کِسے کمّ نُۄں کرن دا پکّا اِرادا جاں سںکّلپ کرنا اِکّ گلّ ہَے پر کِیتے ہۄئے سںکّلپ سبںدھّی جاگرُۄک ہۄ کے پہِرا دیݨا اتے اُسنُۄں پُۄرا کرن دا سِر تۄڑ یتن کرنا دُۄجی گلّ۔ سانُۄں ساڈے آلے دُیالے وِچّ اجِہے منُکھّ ویکھݨ نُۄں ہر ویلے مِلّ سکدے ہن جِہناں نیں کُجھ کرن دا دْرِڑ من بݨائِیا اتے پھِر اُہناں آپݨی لگن٬ ہٹھّ دھرمی اتے اِیمانداری سدکا آپݨے اِرادے دی پُۄرتی وِچّ سفلتا پراپت کِیتی۔ نِسچَے ہی اِسدے اُلٹ اجِہے نذارے وی ویکھݨ نُۄں مِل جاںدے ہن جدۄں کِسے نیں ’شیکھ چِلِّییاں‘ واںگ دِنے سُپنے ویکھے٬ ہوا وِچّ مہِل کھڑے کِیتے٬ کدم دۄ کدم آپݨے مِتھّے ہۄئے ٹِیچے ولاں تُرے اتے پھِر نوِیں سۄچ دے گھۄڑے دُڑائُݨ وِچّ رُجھّہ گئے۔ اِس لئی ہی سںکّلپ اتے سںکّلپ اُتے پہِرا دیݨ دی گلّ بڑی مہتّتا والی ہَے۔ پر---وِچار نُۄں اگّے تۄرن تۄں پہِلاں کُجھ ’شبداں‘ سبںدھّی سُچیت ہۄݨا ذرُۄری ہَے۔

اںگّریذی شبد ’ریذُۄلیشنس‘ کی پچھّمی اتے کی پُۄربی سماج وِچّ تھۄڑا بہُت جاݨِیا پہِچاݨِیا شبد ہَے۔ جِیون دے کھاس مَۄکِیاں تے٬ نویں ورہے دے آگمن تے جاں ہر نویں دِن دا آرمبھّ کرن لئی لۄکِیں اکسر ’کِسے ناں کِسے رَیذُۄلیشنس‘ دا سہارا لَیںدے ہن۔ شبد کۄش انُسار٬ رَیذُۄلیشنس دے پںجّابی وِچّ کئی ارتھ جِویں کِہ رُۄپاںتر٬ دُۄجے رُۄپ وِچّ پرِورتن٬ سوال دا ہلّ٬ سمسِّیا دا نِراکرن٬ متا٬ پْرستاو٬ سںکّلپ٬ دْرِڑ سںکّلپ٬ نِشچَے٬ ستھِرچِتّ٬ اِرادے دی تکڑائی آدِ دِتّے گئے ہن۔

نِجّی تَۄر تے جاں سمُّۄہک تَۄر تے ’متے‘ جاں ’پْرستاو‘ وی کۄئی نویں شبد نہِیں۔ سرکاری تَۄر تے دیشاں دِییاں پارلِیمَیںٹاں وِچّ٬ سرکاری جاں نِیم-سرکاری سںسّتھاواں وِچّ٬ دھارمک٬ سماجک جاں سبھِیاچارک تَۄر تے وی متِیاں جاں پْرستاواں دا پاس کرنا سُݨن وِچ آئُںدا ہی رہِںدّا ہَے۔ پر ہال دی گھڑی سمُّۄہک متِیاں جاں پْرستاواں دی پُۄرتی جاں اپُۄرتی دی گلّ نہِیں کِیتی جا رہی۔ گلّ اُہناں متِیاں تکّ سِیمت ہَے جِہناں دا سبںدھّ وِئکتِیگت تَۄر تے کِسے وی نِجّ نال ہۄ سکدا ہَے۔ کِیتے گئے سںکّلپاں نُۄں نیپرے چاڑھن لئی اِرادے دی تکڑائی بیہدّ ذرُۄری ہَے۔

