑے دِسّے۔ ناں بھائی٬ بہُت لںگھّ گئی ہُݨ تھۄڑھی رہِ گئی ہَے:-

ساری اُمر گُناہاں بِیتی۔

آگے سمبھّل چلۄ نںدّلالا جۄ بِیتی سۄ بِیتی۔

تے ہُݨ آپے نیں کی اکھّڑکھانی چُکّی ہَے٬ چلۄ بھائی دھرم پْرچار کرِیئے۔ اِہ وی آپ دی کھیڈ ہَے٬ کِئۄں؟ اِہ ربّ دی مِہر ہَے کِہ جد بالک واںگ رۄیا اۄہ ماں واںگ دَۄڑ کے آئے٬ پِیار کِیتا٬ ساپھ سُتھرا کِیتا٬ تاں کھِیر پِیالِیا٬ لۄری دِتّی٬ سوا دِتّا۔ پر ساڈے٬ امل تاں اِہ ہن کِہ رۄج تۄبا تے رۄج یاری٬ ہے ربّا! جے اَیتکی بچا لویں تے سدا پھِر تیری نَۄکری کرنی۔ جے اِس اَۄڑکۄںں کڈھّ لویں تے تیرے بُۄہے تے٬ بُہاری سدا دیواںگا۔ ہے ربّ! جے میرے اِستْری ہُݨ ولّ کر دیں تد مَیں آپݨا سارا جِیون تیرے وِہڑے وِچّ گُجاراںگا۔ ربّ جی! جے اِس شرمساری بدنامی تھِیں بچاویں٬ جے اِس ویری میرا پردا ڈھکّ دیویں٬ مَیں اِک ایاݨی اِستْری نُۄں جِس میرے تے بھرۄسا کِیتا اُس کی دھۄکھا دِتّا ہَے۔ پِیار دے تھاں مَیں اُس نال دھْرۄہ کمائِیا ہَے٬ تے ہُݨ لۄکی کی آکھݨگے جے میرا پاج کھُلہ گِیا۔ میرے بال بچّے کی آکھݨگے٬ جے مَیں چُراہے وِچّ کھڑا کر دِتّا٬ تے سارا شہِر میرے پر تھُکّیگا۔ ہے ربّا! میرے اِس کرم اُپّر آپݨی چادر دیہ٬ میری لاج رکھّ٬ اِہ بھیت میرا کِسی نُۄں ناں پتا لگّے۔۔

جے اِہ کرامات کرۄ تد مَیں پھِر کدی ناں مُکھ مۄڑساں٬ ہے ربّا! مَیں اِکرار کر بَیٹھا ہاں۔ جۄ پُۄرا ناں کراں تد مَینُۄں تے سارے میرے پلے لگِّیاں نُۄں دُکھّ ہُںدّا رہے۔ اِہ کرامات کرۄ٬ میرا اِہ اِکرار پُۄرا کر دِئۄ٬ اِہ ہُںڈّی جرُۄر تر جائے٬ تے پھِر مَیں جے کاپھر ہۄواں تد مَینُۄں کۄئی تھاں ڈھۄئی ناں دیوۄ۔ ہے ربّا! بِگڑی مَیتھِیں تُسی سںوّار دِئۄ٬ تیرا جُۄ ہۄئِیا٬ آپ دے نام بِرد دی کھاتر میری رکھّ وِکھاوۄ۔۔

