"تَینُۄں بیبے ورگی رۄٹی نی بݨائُݨی آئی کِنّے سال ہۄ گے۔" مَیں آپݨی پتنی نُۄں کِہا اتے ڈر جِہا وی لگِّیا کِتے گُسّا ناں چڑھا لوے ۔جِہڑِییاں مِلدِییاں نیں اُہناں تۄں وی جائیِئے۔ اُہ پںچھِّییاں لئی رۄٹِییاں دی چُۄری بݨا رہی سی۔ میرے ولّ دیکھ کے مُسکرائی٬ "بیبے نُۄں آکھۄ ہُݨ بݨا کے دِکھاوے اُہۄ جِہِییاں رۄٹِییاں۔" آکھ کے پلیٹ چُکّی تے پںچھِّییاں نُۄں رۄٹی پائُݨ تُر گئی۔ مَیں وی پِچھّے ہی چلِیا گِیا۔ مَیں آپݨی گلّ دا جواب سُݨنا سی۔

"بُبلُۄ آ جۄ پُتُّۄ رۄٹی کھا لۄ ۔" اُس نیں نِمّ تے بَیٹھِییاں بُلبُلاں ولّ دیکھ کے آکھِیا۔ اُہ وی تِیار ای بَیٹھِییاں سن ۔ جدۄں اُہ چُۄری کںدھّ تے رکھّ کے تھۄڑھا کُ پِچھّے ہۄئی اُدۄں ہی آ اُترِییاں چُۄری کھاݨ۔ اُہ بُلبُلاں اتے چِڑِییاں لئی رۄٹی دے برِیک برِیک ٹُکڑے کردی تے کاواں ,تۄتِیاں اتے وڈّے پںچھِّییاں لئی تھۄڑھے وڈّے۔ اُہ آکھݨ لگّی٬

"ہُݨ تُسِیں دیکھݨا پہِلاں کاں٬ پھِر تۄتے تے کبُۄتر٬ پھِر چھۄٹِییاں چِڑِییاں اتے گٹاراں آئُݨگِییاں۔ تۄتِیاں ولّ دیکھݨا... کئی وار اِکّ پَیر نال بُرکی چُکّ کے مُۄںہ وِچّ پائُںدے نیں۔ آہ جِہڑا پہاڑی کاں اےَ... آںڈے پِیݨا... باہلا سُستڑ جِہا... ہَۄلی ہَۄلی لگِّیا رہُۄ۔ جدۄں کاٹۄ اِہنُۄں ڈرائُںدی اےَ اُدۄں ای ماڑی جِہی چُستی دِکھائُںدا۔ مَینُۄں لگّدا اِہ کدے نی نہائُںدا ۔ گٹاراں دیکھۄ سویرے ای سِر واہ کے آ جاںدِییاں نیں۔ آہ ڈُۄمݨِییاں....اِکّۄ رںگّ مِلِیا اِہناں نُۄں.... بھُۄرا جِہا٬ اکھّاں دے آلے دُیالے٬ چُںجھّ اتے پَیراں تے تھۄڑھا جِہا پِیلا رںگّ۔ اِہ لڑدِییاں بہُت نیں....نِکّے ہُںدِّیاں ماں دسّدی ہُںدّی سی کِہ اِہ آپݨے بھرا نُۄں بہُت پِیار کردِییاں سن۔ اُہ اِہناں نُۄں مِلݨ آئِیا تاں سارِییاں بھَیݨاں نیں رَۄلا پا دِتّا اُس نُۄں کھِچّݨ دھُۄہݨ لگِّییاں ہر اِکّ کہے... پہِلاں ساڈے گھر آ... پہِلاں ساڈے گھر آ... اِہناں نیں آپݨے بھرا دی اِکّ وی ناں سُݨی۔ کہِںدّے بھرا نُۄں کھِچّ دھُۄہ کے ہی اُسدِییاں ہڈِّییاں پسلِییاں تۄڑ دِتِّییاں۔ جدۄں بھرا بیسُرت ہۄ گِیا پھِر آپۄ وِچّ لڑ پئیِیاں۔ اِکّ دُۄجی تے اِلذام لائُݨ لگِّییاں۔ بھرا دی ہالت دا ذِمّیوار دُۄجے نُۄں ٹھہِرائُݨ لگِّییاں۔ اجّ تکّ اِسے گلّ تے لڑی جاںدِییاں نیں۔"