اُداہرݨ لئی٬ ساڈے نِجّی جِیون وِچّ٬ ساڈے سُبھا جاں آدتاں کارن کئی کِسم دِییاں کمذۄرِییاں ہۄ سکدِییاں ہن۔ ہۄ سکدا ہَے سانُۄں بِناں کارن ہی کْرۄدھ بہُت آئُںدا ہۄوے۔ چِںتّاں سانُۄں گھُݨّ واںگُۄ کھاںدی جا رہی ہۄوے۔ ساڈا بھار بہُت ودھّ گِیا ہۄوے۔ سانُۄں شراب پِیݨ, ڈرگّ کھاݨ جاں سِگرٹاں پھُۄکݨ دی آدت پَے چُکّی ہۄوے۔ اسِیں آپݨا سماں وادھُۄ دِیاں کمّاں وِچّ برباد کردے ہۄئیِئے۔ آپݨے جِیون ساتھی دِییاں بھاوناواں نُۄں رات-دِن ٹھۄکراں مارن دے آدی ہۄئیِئے۔ اتے پھِر اچانک سانُۄں کِسے دے کہِݨ, دسّݨ جاں کۄئی پرۄگرام ویکھ کے اِہناں آدتاں وِچّ سُدھار کرن دی لۄڑ سبںدھّی تھۄڑی بہُت سۄجھہی ہۄ جاوے۔ بںدّا آپݨے جِیون وِچّ کِسے پرکار دا سُدھار٬ رُۄپاںتر جاں پرِورتن لۄڑدا ہۄوے تاں پھِر کی کِیتا جاوے؟ ہتھّلی لِکھت اِسے رُۄپاںتر دی کارج وِدھی ولّ اِشاراں کردی ہَے۔ اجِہے مَۄکِیاں تے ہی نِجّی ’ریذُۄلیشنس‘ بھاو متِّیاں جاں سںکّلپاں دا سہارا لِیا جاںدا ہَے۔

اِکّ گلّ سمجھ آ سکݨ والی ہَے کِہ سںسّار دے ہر بںدّے پاس ناں چاہُںدِّیاں ہۄئِیاں وی اِکّۄ جِہا ہی سماں اُپلبھّد ہُںدّا ہَے۔ دِن رات وِچّ چَۄوی گھںٹّے ہی ہُںدّے ہن۔ گلّ٬ سمیں دی سہی اتے سُچجّی ورتۄں کرن دی ہَے۔ ہاں سُچجّی ورتۄں کرن دی پرِبھاشا سبھ لئی آپݨی نِجّی اتے وکھّری وکھّری ہۄ سکدی ہَے۔ پر جیکر سمیں دی سُچجّی ورتۄں کرن دی وِدھّی اپنائی جاوے تاں ہر کمّ کرن وِچّ سَۄکھ ہۄ سکدی ہَے۔

آپݨے کِسے وی متے دی پُۄرتی لئی٬ بںدّا گھٹّۄ-گھٹّ٬ آپݨے لئی رۄج دے وِیہ مِنّٹ تاں سائِد ہر کۄئی کھرچ کر ہی سکدا ہَے۔ اِس لئی آپݨی کِسے وی آدت/سُبھا دے رُۄپاںتر لئی پہِلا گُرّ ہَے آپݨے لئی وِیہ مِنّٹ راکھویں رکھّݨے۔

مائیِک مۄگَینۄ (Mike Mogano) آپݨی پُستک: Improving your Life Style وِچّ اِکّ بہُت ہی پتے دی گلّ کہِںدّی ہَے: ‘Do not feel guilty. Consider how much time you devote to other people — you deserve a little selfish devotion.’

