ہۄلی دا تِئُہار رںگّاں دا تِئُہار ہَے اتے اِہ پھگّݨ دی پُۄرنماشی نُۄں منائِیا جاںدا ہَے۔ اِس دِن نال کئی کتھاواں جۄڑِییاں ہۄئیِیاں ہن۔ شِو جی ولّۄں کامدیو نُۄں بھسم کرن دی٬ بھگوان کْرِشن ولّۄں پُۄتنا نُۄں مارن دی کتھا آدِ۔ پر مُکھّ تَۄر ’تے ورݨن ہۄلِکا اتے پْرہِلاد دی پَۄراݨِک کتھا دا ہی ہُںدّا ہَے۔ ہۄلِکا ہرناکھش دی بھَیݨ اتے وِشنُۄں بھگت پْرہِلاد دی بھُۄیا سی۔ کِہا جاںدا ہَے کِہ اُس نُۄں ور پْراپت سی جیکر اُہ آپݨی چادر وِچّ لِپٹ کے اگّ وِچّ وی بَیٹھ جاوے تاں اگّ اُس نُۄں ساڑ نہِیں سکدی سی۔ اُس نیں آپݨے راخش بھرا دے مۄہ وِچّ پھس کے آپݨے ہی پوِتّر رُۄہ بھتِیجے پْرہِلاد نُۄں اگّ وِچّ ساڑن دی یۄجنا بݨائی۔ آپݨے آلے دُیالے چادر لپیٹ کے لکّڑِییاں چِݨا کے وِچکار بَیٹھ گئی اتے پْرہِلاد نُۄں گۄد وِچّ بِٹھا لِیا۔ لکّڑِییاں نُۄں اگّ لا دِتّی گئی۔ کہِںدّے نیں بھگوان دی اَیسی کرنی ہۄئی کِہ چادر اُڈ کے پْرہِلاد اُپّر جا پئی اتے ہۄلِکا آپ سڑ مری۔ اِس لئی اِس تِئُہار نُۄں بُرِیائی اُتّے چںگِّیائی دی جِتّ وجۄں وی جاݨِیا جاںدا ہَے۔ اِس دِن لۄک اِکّ دُۄجے نُۄں رںگّ لگائُںدے اتے کھُشِییاں وںڈّدے ہن۔ مناں دی کڑواہٹ دُۄر ہُںدّی ہَے اتے نچّدے ٹپّدے بچّے٬ بُڈھّے اتے جوان اِکّ دُۄجے اُتّے رںگّ پائُںدے ہن۔

بھاویں اِس دِن کئی لۄک ڈھۄل-ڈھمکِّیاں نال نچّ گا کے اِس تِئُہار نُۄں منائُںدے ہن۔ وکھّرے وکھّرے سُبھاء ہۄݨ کارن ہر کۄئی اِس ترہاں نہِیں کر سکدا۔ کئی اِس ترہاں کھُشی منائُںدی بھِیڑ نُۄں دیکھ کے ہی کھُش ہۄ لَیںدے ہن۔ کئی آپݨے بُۄہے بھیڑ لَیںدے ہن۔ اُہناں نُۄں ڈر ہُںدّا ہَے کِہ اَیویں ناں کۄئی رںگّ اکھّاں وِچّ پا جاوے۔ کئی اکل وِہُۄݨے آپݨا مُۄںہ سِر رںگّ کے ہُلّڑھباذی کردے ہن٬ آپݨے دۄ پہِییا واہناں نُۄں تیذی نال بھجائُںدے رَۄلا رپّا کردے اݨجاݨ لۄکاں اُتّے وی رںگّ سُٹّدے جاںدے ہن۔ اُہناں دے دِماغ اُتّے پھتُۄر چھائِیا ہُںدّا ہَے۔ اُہ اِہ نہِیں سۄچدے کِہ ذِںدّگی دُکھّاں سُکھّاں دا مِشرݨ ہَے٬ ہۄ سکدا ہَے کۄئی بںدّا گھرۄں کِسے دے دُکھّ وِچّ شامل ہۄݨ لئی نِکلِیا ہۄوے۔ کھُشی منائُݨی ٹھِیک ہَے پر دائِرے وِچّ رہِ کے منائی جاوے تاں چںگّی گلّ ہَے۔ اِکّ دُۄجے اُتّے سُٹّے جاݨ والے رںگّ بناوٹی ہُںدّے ہن۔ اِہناں وِچلے کَیمِیکل اکھّاں وِچّ چلے جاݨ اکھّاں دا نُکسان ہۄ سکدا ہَے اتے کئیِیاں دی چمڑی نُۄں جلݨ ہۄݨ لگّ پَیںدی ہَے۔ اِہناں سارِییاں گلّاں نُۄں دھِیان وِچّ رکھّدے ہۄئے ہی سانُۄں اِس کھُۄبسُۄرت تِئُہار نُۄں منائُݨا چاہِیدا ہَے۔ بہُتی وار اِہ ہُںدّا ہَے کِہ اُس سمیں چامبھل کے کِیتِییاں گلتِییاں ڈاکٹراں دے وسّ پا دِںدِّییاں ہن۔ کئی لۄک بڑے سلِیکے نال پلیٹ وِچّ رںگّ رکھّݨگے٬ دُۄجِیاں دے گھر جاݨگے جاں پھِر آپݨے گھر آئُݨ والِیاں دے اُںگلِییاں دے پۄٹِیاں نال تھۄڑھا تھۄڑھا رںگّ لگا دیݨگے۔ خَیر سبھ دا آپݨا آپݨا ترِیکا ہُںدّا ہَے۔ چھۄٹے بچّے اِس دِن بہُت کھُش ہُںدّے ہن۔ اُہناں نُۄں پاݨی وِچّ بھِجّݨا بڑا چںگّا لگدا ہَے۔ بھاویں اِس تۄں بائد کئی کئی دِن اِہناں دے نکّ کِئۄں ناں وگدے رہِݨ پر ماپے وی اُہناں دی کھُشی لئی اُہناں نُۄں مستی کرن دِںدّے ہن۔ اُہناں اݨبھۄل بچِّیاں نال اُہناں دے ماپِیاں جاں کِسے وی سِیاݨے بںدّے دا رہِݨا بہُت ذرُۄری ہَے۔