ہے ربّا! اِہ سںکّلپ بسّ آکھری ہَے٬ اِہ پُۄرݨ ہۄوے تد مَیں سدا آپ دی چرݨ دھُۄڑ وِچّ نِواس کراںگا٬ اِئۄں ہی ساری اُمر لںگھّ گئی۔ ربّ نیں ہر ویلے سبھ کُچھ کِیتا۔ شرم٬ شان٬ اِذّت٬ سبھ کُچھ ہتھّ دے رکھِّیا٬ پاپ بکھشے گُناہاں اُپّر پردے پائے۔ دُشمناں نُۄں ٹالِیا٬ دُکھّاں نُۄں پرے کِیتا٬ ربّ نیں سبھ کُچھ کِیتا٬ جۄ کِیتا ربّ نیں کِیتا۔ مَیں پامر پاسۄں کُچھ وی ناں ہۄ سکِّیا۔ ساری اُمر پِچھّۄں اُہ کُتّے دا کُتّا٬ اُہۄ ہی بھُکھّ ٹُکڑ دی٬ اُہۄ ہی بھُکھّ بھۄگ دی٬ اُہ ہی لالسا چۄری دی٬ یاری دی٬ اُہۄ ہی آدتاں٬ آپنُۄں وڈّا٬ دُۄجے نُۄں نِیواں سمجھݨ دِییاں٬ اُہۄ ہی جۄ کُچھ پہِلے دِن٬ جد تھِیں سورگ تھِیں اُتھان سی٬ ہُݨ تک ہَے ۔ ہُݨ اج جد اِہ لِکھ رِہا ہاں٬ شام دا ویلا ہَے٬ مِیںہ آپݨا تیذ چھڑاکا دے کے ہٹِیا ہَے ۔ کالے بدّل ہالے اسمان وِچّ پھِر رہے ہن تے سُۄرج نیں پچھّم وِچّ اِنی گُۄہڑی لالی دی چھٹا کِیتی ہَے کِہ اکھ ویکھکے ہَیران ہَے کِہ اِک دُنِییاں وِچّ کِس تراں لال گُلاباں دے کھِڑے پھُلّاں دے ہڑھ آ گئے ۔ سۄہݨی ایکاںت ہَے٬ ایکاںت نہِیں بدل ہن۔ نہاتے دھۄتے بْرِچھ کۄئی کۄئی اِئۄں کھڑے ہن جِویں کْرِسان آپݨے کھیتاں وِچّ کمّ کر رہے ہن ۔ انیکاں گھاہ دے بُۄٹے آپݨے پْراپت پھُلّاں نُۄں ہوا وِچّ اُچھال رہے ہن۔۔

سُۄرج نیں آپݨے لال پھُلواڑی دی مہِما بڑے اُچّی سُر دے راگ دی تراں اِک الاپ رُۄپ وِچّ سجائی ہَے ۔ اِہ ایکاںت نہِیں٬ بڑی گہِما گہِم ہَے تے اِہ سبھ کُچھ ویکھ کے مَیں کِہا-ہے من جی! تُسی جے اُچّے اُپدیش کرݨ چڑھہݨ دی اج وی متّ دِںدّے سَۄ ۔ اِہ دسّۄ سُۄرج تے آپݨے دِل دے پۄست ورگے لال پھُلّاں نال اکاش سُہݨپّ نال بھر دیوے ار میرے پاس اج اِک کںوّل وی کھِلِیا ناں ہۄوے٬ میرے دِل دے مںدّر دا دِیوا بھی بُجھِیا ہۄوے مَینُۄں سںکّلپ اُٹھّݨ کِہ چلۄ اُپدیش کرِیئے٬ بھاویں آپ ایکاںت اِس ولّۄں نُۄں اِکاںت منّدے اِک وہِم جِہے وِچّ آپݨے دِل نُۄں مِتْراں دے مِلݨ گِلݨ دے شۄک وِچّ ہۄواں ۔۔

اۄہ اۄہۄ ! اِہ وی آپدا سںکّلپ ہی ہَے٬ مَیں نِکارا کی تے اُپدیش کی ? پتھّر کِتھے تے ہِیرا بادشاہاں دے تاجاں وِچّ لگّݨ والا کِتھے ? اۄہ مَیں٬ جِہڑا کِسی نال اِک مِٹھّی سرل-سادا مِتْرتا نال ناں نِبھ سکِیا ! سدا آپݨے سُکھ لئی دُۄجِیاں نُۄں دُکھّ دِںدّا رِہا٬ آپݨے وہِم مگر لگّ کے دُۄجِیاں دی آذادی کھۄںہدا رِہا٬ مَیں جے آپ تھِیں بچکے ہُݨ وی بچساں تد اۄہ سچّا پاتشاہ ماپھ کر دیویگا٬ اُتھے تاں سدا مِہراں بکھششاں بکھششاں ہی ہن٬ گلّ اِنی ہی ہَے کِہ : -