"تَینُۄں کی لگّدا اےَ٬ اِہ کہاݨی سچّی ہۄئۄُ؟ مَیں پُچھِّیا۔

"نہِیں..... ماواں آپݨے بچِّیاں نُۄں ورچائُݨ لئی سَۄ ترہاں دِییاں کہاݨِییاں گھڑ لَیںدِییاں نیں۔ اِہ وی ایداں ای گھڑی ہۄئۄُ۔" اُہ بۄلی۔

"پر کدے دھِیان نال دیکھݨا اِکّ دُۄجے دا کھِیال وی رکھّدِییاں نیں۔ جدۄں ٹھںڈھّ ہُںدّی اےَ جاں مِیںہ پَیںدا ہۄوے پھِر تھۄڑھی جِہی تھاں وِچّ کِنِّییاں سارِییاں 'کٹھِّییاں ہۄئیِیاں بَیٹھِییاں ہُںدِّییاں نیں۔" اُس نیں داݨے وی پائے اتے اِکّ مِٹّی دے بھاںڈے نُۄں دھۄ کے اُس وِچّ پاݨی پائِیا ۔مَیں چُپّ کرِیا دیکھ رِہا سی۔

"نَۄں دس کُ وجے جل مُرگی نیں اِہدے وِچّ وڑ کے ادھّا پاݨی ڈۄلہ دیݨَے۔ پھیر نی نیڑے لگّݨ دِںدّی کِسے نُۄں٬ پاݨی وِچّ بَیٹھی رہُۄ..... کھمبھّ مار مار پاݨی ڈۄلہی جائۄُ ۔ مَینُۄں لگّدَے اِہ گرمی ودھّ منّدِییاں نیں٬ تاں ہی اگّے ٹۄبھِیاں وِچّ پھِردِییاں رہِںدِّییاں سی۔ ہُݨ ٹۄبھے گھٹ گے ۔ اِہ کِدھّر جاݨ وِچارِییاں....پتا نہِیں ربّ نیں اِہناں نُۄں کی تپݨی مِٹّی لا کے بݨائِیا۔" اُس نیں پاݨی والا بھاںڈا کںدھّ 'تے رکھّدِیاں کِہا ۔مَیں اُس دِییاں گلّاں وی سُݨ رِہا سی اتے آپݨی گلّ اگّے تۄرن لئی مَۄکا وی بھال رِہا سی۔ اُہ اںدّر چلی گئی مَیں وی اُسدے پِچھّے پِچھّے چلِیا گِیا۔ اُہ سمجھ گئی۔ مَیں آپݨے سوال دا جواب جاݨن لئی اُس دے مگر مگر پھِر رِہا سی۔

"مَیں بیبے ورگِییاں رۄٹِییاں نہِیں بݨا سکدی۔ اِہدے وِچّ میرا کسُۄر نہِیں اےَ۔" اُہنے بِناں چِںتّا جتائُںدِیاں کِہا۔

"آٹا تُۄں گُنّہدی اَیں ,رۄٹی تُۄں پکائُنی اَیں پھِر وی تیرا کسُۄر نہِیں؟" مَیں ہَیرانی پْرگٹائُںدِیاں آکھِیا۔

"اُۄں... ہُۄں۔" اُس نیں بِناں مُۄںہ کھۄلہِیاں ہی سِر سجّے کھبّے کردِیاں کِہا۔ مَیں کُنکھّا جِہا جھاکِیا۔

"تُسِیں وِیرے ہُراں نُۄں آپݨے وِیاہ تۄں پہِلاں ہی وکھّرے کر دِتّا سی۔" اُس نیں گمبھِّیرتا نال کِہا۔ اُہ میرے وڈّے بھرا نُۄں اۄویں ہی بۄلدی جِویں آپݨے بھراواں نُۄں بۄلدی۔ اِس لئی 'وِیرا' ہی آکھدی سی۔

"مَیں نہِیں سی کِیتا۔ بیبے ہُراں نیں کِیتا سی۔" مَیں اُس نُۄں سچائی دسّی۔

"پر اُس ویلے تُسِیں وی کالج پڑھدے سی۔ نِیاݨے تاں ہَے نی سی٬ رۄک وی سکدے سی۔" اُہ پرات وِچّ گُنّہݨ لئی آٹا پائُݨ لگّی۔ سردِییاں وِچّ اسِیں باجرا تے مکّی دا آٹا وی کھاںدے ہاں۔ اُس نیں دۄ کَۄلِییاں کݨک دا٬ ادھّی کُ کَۄلی باجرا اتے ادھّی کُ کَۄلی مکّی دا آٹا بِناں چھاݨِیا ہی پائِیا۔ پر سُکّے آٹے وِچّ اِس ترہاں ہتھّ پھیر رہی سی جِویں کُجھّ لبھّ رہی ہۄوے۔