اسل وِچّ سردی رُتّ جا رہی ہُںدّی ہَے اتے گرمی دی آمد شُرُۄ ہُںدّی ہَے۔ سردِییاں دی جھمبّی بنسپتی اَیسی اںگّڑائی بھردی ہَے٬ کرُۄمبلاں پھُٹّ پَیںدِییاں ہن٬ پھُلّ کھِڑدے ہن٬ پںچھّی چہِچہائُںدے ہن۔ کُدرت نیں دھرتی اُتّے بھاںت-سُبھاںتے رںگّاں دا اجِہا چھِٹّا مارِیا ہُںدّا ہَے٬ جِس نال رُکھّاں٬ ویل بُۄٹِیاں دے نویں پُںگّرے پتّے لِشکاں ماردے ہن٬ جِویں کُدرت ماں نیں اُہناں نُۄں نُہا دھُیا کے تیل لا کے لِشکائِیا ہۄوے٬ سُہݨے سُہݨے رِبناں دے پھُلّ بݨا کے سِر گُںدّے ہۄݨ۔ بسںتّ رُتّ پُۄرے جۄبن ’تے ہُںدّی ہَے۔ اِہناں پھُلّ-پتِّیاں نُۄں نِہارن نال ہی من انںدِّت ہۄ جاںدا ہَے٬ اکھّاں چمک پَیںدِییاں ہن۔ بُلّہاں ’تے مُسکراہٹ پھَیل جاںدی ہَے۔ من وِسماد وِچّ آ جاںدا ہَے٬ کُدرت اتے کادر٬ دۄواں اگّے سِر جھُکدا ہَے۔ جدۄں کادر دے بݨائے بیئںتّ رںگّ من نُۄں کھُشی نال بھر دیݨ, اںدّر سںگِّیت دِییاں دھُناں گُۄںجݨ لگّ پَیݨ, پھِر نکلی رںگّ بیمتلب لگّدے ہن۔ گُرُۄ نانک پاتشاہ تاں ہی تاں اِس کُدرت نُۄں بݨائُݨ والے کادر تۄں سدکے جاںدے آکھ رہے نیں - بلِہاری کُدرتِ وسِیا ۔۔ تیرا اںتُّ ن جائی لکھِیا ۔۔

اِہ تِئُہار سِرف نچّݨ کُدّݨ جاں رںگّ اُڈائُݨ لئی ہی نہِیں ہُںدّے سگۄں جِنّا کُ ساڈے وسّ ہَے٬ کھُشِییاں وںڈِّیئے۔ آپݨے ہکّاں دی گلّ کردے ہۄئے آپݨے پھرذاں نُۄں وی نِبھائیِئے۔ سُہݨا سۄچِیئے٬ سُہݨا بۄلِیئے اتے سُہݨے کمّ کرِیئے۔ جۄ سمسِّیاواں منُکھّتا نُۄں نُکسان پہُںچّا رہِییاں ہن٬ اُہناں نُۄں ہلّ کرن دے ڈھںگّ ترِیکے لبھّ کے امل وِچّ لِیائیِئے۔ اِہ رُتّ کھیڑِیاں دی رُتّ ہَے٬ اِس نُۄں کھِڑی رکھّݨ لئی ودھّ تۄں ودھّ رُکھّ لگائیِئے۔ رُکھّاں نُۄں ودھݨ پھُلّݨ لئی ہوا٬ مِٹّی٬ پاݨی دی ذرُۄرت ہَے٬ اُہناں نُۄں ساف سُتھرے رکھّݨ لئی آپݨا بݨدا یۄگدان پائیِئے۔ اَیسے سماج دی سِرجݨا ولّ کدم ودھائیِئے٬ جِتھّے اِنسان دی ذِںدّگی اسلی رںگّاں نال بھری ہۄوے٬ چِہرِیاں اُتّے نکلی رںگّاں دِییاں پرتاں چڑھائُݨ دی لۄڑ ہی ناں پوے۔