لب سُکّے تے اکھّاں وِچ برساتاں نیں ۔

ساڈے لیکھے لِکھِییاں کالِییاں راتاں نیں ۔

کُجھّ ہَۄکے٬ کُجھ ہاواں تے کُجھّ رۄگ نویں٬

سبھّے تیرے پِیار دِییاں سَۄغاتاں نیں ۔

سجّے تُۄں ایں کھبّے تُۄں ہر پاسے تُۄں٬

چار-چُفیرے ہُںدِّییاں تیرِییاں باتاں نیں ۔

لَیݨ کی جائیِئے دُنِییا دی اِس مںڈّی تۄں٬

گھٹ گئے بںدّے رںگّ برںگِّییاں ذاتاں نیں ۔

اُہ ہی ساڈے راہبر ہُںدّے ہر واری٬

پڑھِییاں ہۄئیِیاں جِنہاں چار جماتاں نیں ۔

کی 'رہِیل' اے پلّے آپݨے بخشِش لئی٬

کُجھ ہمداں نیں کۄل میرے کُجھ نائتاں نیں ۔