"کی لبھّ رہی اَیں؟ " مَیں پُچھِّیا۔

"کئی وار کۄئی سابت داݨا ہُںدَّے۔" اُس نیں کَۄلے وِچّۄں تھۄڑھا جِہا پاݨی آٹے وِچّ پائُںدِیاں کِہا۔ اُس نُۄں آٹا چھاݨنا پتا نہِیں کِئۄں اَۄکھا لگّدا سی۔ شُرُۄ شُرُۄ وِچّ اُہ اِس گلّ دی بیبے تۄں چۄری رکھّدی سی۔ بیبے دے ساہمݨے چھانݨی چُکّ لَیںدی پر جدۄں بیبے ماڑا جِہا اِدھر اُدھر ہُںدّی پھٹاپھٹ بِناں چھاݨِیاں آٹا ہی پرات وِچّ پا لَیںدی۔ ہُݨ تاں بہُتے لۄک آٹا بِناں چھاݨِیا ہی کھاںدے نیں۔ سارے لۄکاں کۄل مۄبائیِل نیں اتے سبھ ڈاکٹراں وَیداں دِییاں گلّاں سُݨدے نیں کِہ چھاݨس ساڈے سرِیر اںدّر جھاڑُۄ دا کمّ کردا ہَے۔ پر اجّ تۄں وِیہ بائی سال پہِلاں اُس دی آپݨی دلِیل ہُںدّی سی۔ اُہ آکھدی٬ "ساڈی امبّۄ (دادی) بات پائُںدی ہُںدّی سی.. اِکّ راجا اتے راݨی سن اُہناں دے دۄ راجکُمار سن۔ راݨی دی مَۄت ہۄ گئی۔ راجے نیں دُۄجا وِیاہ کروا لِیا۔ دُۄجی راݨی دے آپݨے بچّے ہۄ گئے۔ مترےئی ماں راجکُماراں نُۄں چھاݨس دِییاں رۄٹِییاں دِیا کرے اتے آپݨے بچِّیاں نُۄں مَیدے دِییاں۔ پھِر وی راجکُمار سُہݨے درشنِیں جوان نِکلے اتے اُسدے آپݨے بچّے ہمیشا بِمار رہِںدّے۔ اِس دا متلب اِہ ہۄئِیا کِہ چھاݨس وِچّ کُچھ تاں ودھِییا ہُںدّا ہۄئۄُ۔" مَیں وی سہِمت ہۄ جاںدا۔ باتاں تاں اسِیں وی اُہی سُݨِییاں ہۄئیِیاں سن پر کدے اِس بارے سۄچِیا نہِیں سی۔ جدۄں نُۄں مَیں اِس چھاݨس دی کہاݨی وِچّۄں پرتِیا اُس نیں آٹا گُنّہ کے اِکّ پاسے رکھّ دِتّا سی۔

"اجّ بیبے جی نُۄں آکھ کے دیکھۄ... رۄٹی پکائُݨ لئی۔" اُس نیں مَینُۄں کِہا۔

"تُۄں کی کریںگی پھیر؟ " مَیں کِہا۔

"مَیں..... مَیں وِہلی..... اجّ بیبے دے ہتھّ دِییاں پکِّییاں کھاواںگے پۄلِییاں پۄلِییاں۔" اُس دِییاں اکھّاں چمک رہِییاں سن۔

"اَیں نی بیبے نیں 'ہاں' کرنی... تُۄں وی کُچھ کر۔"

"مَیں کپّڑے دھۄ لئۄُں۔" اُس دی گلّ سُݨ کے مَیں بیبے نُۄں رۄٹی بݨائُݨ لئی آکھِیا٬ "اِہ کی کرُۄ پھیر؟ "

"کپّڑے دھۄ لئۄُ۔" مَیں کِہا۔

"ناں بھائی مَیتھۄں نی پکّدِییاں....سارا دِن پِیا... پھیر دھۄتے جاݨگے کپّڑے۔ مشِین نال ای دھۄݨے نیں اُہناں تے کِہڑا ذۄر لگّدا.........۔" بیبے دی پِچھلی بُڑ بُڑ سانُۄں سمجھ نہِیں آئی۔

