" دادی ! آہ دیکھۄ ممّی نیں سٹیٹس پائِیا۔ 'مائی سوِیٹ پھَیمِلی' لِکھ کے۔ " پۄتی نیں مۄبائیِل دادی اگّے کردِیاں کِہا۔

دادی نیں کۄل پئے میذ تے رکھّی اَینک دے شِیشے ساف کردِیاں اَینک لائی تے مۄبائیِل دیکھݨ لگّی۔ پر دادی نیں جِنّی کھُشی نال اَینک لائی سی۔ اُسدے چِہرے نُۄں دیکھ کے لگّدا سی کِہ ساری کِتے اُڈ پُڈ گئی۔

" آہ دیکھۄ! مَیں٬ پاپا اتے ممّی.... کِنّی سۄہݨی اےَ ناں ?"

"ہاں پُتّر! بہُت سۄہݨی اےَ... جِئُںدّے وسدے رہۄ ۔" دادی نیں اَینک اُتاردِیاں آکھِیا۔

اُہ پۄتی ولّ پِٹھّ کر کے لیٹ گئی۔ مدھّم جِہی آواذ وِچّ اُس نیں پتا نہِیں کِس نُۄں کِہا...' میرے تۄں بِناں ہی سوِیٹ پھَیمِلی٬ کِتے مَیں وادھُۄ تاں نہِیں لگّݨ لگّ پئی٬ پھۄٹۄ وِچّ میرے تۄں بِناں ای....... پھَیمِلی..... سوِیٹ بݨ گِیا٬ مَیں تاں کدے کِسے نُۄں کُجھ کِہا وی نہِیں٬ کۄئی تِنّ کرے کۄئی تیراں٬ اگلِیاں دا گھر اےَ٬ پر بݨائِیا تاں مَیں ای اےَ کِنِّییاں اَۄکھاں کٹّ کے .... کی مَیں پرِوار دا ہِسّا نہِیں ? ' ساہمݨے کںدھّ تے لگّی آپݨے پتی دی تسوِیر ولّ دیکھݨ لگّی اُس نُۄں دُنِییاں چھڈّ کے گٔے نُۄں تِیہ سال ہۄ گئے سن۔ دۄویں بچّے بہُت چھۄٹے سن۔ جِہڑِییاں مُشکلاں نال اُس نیں بچِّیاں نُۄں پالِیا تے پڑھائِیا سبھ اکھّاں اگّے آ گِیا۔ بچِّیاں دی سلامتی لئی نںگّے پَیرِیں دھارمِک ستھاناں تے جا نکّ رگڑے۔ پڑھا کے نَۄکرِییاں کرن دے کابل بݨائِیا۔ پۄتی نُۄں اُس نیں راتاں جاگ جاگ پالِیا٬ آپݨی ڈھِڈّۄں جمّی اَۄلاد واںگ۔ گھر دے کمّ وی اُس نیں چھڈّے نہِیں سن۔ ادھّے کمّ اُہ کھُشی کھُشی کر دِںدّی۔ آکھدی کِہ ہتھّ پَیر چلدے رہِݨ تاں سرِیر وی ٹھِیک رہِںدّا ہَے۔ اجّ اُس نُۄں سرِیر وی تھکِّیا تھکِّیا لگّ رِہا سی ۔اُس نُۄں جاپ رِہا سی جِویں چِراں تۄں بِمار ہۄوے۔ اُس دِییاں سارِییاں پِیڑاں ہرِییاں ہۄ گئیِیاں... وار وار ...سوِیٹ پھَیمِلی... وِچّ آپݨے آپ نُۄں لبھّدی۔ اُٹھّݨ لگِّیاں اُس نُۄں کمذۄری مہِسُۄس ہۄئی۔ نُۄںہ اُس دے کمرے وِچّ آئی اُس دا اُہنُۄں بُلائُݨ نُۄں جِیء ناں کِیتا۔ گواںڈھݨاں دِییاں گلّاں چیتے آئُݨ لگِّییاں جِہڑِییاں آکھدِییاں ہُںدِّییاں سن -

