کی مذال جۄ سچّ دا پِںڈّا

کجّ سکݨ بیگانِییاں لِیراں

سرمد نُۄں اُس دی ہی رتّ وِچ

ڈھکِیا سی نںگِّییاں شمشِیراں

تْریڑے جِہے گرِیب گھراں دا

کِیتا اِہۄ اِلاج امِیراں

شہِر دِییاں نںگِّییاں کںدھّاں 'تے

لا دِتِّییاں نںگِّییاں تسوِیراں

اِہ تاں اَیویں ٹُٹّدے کاسے

اُہ ہۄوݨگے اسلی ہاسے

سُݨگِییاں جِہناں دے وِچۄں

ٹُٹّ رہِییاں ذالم ذںذِّیراں