"کِنِّییاں سُیاد نیں پۄلِییاں نرم رۄٹِییاں۔" اُس نیں مَینُۄں مذاک کِیتا۔

"تُۄں ای سِکھّ لَے بیبے تۄں۔" مَیں بیوس جِہا ہۄ کے کِہا۔

"تُسِیں گرم رۄٹی کھائِیا کرۄ۔ ٹھںڈھِّییاں سُکّ جاںدِییاں نیں۔" اُس نیں کِہا۔

"مَینُۄں گرم رۄٹی دا سُیاد نہِیں آئُںدا۔" مَیں آکھِیا۔

"ٹھںڈھِّییاں تاں ایداں دِییاں ای ہۄݨگِییاں پھیر۔" اُس نیں سَۄ دی اِکّ سُݨا دِتّی۔

"اسِیں جدۄں نِکّے ہُںدّے سی سویر دِییاں بݨِییاں رۄٹِییاں دُپہِر نُۄں کھاںدے سی۔ ٹھںڈھِّییاں رۄٹِییاں وی سُکّدِییاں نہِیں سن۔"

"اِہ بِیتے دِییاں باتاں نیں۔" اُس نیں وڈّا سارا ساہ بھر کے چھڈّدِیاں آکھِیا۔

"تُسِیں وِیرے ہُراں نُۄں اڈّ کِئۄں کرِیا؟" اُہ پھِر بۄلی۔ مَینُۄں کھِجھ چڑھی۔ اُہ آکھݨ لگّی٬

"دیکھۄ سِدھّی جِہی گلّ اےَ جے آپاں 'کٹھّے ہُںدّے تاں رۄٹِییاں دا ڈبّا بھرِیا ہۄݨا سی۔ رۄٹِییاں اِکّ دُۄجی دے سہارے نال ای نرم رہِںدِّییاں نیں۔ ہُݨ آپاں ڈھائی ٹۄٹرُۄ ہَیگے آں گھر وِچّ۔ پںجّ چار رۄٹِییاں ہُںدِّییاں نیں آلے دُیالِئۄں کۄئی اۄٹ سہارا نہِیں ہُںدّا۔ اِس لئی کِنارے سُکّ جاںدے نیں۔" گلّ تاں اُہدی بڑی وذندار لگّی۔ مَیں وی اِس بارے سۄچݨ تے مجبُۄر ہۄ گِیا۔ اُہ پھِر بۄلی٬