" جِنّا مرذی ذۄر لا لوۄ نُۄںہاں دھِییاں نہِیں بݨ سکدِییاں ۔"

"دھِییاں کِئۄں بݨائُݨَے... نُۄںہاں ای رہِݨ دِئۄ ناں۔ نُۄںہاں وی تاں پِیارِییاں ہُںدِّییاں نیں۔" اُہ ہسّ کے آکھ دِںدّی۔ اجّ اُہنُۄں لگّ رِہا سی شائِد اُہ سچّ ای کہِںدِّییاں سن ۔ اُہ آپݨے آپ نُۄں کۄس رہی سی۔

کدے سۄچدی اَینی بُری وی نہِیں اُس دی نُۄںہ۔ ٹھِیک تاں چلّ رِہا پرِوار۔ پھِر گواںڈھݨاں دِییاں گلّاں بھارُۄ ہۄ جاںدِییاں۔ پھِر سۄچدی ,'گواںڈھݨاں ٹھِیک ای آکھدِییاں سن۔ مَیں ای نہِیں اُس نُۄں کدے کُجھ کِہا۔ جِس دِن آکھ دِتّا اُس دِن پتا نہِیں کی کی سُݨنا پئۄُ۔ مَیں سچِّیں کملھی آں جِیہنے آئُںدی نُۄں سِر 'تے بِٹھا لِیا۔ اجّ مَیں پرِوار وِچّۄں کڈھّ کے وگاہ ماری۔ ہُݨ مَیں کِتھّے جاواں ? مَینُۄں وی بُلا لَے ہُݨ۔" اُہ پتی دی پھۄٹۄ ولّ دیکھ کے من ہی من اُس نال گلّاں کر رہی سی۔ اُس دِییاں اکھّاں بھر آئیِیاں ۔ اِکّ اکھّ دا پاݨی ڈُلّہ گِیا تے دُۄجی دا پہِلاں ہی دُپٹّے نال سمیٹ لِیا۔ پۄتی نیں دۄ تِنّ وار دادی دا مُۄںہ چُمّݨ دی کۄشِش کِیتی پر اُس نیں پرہے نُۄں دھکّ دِتّا۔ پۄتی آم کرکے دادی نال ہی شرارتاں کردی کِئُںکِہ ماں پِئۄ دۄویں نَۄکری کردے سن۔

" دادی کی ہۄ گِیا؟ " پۄتی نیں رۄݨا جِہا مُۄںہ بݨا کے آکھِیا۔

" مَینُۄں چھیڑ ناں... میرا من نہِیں ٹھِیک۔ " اُس نیں کُڑی ولّۄں مُۄںہ پھیردِیاں آکھِیا۔ کُڑی چُپّ ہۄ گئی مۄبائیِل 'تے گیم کھیڈدی کھیڈدی تھۄڑھی دیر بائد آپݨی دادی ولّ دیکھ لَیںدی۔

"اۄ دادی ! آہ دیکھۄ پہِلی پھۄٹۄ تۄں وی گھَیںٹ....۔" کُڑی نیں دادی نُۄں اَینک پھڑائُںدِیاں کِہا۔

" مَیں نہِیں دیکھݨی.... پھیر دیکھ لئۄُں۔" پر کُڑی دی جِدّ مُۄہرے دادی دی اِکّ ناں چلّی۔

اُہنے اُترے جِہے جِیء نال اَینک لائی۔

"دادی آہ دیکھۄ..... تُسِیں.... ہیٹھاں لِکھِیا...میرے پِیارے پرِوار دی اُہ سکھشِیئت جِسدی مِہنت اتے دُیاواں سدکا اسِیں سارے کھُش ہاں۔ ....پہِلاں مَیں گیم کھیڈ رہی سی اِس کرکے اِہ پھۄٹۄ دِکھائُݨی رہِ گئی۔ "

