اِکّ وار رات نُۄں اٹھّ کُ وجے اسمان وِچّ چنّ چمک رِہا سی۔ اُس ویلے سرگم دۄ کُ سال دی پِیاری بچّی سی۔ اُس نُۄں ورچائُݨ لئی اُس نُۄں چنّ دِکھائِیا گِیا۔ پرِوار دے کِسے جِیء نیں اُس نُۄں 'چنّ ماما' آکھِیا کِسے نیں 'چںدّ' آکھِیا۔ کِسے نیں 'مُۄن' آکھِیا۔ اُس نُۄں چنّ اتے چںدّ نالۄں 'مُۄن' آکھݨا سَۄکھا لگِّیا۔ جدۄں وی اسمانۄں چںدّ دِسدا اُہ اِکّۄ ساہے ہۄ جاںدی... مُۄن... مُۄن... مُۄن جِنّا چِر سبھ نُۄں دِکھا ناں دِںدّی۔ اۄنا چِر اُس نُۄں چَین ناں آئُںدا۔ اُہ بہُت کھُش ہُںدّی۔ اسمان ولّ دیکھ کے گھُمّدی۔

ہَۄلی ہَۄلی اُہ مُۄن دی تھاں پِیار نال 'مُۄنا' آکھدی تے اخِیر اُس نُۄں 'مُۄنُۄں' آکھݨا چںگّا لگّݨ لگّ پِیا۔ اُہ کئی وار سُۄرج دے چھُپݨ تۄں پہِلاں ہی اسمان ولّ تکّدِیاں آپݨے مُۄنُۄں نُۄں لبھّ لَیںدی اتے مُۄنُۄں... مُۄنُۄں آکھدِیاں بہُت کھُش ہُںدّی۔ اُس دی اواذ کھݨکݨ لگّ پَیںدی٬ گلا سںگِّیتمئی ہۄ جاںدا ۔اُس دی اِہ سںگِّیتمئی کھݨکدی آواذ دِل نُۄں دھُۄہ پائُںدی۔

اُس دے چاء جِہا چاء اںدّر مہِسُۄس ہۄݨ لگّ پَیںدا۔ اُہ چھالاں ماردی بھجّی پھِردی سچِّیں ربّ آپ ہی وسدا ہُںدّا بچِّیاں وِچّ۔ جدۄں اُہ چنّ نُۄں دیکھ کے کھُش ہُںدّی تاں بھگوان کْرِشن دے بال اُمر نال جُڑی کہاݨی یاد آئُںدی جدۄں ماں یشۄدھا کۄلۄں چنّ مںگّ لِیا سی۔ آپݨے بال گۄپال دی مںگّ نُۄں پُۄرا کرن لئی اُہناں تھالی وِچّ پاݨی پا کے چںدّرما دی پرچھائی دِکھا دِتّی سی اتے گۄپال کھُش ہۄ گئے۔

اِکّ شام نُۄں اُہ بہُت رۄ رہی سی اُچّی اُچّی اُس نُۄں لارے لپّے لائُݨ لئی کئی ترِیکے اپݨائے اُس دا مُۄنُۄں ہَے نہِیں سی مسِّیا دے نیڑے تیڑے دے دِن سن۔ جیمذ تھربر دی کہاݨی والی راجکُماری یاد آئی جِس نیں چںدّ دی مںگّ کِیتی سی اتے سۄنے دے چںدّ نُۄں ہی اسلی چںدّ سمجھ کے کھُش ہۄ گئی سی۔ بھُۄیا نیں اُس نُۄں گۄد وِچّ بِٹھائُںدِیاں آکھِیا٬ "سرگم! آہ دیکھ تیرا مُۄنُۄں۔" لال رںگّ دا سکَیچّ پَینّ چُکّ کے اُس دے نِکّے جِہے ہتھّ 'تے ادھّا چنّ بݨا دِتّا۔ کمال دی گلّ تاں اِہ ہۄئی اُس نیں رۄݨا بںدّ کر دِتّا۔ دُۄجا ہتھّ اگّے کر دِتّا۔ اُس 'تے وی چنّ بݨائے منمرذی دے رںگّاں دے ادھّے وی پُۄرے وی۔ اُس دا رۄݨا بںدّ ہۄ چُکِّیا سی پر ہٹکۄرے چلّ رہے سن۔ تھۄڑھا پاݨی پِیائُݨ نال اُہ وی ٹھِیک ہۄ گئے۔ اُہ ہر رۄذ آپݨے ہتھّاں 'تے چنّ تارے بݨوائُںدی ۔ پُۄرے دا پُۄرا اسمان اُس دی مُٹھّی وِچّ ہُںدّا ۔ کئی وار آپ سکَیچّ پھڑ کے دُۄجے دے ہتھّاں 'تے چںدّ تارے بݨائُݨ لگّدی۔ ہُݨ اُس نُۄں چادراں 'تے٬ سِرہاݨِیاں 'تے٬ سُۄٹاں 'تے٬ رُکھّاں وِچّ٬ پتِّیاں وِچّ ہر کِتے مُۄنُۄں لبھّ پَیںدا ۔ گھر دِییاں کںدھّاں , اخباراں٬ کۄئی کاپی کِتاب اجِہی نہِیں سی جِتھّے سرگم دا مُۄنُۄں ناں ہۄوے۔ جِتھّے ناں ہُںدّا اُہ بݨائُݨ دی کۄشِش کردی ۔ چنّ تارے سبھ اُس دِییاں نِکِّییاں نِکِّییاں ہتھیلِییاں 'تے جھِلمِل جھِلمِل کردے۔ جِنّے جِیء کردا اۄنے چنّ تارے آپݨِییاں تلھِییاں تے ٹِکائی اُہ سارے پاسے کھُشِییاں بِکھیردی رہِںدّی۔