"اِسے ترہاں تاں اِکلّے رہِݨ دے سُکھ نیں٬ گھٹّ رۄٹِییاں پکائُݨ دے سُکھ نیں... نِیاݨِیاں دا ناش کر دِتّا.....۔" اِس تۄں پِچھّۄں اُہ کی بۄلی میرے کنّاں نیں نہِیں سُݨِیا۔ میرا اںدّر بۄل رِہا سی۔ جواک وی رۄٹِییاں واںگ تِکھّے کِنارِیاں ورگے ہۄ گئے۔ اُہناں نُۄں نرم کرن والے چاچا-چاچی٬ تائی-تائِیا ,بھُۄیا٬دادا-دادی تاں اُہناں کۄل ہَے ہی نہِیں۔ سانُۄں جے باپُۄ جھِڑکدا تاں چاچِیاں نیں ورچا لَیݨا٬ پِیار وی کرنا اتے گلتی وی دسّ دیݨی کِہ اِس گلّۄں جھِڑکاں پئیِیاں نیں۔مَینُۄں اِکّ وار باپُۄ نیں بڑا کُٹِّیا سی۔ گلّ اِہ سی کِہ سانُۄں دُۄجے پِںڈّ پڑھن جاݨا پَیںدا سی۔ مَینُۄں میرے تۄں وڈّے مُںڈِّیاں نیں سکُۄل ناں جاݨ دی سکِیم دسّی۔ پہِلاں مَیں گھردِیاں تۄں ڈردے نیں ناںہ نُکّر کِیتی۔ وڈّا بائی وی نال سی۔ میرے تۄں دۄ جماتاں اگّے اٹھّوِیں وِچّ پڑھدا سی۔ اُس نیں وی آکھِیا کِہ گھریں کِہڑا پتا لگّݨَے۔ اسِیں راہ وِچّ بَیٹھ کے پرائُںٹھے کھا کے چھُٹّی سمیں گھر مُڑ گئے آپݨی کامیابی تے بڑے کھُش سی۔ گھر آئے تاں باپُۄ نیں دیکھݨ سار جُتّی اُتار لئی بائی تاں ہتھّ ناں آئِیا پر مَیں پھس گِیا۔ سارا گُسّا میرے تے اُتارِیا گِیا۔ بائد وِچّ بیبے نیں دسِّیا کِہ باپُۄ نُۄں لاگلے پِںڈّ کۄئی کمّ سی۔ اُہناں سۄچِیا کِہ جواکاں دی پڑھائی دا پتا ستا لَے چلِّیئے کِہ کِویں پڑھدے نیں۔ اگّۄں ماسٹراں نیں دسِّیا کِہ اُہ تاں سکُۄل ہی نہِیں آئے۔ بس پھِر کی سی باپُۄ کھیت نہِیں گِیا گھرے بَیٹھ کے ہی سانُۄں اُڈِیکݨ لگّا۔میرے کُٹّ پئی تاں مَینُۄں باپُۄ تے گُسّا آئی جاوے چاچے نیں مَینُۄں کۄل بِٹھا کے بڑے پِیار نال سمجھائِیا کِہ باپُۄ نیں مَینُۄں اِس لئی کُٹِّیا ہَے کِہ اُہ چاہُںدّے ہن کِہ مَیں پڑھ لِکھ کے کُجھّ بݨاں میرے اںدّرۄں کڑواہٹ نِکل گئی۔ جدۄں باپُۄ نیں مَینُۄں کُٹِّیا تاں میرا اُہناں نُۄں بُلائُݨ نُۄں جِیء ناں کرے۔ پر جدۄں چاچے نیں سمجھائِیا تاں میرا جِیء کرے باپُۄ مَینُۄں کد بُلا لوے۔

"کِہڑِییاں سۄچاں وِچّ گُمّ گئے؟ " میری پتنی نیں مَینُۄں ورتمان سمیں وِچّ مۄڑ لِیاںدا۔

"ہُݨ تاں کۄئی کِسے نُۄں نیڑے لائُݨ والا وی نہِیں تاں ہی تاں سبھ دے کِنارے سُکّے پئے نیں۔" اُس نیں کِہا۔

"مَینُۄں تاں ہُݨ اِہ لگّدا اےَ کِہ پرِوار چھۄٹے ہۄݨ کرکے ہی رِشتِیاں دا گھاݨ ہۄئِیا......تاں ہی ہُݨ کھُدکُشِییاں ودھ گئیِیاں۔ کۄئی کِسے نُۄں سمجھݨ سمجھائُݨ والا نہِیں رِہا۔ وڈّے پرِوار ہُںدّے سن۔ آرتھِک پکھّۄں ہۄئے گھاٹے وادھے دا گھر دے سِیاݨِیاں بذُرگاں نُۄں پتا ہُںدّا سی۔ اُہی کۄئی ناں کۄئی رستا دسّ دِںدّے سمسِّیا نال نجِٹھّݨ دا۔ "

"سمسِّیا دا ہلّ ہُݨ کَۄݨ دسّے٬ سِیاݨپ تاں بِردھ آشرماں وِچّ رُل رہی اےَ۔" اُس نیں کَۄڑی سچائی آکھ دِتّی۔

"ہاں..... گلّ تاں تیری سہی اےَ۔" مَیں سہِمتی پْرگٹائی۔

"ہۄر تاں ہۄر آہ ناں-سمجھ کُڑِییاں نُۄں دیکھ لوۄ۔ بِناں سۄچے سمجھے وِیاہ کروا لَیںدِییاں نیں۔ اگّے دھِییاں بھَیݨاں اکھّاں دی گھُۄر نُۄں ہی سمجھ لَیںدِییاں سن۔ ہُݨ تاں ماپے وِچارے اںدّر وڑ وڑ رۄںدے نیں۔" اُس دِییاں گلّاں وِچّ سچائی سی۔

"مُںڈّے وی تاں جِہناں ماپِیاں دا سہارا بݨنا سی۔ بُڈھّے ماپے آپݨے جوان لڑکھڑائُںدے پُتّاں دی ڈںگّۄری بݨ رہے نیں۔ سبھ کُچھ اُلٹا پُلٹا ہۄئِیا پِیا اےَ۔" مَیں آکھِیا۔