دادی دے چِہرے تے مُسکراہٹ آئُݨ لگّی۔ اُہ وار وار پڑھ رہی سی۔ اُس دِییاں اکھّاں وِچّ کھُشی والی چمک آ رہی سی۔ سچّی اُس دی پھۄٹۄ بڑی ٹَۄہر والی سی۔ سُۄٹ وی بڑا سۄہݨا جچِیا سی۔ دُپٹّے دے چارے پاسے برِیک برِیک کڈھائی سی۔ اِہ سُۄٹ وی تاں نُۄںہ نیں دھکّے نال لَے کے دِتّا سی٬ آکھدی سی٬ "ممّی سۄہݨے سۄہݨے کپّڑے پائِیا کرۄ۔ دیکھݨ والا کی کہُۄگا نُۄںہ پُتّ سرکاری نَۄکری کردے نیں ماں اُہی گھسے پِٹے کپّڑے پائی پھِردی اےَ۔ کپّڑا لِیڑا جُتّی جۄڑا نُۄںہ نیں تاں کدے کسر نہِیں چھڈّی۔ نالے جِیہنُۄں لۄک لاج دی پْرواہ ہۄوے۔ اُہ آپݨے پھرذاں تۄں نہِیں بھجّدا ہُںدّا۔" کُجھّ سماں دیکھدی رہی پھِر اُس نیں مۄبائیِل کُڑی ولّ ودھائِیا۔ " نہِیں دادی ہُݨ مَیں آپݨی کِتاب پڑھن لگّی آں۔"

'مَیں وی کِنّی کملھی آں۔ پتا نہِیں کی پُٹھّا سِدھّا سۄچی جا رہی سی۔ بںتّۄ دی نُۄںہ آپݨے جواکاں نُۄں بںتّۄ دے کۄل وی نہِیں لگّݨ دِںدّی۔ میری نُۄںہ نیں کدے نہِیں رۄکِیا ۔ کۄئی پْرۄگرام ہۄوے بھاویں گھر وِچّ بھاویں اِہدے پیکِیاں دے ...مَینُۄں پُۄرا ماݨ دِںدّے نیں۔ ہۄر مَینُۄں کی چاہِیدَے ۔ جے مُںڈّا مَینُۄں کئی وار کھِجھدَے... اُہنُۄں آکھ دِںدّی اےَ کِہ ممّی نُۄں آدر نال بۄلِیا کرۄ۔ بس کدے کدے چُپّ جِہی ہۄ جاںدی اےَ۔ اُدۄں پتا نہِیں کی ہۄ جاںدَے...... ماں آکھدی ہُںںّدّی سی کُڑِییاں دے اںدّر کئی کھانے بݨے ہُںدّے نیں درد سمۄݨ لئی۔ پیکِیاں دا درد سہُرِیاں ساہمݨے نہِیں دسّدِییاں کِہ کلّہ نُۄں کی پتَے کِہڑی گلّ دا مِہݨے بݨا کے مار دیݨ ۔ سہُرِیاں دا بھیت پیکِیاں کۄل نہِیں دِںدِّییاں۔ پیکِیاں دی چںگِّیائی نال سہُرے گھر وِچّ آدر مِلدَے اتے سہُرِیاں دے چںگّے ہۄݨ نال پیکے گھر ماݨ مِلدَے۔ پر......پر اِہ گلّاں تاں پِچھّے چھُٹ گئیِیاں ۔ ہُݨ تاں پرِوار دے جِییاں نُۄں اجے پُۄری گلّ دا پتا نہِیں ہُںدّا رِشتیداراں نُۄں پہِلاں پتا لگّ جاںدا اےَ۔ پھۄن دا بٹن دبّݨ لگِّیاں سکِںٹّ وی نہِیں لگّدا۔ دیکھدِیاں دیکھدِیاں سبھ بدل گِیا۔ مَیں وی بدل گئی ساں اجّ تاں بھاویں تھۄڑھی دیر لئی ہی۔ سِرف اِکّ پھۄٹۄ نُۄں دیکھ کے مَیں سارا کُجھ بھُلّ چلّی سی کِہ میرے بچّے میری ہر لۄڑ دا کِنّا کھِیال رکھّدے نیں۔ مَیں تاں لۄکاں دِییاں ماواں نُۄں سمجھائُںدّی ہُںدّی سی 'جواک ہُݨ سارا دِن ماواں دے دُیالے ہی گھُمّدے رہِݨ? اُہناں آپݨے کمّ وی تاں کرنے ہُںدّے نیں۔ ہاں٬ بݨدا ستِکار ہر بذُرگ نُۄں مِلݨا چاہِیدا۔ پھِر مَینُۄں تاں مِل رِہا......۔' کُجھّ سماں پہِلاں اُسدے اںدّر پَیدا ہۄئِیا رِشتِیاں نُۄں مارن والا ذہِر ہَۄلی ہَۄلی آپݨے پرِوار لئی دُیاواں وِچّ بدل رِہا سی۔