سںکّل5 چںگّے بُرے اںدّر دے مںدّر سورگاں تھِیں ملّۄ-ملّی اُتھان کردے ہن باہر لِیا سُٹّدے ہن٬ تے بس کِرکٹ دی کھیڈ والی گلّ ہَے کِہ سجناں سَیٹر تھِیں جرا باہر ہۄیا تے مۄیا۔ اِئۄں ساری اُمر مر مر کے وی ہالے جِںدّگی دی سۄجھی نہِیں ہۄئی٬ ربّ پاس کھڑا ہَے تے ہَۄتھ وِچّ تاکت نہِیں کِہ آپݨا بُۄہا ہی چا کھۄہلاں ۔ جِیبھ ہِلدی نہِیں٬ کِہ آکھاں آئۄ اِس نِماݨی جھُگی ڈھٹھّی٬ بیہال ہۄئی جھُگّی وِچّ چرݨ پائۄ ۔۔

سۄ ہَے بھاویں بُڈھیپے دی گلّ٬ پر سچّ اِہ ہَے کِہ بَیل بݨِیئے پںجّالی پائیِئے ۔ ہُۄں وی د دا ہُۄں٬ جِدھر کھسم دی رجا اُدھر ہالِییاں ہل واہݨا ۔۔

من جی ! آپ وی نِسّل ہۄ بہِ جائۄ ۔ اِہ گھۄڑ دَۄڑ چھڈّۄ٬ بلد دے رُۄپ وِچ جِیون ہَے٬ باکی تاں نِری مَۄت جے ۔ جِہڑی کھُشی ہَے اۄہ پِیڑا ہَے٬ جِہڑی کامیابی ہَے اۄہ سچّ تھِیں وِچھۄڑا ہَے ۔ جِہڑی ترکّی ہَے٬ اۄہ ہِیرا رُۄہ دا مُڑ پتھّر ہۄ جاݨا ہَے ۔۔

سچّ پُچھّۄ٬ تد کِس کرکے آپ سدا انیک رںگّ دے پھںگّ میری پگڑی اُتّے لٹکاںدے رہے ہۄ۔ اںدّر وڑ کے اج تکِّیا جے۔ دِل وِچّ اِک کلی وی کھِڑی ہۄئی نہِیں٬ کی اِہ جِیون ہَے ?

پھُلّاں دے گِیت گائُݨے تے آپݨے اںدّر دے نںدّن بݨ وِچّ شُۄنء ہۄݨے٬ بسّ ہُݨ مۄئِیاں نُۄں کِئۄں چھیڑدے ہۄ ۔ اج 49 سال وِچّۄں 12 سال یا 15 سال کڈھّ دِئۄ ۔ 35 سال جے سںکّلپاں دے مگر لگِّیاں کُچھ نہِیں بݨِیا٬ جے بݨِیا ہَے تد اُنہاں ہی وِگاڑِیا ہَے ۔ کِسے نال آکھر ناں نِبھی٬ کی بݨِیا٬ سۄ ہُݨ مر جائۄ متے مر کے کُچھ سِدھّ ہۄوے ۔ سِدھّ ناں ہۄوے ہُݨ اگۄں کھیہ تاں ناں چھاݨِیئے٬ گھٹّا تاں مُۄںہ تے ناں پوے٬ سُۄرج نُۄں تکِّیئے٬ چنّ نال ہسِّیئے٬ متے ساڈے دِل دا چنّ آپ ہی چڑھ پوے٬ ساڈی وی اِید دا دِن آوے تے اۄہ مَۄت سُبھاگی ہۄوے جے شرِیر دے تُڑݨ اُتّے آپݨے گُمّے سورگ نُۄں مُڑ پْراپت ہۄ سکِّیئے ۔۔