"مَینُۄں تاں کئی وار اَیں لگّدا اےَ جِویں آپاں کِسے ہۄر دُنِییاں وِچّ آ گئے ہۄئیِئے۔ تھۄڑھے جِہے سمیں وِچّ کِنّا کُچھ بدل گِیا۔"

"مَینُۄں لگّدا ہُݨ نی کُچھ ہۄ سکدا... اَینی اُلجھی ہۄئی تںدّ تاݨی کِویں سُۄت آئۄُ؟" مَیں ہتھِیار سُٹّ دِتّے۔

"لَے اَیں کِویں ناں سُۄت آئۄُ...جے اُہ سارے جݨے کۄشِش کرن جِہڑے دُنِییاں نُۄں چںگّی ویکھݨا چاہُںدّے ہن۔آپݨے ہکّاں دے نال نال فرذاں نُۄں وی نِبھائیِئے۔ پھِر آپے سُۄت آئۄُ۔" اُس نیں مَینُۄں وی اُمِید والا ہتھِیار چُکّݨ دی ہِمّت دے دِتّی۔

"شُرُۄیات کِویں ہۄئۄُ؟ " مَیں پُچھِّیا۔

"سِرف اِکّ بںدّے نُۄں سُدھارن دی ذِمّیواری لَیݨی پئۄُ۔" اُس نیں آکھِیا۔

"تَینُۄں یاد اےَ اِکّ وار آپاں اِکّ دُۄجے نال وائدا کِیتا سی کِہ آپاں سویرے نَۄں وجے تۄں پہِلاں کِسے دی نِںدِّیا نہِیں کرنی۔ شُرُۄ وِچّ تھۄڑھی کۄشِش کرنی پئی۔ ہُݨ کِنّے سال ہۄ گئے سُبھاء ای ایداں دا بݨ گِیا۔" مَیں اُس نُۄں یاد کروائِیا۔

"ہاں....مَینُۄں یاد اےَ۔ آپاں نُۄں اُہناں لۄکاں تے ترس آئُݨ لگّ پَیںدا اےَ جِہڑے دُۄجے دی نِںدِّیا کرکے کھُش ہُںدّے نیں۔" اُہ پھِکّا جِہا مُسکرائی۔

"وَیسے جے آپاں کۄئی آپݨی بُری آدت چھڈّݨا چاہِیئے تاں کۄشِش کر کے چھڈّی جا سکدی اےَ۔"

"ہاں.... کِسے وی تِئُہار ویلے بُری آدت چھڈّݨ دا آپݨے آپ نال وائدا کر لوۄ بس کۄشِش کردے رہۄ۔ چھُٹ جائۄُ۔" اُہ بۄلی۔

"نواں سال چڑھ رِہا اےَ اِس تے وی کُچھ ناں کُچھ چںگّا کرن دی سۄچ سکدے ہاں۔" مَیں آکھِیا۔

"چلۄ پھِر نویں سال 'تے.... ناں سںکّلپ٬ ناں ہٹھ بس آپݨے آپ نال وائدا کِہ اِکّ منُکھّ نُۄں سُدھارن دا ذِمّا چُکِّیئے۔" اُس نیں آکھ کے آپݨا ہتھّ اگّے کر دِتّا۔ مَیں اُس دے ہتھّ تے ہتھّ رکھّ دِںدّا ہاں اتے ہسّ کے آکھدا ہاں.. "مَیں تَینُۄں سُدھارن دا آپݨے آپ نال وائدا....۔" میری گلّ پُۄری ہۄݨ تۄں پہِلاں ای اُہنے..... ناں.. ناں... ناں آکھ دِتّا۔

"اِتھّے ہی تاں آپاں مار کھا جاںدے ہاں۔ ہریک بںدّا دُۄجے نُۄں سُدھارن دِییاں کۄشِشاں ساری اُمر کردا ہَے۔ جے اُہی کۄشِشاں ہر بںدّا آپݨے آپ تے کرے۔ آپݨے ہکّاں دے نال فرذاں نُۄں وی نِبھاوے۔ دُۄجِیاں نُۄں نہِیں...ہر بںدّا آپݨے آپ نُۄں سُدھارن دا وائدا کرے تاں ہی کۄئی گلّ بݨے۔" مَیں اُس دی گلّ نال پُۄرن تَۄر تے سہِمت ہاں۔ کی تُسِیں وی سہِمت ہۄ؟