کئی کھُشِییاں اِہۄ جِہِییاں ہُںدِّییاں ہن جِنہاں نُۄں دُۄجِیاں نال ساںجھِییاں کرن ویلے من نُۄں کھُشی دے نال-نال بڑا ماݨ جِہا مہِسُۄس ہُںدّا ہَے۔ ہۄئِیا اِئۄں کِہ ذِیاداتر سَیمِینار ساڈے سکُۄل پی. اَیمّ. سْری ملٹِیپرپذ پٹِیالا وِکھے لگدے ہن۔ سۄ دُۄرۄں-نیڑِئۄں وکھّ-وکھّ سکُۄلاں دے ادھِیاپک ساڈے سکُۄل وِچّ سَیمِینار لائُݨ آئُںدے ہن۔

اِسے ترہاں کئی دِناں دی گلّ ہَے کِہ جدۄں اسِیں سارا سٹاپھ سویرے پْرارتھنا سبھا لئی اِکٹھّے ہۄ رہے سی٬ اِکّ نَۄجوان کُڑی ساڈے ولّ آئی۔ اسِیں سۄچِیا کِہ شائِد سَیمِینار دی تھاں بارے جاں کِسے ہۄر گلّ بارے پُچھّݨ آ رہی ہۄویگی۔ اُہ سِدھّا ہی میرے ولّ آ رہی سی۔ اُسنے آئُݨ سار بڑے پِیار نال ستِ سْری اکال بُلائی تے نال ہی میرے پَیرِیں ہتھّ لا کے ہتھّ آپݨے متھّے نُۄں لائے۔ مَیں ہَیران ہۄ کے سۄچِیا کِہ اِہ کُڑی ساڈی کِسے کُلِیگ دی نُۄںہ ہۄویگی۔ مَیں اُسدے مۄڈھے ’تے ہتھّ تاں رکھّ دِتّا پر سمجھ ناں سکی کِہ کَۄݨ ہۄ سکدی ہَے؟ اُسنے میری ہَیرانی دیکھکے مَینُۄں پُچھِّیا٬ “پچھاݨِیا مَیم؟”

مَیں ناںہ وِچّ سِر پھیرِیا۔ اُہ مَینُۄں یاد کرائُںدِیاں سمیں دے 23-24 سال پِچھّے لَے گئی تے دسِّیا٬ “مَیں تُہاڈی وِدِیارتھݨ سُکھمِیت ہاں۔ تُسِیں مَینُۄں نَۄوی اتے دسوِیں وِچّ اںگّریذی پڑھائُںدے سی۔ تُسِیں سکُۄل وِچّ سویرے-شام وادھُۄ سماں لا-لا کے سانُۄں کِنّی مِہنت نال پڑھائُںدے ہُںدّے سی۔ جے کۄئی ادھِیاپک ناں آئُںدا٬ تُسِیں اُسدا پِیرِیئڈ لَیݨ لئی جھٹّ ساڈی جمات وِچّ آ جاںدے سی۔ اُدۄں تۄں ہی تُسِیں میرے پھیورٹ (من بھائُںدے) ادھِیاپک ہۄ۔”

پھِر اُسنے آپݨے نال پڑھن والے ہۄر وِدِیارتھِییاں بارے وی مَینُۄں یاد کروائِیا۔ سُݨکے کھُشی نال میرِییاں اکھّاں وِچّ پاݨی آ گِیا۔ اِکّ رِیل واںگ سارا سماں میرِییاں اکھّاں ساہمݨے گھُمّ گِیا۔ میری پِیاری وِدِیارتھݨ پُۄرے 23 سال بائد ادھِیاپکا بݨکے میرے ساہمݨے کھڑھی سی٬ ساڈے سکُۄل سَیمِینار لائُݨ آئی سی۔ اُسدے اِس مُکام ’تے پہُںچّݨ دی مَینُۄں اُنّی ہی کھُشی ہۄئی٬ جِنّی مَینُۄں میرے آپݨے بچّے دی ہُںدّی۔ مَیں اُسدا تُیارپھ پْرارتھنا سبھا وِچّ کھڑھے سارے وِدِیارتھِییاں اتے ادھِیاپکاں نال کروائِیا اتے نال ہی وِدِیارتھِییاں نُۄں اُس وِدِیارتھݨ دی ترہاں مِہنت دی ڈۄر پھڑکے کامیابی نال مںذِّل تک پہُںچّݨ دا راہ دسِّیا۔ مَیں اِہ وی کِہا٬ “جِس دِن تُسِیں وی سُکھمِیت دی ترہاں کُچھ بݨکے میرے ساہمݨے آوۄگے٬ اُس دِن کھُشی نال میری اڈّی دھرتی ’تے نہِیں لگّیگی۔ کِئُںکِہ ہۄر دُنِییاںداری وِچّ اسِیں آپݨے سکے-سمبّںدھِّییاں٬ دۄست-مِتّراں٬ گُیاںڈھِییاں نال بھلے ہی اِیرکھا کری جائیِئے پر ماپِیاں تۄں بائد اِکّ ادھِیاپک آپݨے وِدِیارتھی دی ترکّی ’تے جِنّی کھُشی اتے ماݨ مہِسُۄس کردا ہَے٬ اُنّا ہۄر کۄئی نہِیں۔ اسل وِچّ ادھِیاپک دی ذِںدّگی اُسدے وِدِیارتھِییاں وِچّ دھڑکدی ہَے۔ سچّمُچّ اُہ دِن میرے لئی بڑا کھُشی بھرِیا سی۔ شالا! میرے وِدِیارتھِییاں ’تے ہمیشا مِہراں رکھّی - دِل اِہی دُیاواں دِںدّا رِہا۔

* * * * *