اُہ اِکّ ٹکّ آپݨی پۄتی ولّ دیکھ رہی سی۔ اُس لئی پِیار اُمڑ رِہا سی۔

"کِنّا کُ کمّ رہِ گِیا پُتّ تیرا۔" اُس نیں پُچھِّیا۔

" بسّ دۄ مِںٹّ دا رہِ گِیا۔" کُڑی نیں دۄ اُںگلاں کھڑھِییاں کرکے آکھِیا۔ اُہ اُڈِیک رہی سی کدۄں اُس دی لاڈلی پۄتی دا کمّ کھتم ہۄوے اتے اُہ اُس نُۄں کۄل بُلاوے۔ کمّ کھتم کر کے کُڑی نیں کِتاباں کاپِییاں بڑے سلِیکے نال بستے وِچّ پائیِیاں۔ اُہ تھۄڑھا جھِجکدی جِہی دادی کۄل بِناں بُلائے ہی آ گئی۔ دادی دا ہتھّ پھڑ کے اُس دِییاں اُںگلِییاں نال کھیڈ رہی سی۔ پھِر آپݨے ہتھّ نال ہتھّ جۄڑ کے دیکھݨ لگّی۔ اُہ سۄچ رہی سی 'بچّے دی چھۄہ وِچّ کِنّا آنںدّ ہُںدَّے۔ میرا دِماگ پتا نہِیں کِہڑے پُٹھّے راہ تُر چلِّیا سی۔'

" میرا ہتھّ اجے وی چھۄٹا اےَ تُہاڈے ہتھّ نالۄں۔" کُڑی نیں مُۄںہ جِہا پھُلا کے کِہا۔ دادی نیں دۄواں ہتھّاں نال کُڑی نُۄں نیڑے کِیتا تے اُس دا متھّا چُمّ لِیا تے پِیار نال کِہا

" اجے میرا پُتّ چھۄٹا اےَ٬ اِس لئی....۔

" دادی! تُہاڈا من ٹھِیک ہۄ گِیا ? " اُس نیں دادی دی چھاتی تے آپݨا سِر رکھّدِیاں آکھِیا۔

" من دا کی اےَ...... کدے ایدھر نُۄں گھۄڑے بھجا لَیںدَے کدے اۄدھر نُۄں اِہ تاں ڈۄبے سۄکے ہُںدّا ای رہِںدَّے۔ اِہ من دی کھیڈ اےَ ساری۔ " اُس نیں کُڑی دے سِر 'تے ہتھّ پھیردِیاں کِہا۔ کُڑی نُۄں بھاویں دادی دی پُۄری گلّ دی سمجھ ناں پئی۔ پر اُہ کھُش سی کِہ دادی دا من ہُݨ ٹھِیک اےَ۔