دۄہرے کردار دا متلب ہَے کِہ دۄ ترہاں دے پکھّ دی بھُۄمِکا ادا کرن والا۔ جِہڑا منُکھّ تُہاڈے ساہمݨے ہۄر تے پِٹھّ پِچھّے ہۄر ہۄوے٬ سمجھۄ اُسدا دۄہرا کردار ہَے۔ اجِہے منُکھّ بہُت گھاتک ہُںدّے ہن٬ اُہ دۄستی دے کابل نہِیں ہُںدّے۔ اُس دا کارن اِہ ہُںدّا ہَے کِہ ذِںدّگی وِچّ اگر تُہاڈے اُتّے کدے ماڑا وکت آ جاوے تاں دۄہرے کردار والے بںدّے تُہانُۄں بہُت نُکسان پہُںچّا سکدے ہن۔ بںدّے دے دۄہرے کردار نُۄں لَے کے مَیں پاٹھکاں نال اِکّ ہڈّ بِیتی ساںجھی کرن جا رِہا ہاں۔ گلّ اِئۄں ہۄئی کِہ میرے دۄ تِنّ بڑے نیڑے دے دۄست مِتّر سن٬ جِنّا اُتّے مَینُۄں بیہدّ وِشواس سی۔ مَینُۄں جاپدا سی کے اگر کدے ذِںدّگی وِچّ ماڑا وکت آئِیا تاں اِہ دۄویں تِنّے دۄست میرِییاں باہواں بݨ میرا ساتھ دیݨگے کِئُںکِہ ہر اَۄکھے سَۄکھے ویلے مَیں اُہناں دا ساتھ دِںدّا ساں٬ اُہناں دی گاہے بگاہے مدت وی ٹھۄک کے کردا رِہا ہاں۔ میری ہمیشا اِہۄ سۄچ رہی کِہ رِشتیدار بائد وِچّ٬ پہِلاں یاری-دۄستی مائنے رکھّدی ہَے۔ اِسدی وجاہ اِہ ہُںدّی کِہ رِشتیدار اَۄکھے ویلے پتا نہِیں کدۄں بہُڑن پر یار دۄست جھٹّ بھجّے آئُݨگے۔ پر میری اِہ سۄچ اُدۄں گلت سابت ہۄئی جدۄں 2022 وِچّ میرے اُتّے ماڑا وکت آ گِیا۔ اُہناں دۄواں تِنّاں یاراں دۄستاں ولّۄں ساتھ دیݨا تاں بہُت دُۄر دی گلّ٬ اُہناں میری جاں میرے پرِوار دی بات تک نہِیں پُچھّی۔ اِویں پاسا ہی وٹّ گئے٬ جِویں مَینُۄں جاݨدے ہی ناں ہۄݨ۔ اِنا ہی نہِیں٬ اُہ میرے کھِلاپھ کُۄڑ پْرچار کرن لگّ پئے۔ اُنہاں تھاں تھاں میری بھںڈّی کرنی شُرُۄ کر دِتّی۔ ہۄر تاں ہۄر٬ بَیںک وِچّ اِکّ جگہا اُہناں میری گرںٹّی پائی ہۄئی سی٬ جۄ چںگّے وکت ہر کۄئی دۄست اِکّ دُۄجے دی آم پا ہی دِںدّا ہَے۔ پر نہِیں! کِئُںکِہ اُہ دۄہرے کردار والے سن٬ اُہناں مَینُۄں مُشکِل وِچّۄں باہر کڈھّݨ دی بجائے جاں اُس سمسِّیا دا ہلّ کڈھّݨ دی بجائے آپݨے آپ نُۄں سُرکھِّئت کرن والا راہ لبھّ لِیا۔ ہالاں کِہ سمسِّیا کۄئی خاس نہِیں سی٬ اُس مُسِیبت وِچّۄں مَیں باہر آ ہی جاݨا سی ’تے آ وی گِیا۔

گلّ بَیںک لۄن دی سی۔ ماڑا وکت آئُݨ کرکے مَیں لۄن دِییاں کُجھ کِشتاں ناں بھر سکِیا٬ جِس کرکے بَیںک نیں نۄٹِس جاری کر دِتّا۔ اُہ گرںٹّر سن۔ پھِر کی سی٬ اُہ بَیںک گئے تے آکھݨ لگّے٬ “آ چکّۄ جی اُسدے مکان دی پھرد ... سانُۄں بچائۄ۔ ساڈے گلھ ’چۄں پھںدھّا لاہۄ۔”

اِہ اُہناں دے کِردار دا دُۄجا پکھّ سی۔

میرے اُہناں دۄستاں دے کِردار دا پہِلا پکھّ کی سی؟ میرے چںگّے ویلے اُہ مَینُۄں بائی جی! بائی جی! کہِںدّے نہِیں سن تھکّدے۔

بںدّے نُۄں جدۄں تک دۄہرے کِردار دی سمجھ آئُںدی ہَے٬ اُدۄں تک پاݨی پُلاں دے اُپّرۄں دی لںگھّ چُکِّیا ہُںدّا ہَے۔ مُکّدی گلّ٬ دۄہرے کِردار والے بںدِّیاں جاں دۄستاں نُۄں پچھاݨ کے اُہناں تۄں ہمیشا پھاسلا بݨا کے رکھّۄ۔ اِسے وِچّ ہی سِیاݨپ ہَے۔ ذِںدّگی وِچّ چںگّے ماڑے دِن آئُںدے جاںدے رہِںدّے ہن۔

* * * * *