آپݨے وِچّ تبدِیلی لِیائُݨ لئی وِیہ مِنّٹ رۄذ دے کیول آپݨے لئی ہی کھرچ کرن نال بھلا کِہڑا لۄہڑا آ جاویگا؟

پںجّ مہِینِیاں دی بچّی دی ماں بلبِیر کَۄر نیں اِکّ گلّبات سمیں دسِّیا: ’سویر اُٹھّدے سار ہی مَیں بہُت رُجھّہ جاںدی ہاں۔ راتِیں دیر نال سَۄݨ اتے چھۄٹی بچّی کارن مَینُۄں بہُت بے-ارامی ہُںدّی ہَے۔ پھِر سویرے اُٹھّ کے سویر دا ناشتا تِیار کرنا٬ پتی نُۄں کمّ تے تۄرنا٬ کپڑے-لتّے بدلنا٬ بچّی نُۄں نہِلائُݨا اتے پھِر بچّی دا دُدھّ بݨا کے اُسنُۄں چُںگّائُݨا آدِ۔ دُدھّ پِیںدِیاں ہی بچّی پھِر سَۄں جاںدی ہَے۔ اُہ گھٹّۄ-گھٹّ ڈیڈھ-دۄ گھںٹّے سویرے ذرُۄر ہی سَۄںدی ہَے۔ مَیں بچّی دی اِس آدت دا لابھ لَیںدی ہاں۔ میرے لئی اِہ سماں بڑا ہی کِیمتی بݨ گِیا ہَے۔ مَیں آپݨی ساری چِںتّا٬ تھکاوٹ اتے بۄجھہ نُۄں ہلکا کرن لئی گرم پاݨی نال باتھ دا ٹبّ بھردی ہاں اتے اِس وِچّ لمّی پَے جاںدی ہاں۔ گرم پاݨی دی ٹکۄر نال میرے سرِیر دا رۄم رۄم ترۄ-تاذا ہۄ جاںدا ہَے۔ مَینُۄں مساں ہی اِںجھ گرم پاݨی وِچّ پَیݨ لئی وِیہ کُ مِنّٹ ہی لگدے ہن۔ اتے نتِیجے وجۄں مَیں ہُݨ آپݨے چِڑچِڑے سُبھا دی تھاں سارا دِن ہی کھُش کھُش رہِںدّی ہاں۔ اِہ میرا آپݨا٬ نِرۄل آپݨے ڈھںگّ دے منۄرںجّن لئی کِیتی جاݨ والی سادھنا دا سماں ہَے۔‘ ہۄ سکدا ہَے کۄئی ہۄر وی اِس ڈھںگّ تۄں لابھ لَے سکدا ہۄوے۔

کُجھ پڑھے-لِکھے اُدمِییاں لئی نِجّی ڈائِری جاں جَۄرنل لِکھݨا آپݨِییاں کمذۄرِییاں نُۄں جانݨ اتے اُہناں وِچّ سُدھار لِیائُݨ دا اِک بہُت ہی ودھِییاں تے سستا ڈھںگّ ہَے۔ اِس کارج لئی وی مساں دس-وِیہ مِنّٹ تۄں ودھّ رۄذانا کھرچ کرن دی لۄڑ نہِیں پَیںدی۔ دِماگ وِچّ وِچاراں دی اُتھل-پُتھل کِس پاس نہِیں؟ سبھ پاس اہِساس ہن۔ جیکر کِسے نُۄں اجّ دا دِن بھلّا لگّا اتے اُسدا سارا دِن چںگّے کارجاں وِچّ گُذرِیا تاں اُہ آپݨی سفلتا دے کارناں دی گھۄکھ-پڑتال کردِیاں لِکھ سکدا ہَے۔ پر جیکر دِن٬ آپݨی اُسدی کِسے وی آدت جاں کمذۄری کارن٬ بھَیڑا رِہا اتے سارا دِن کھراب گِیا تاں وی اُہ آپݨے وِئُہار دی پُݨ-چھاݨ کرکے سُدھارن سبںدھّی آپݨی سۄچ نُۄں کلم-بدھّ کرکے اگہاں لئی سارتھک کدماں دی نِشان-دہی کر سکدا ہَے۔ جِہڑے ذرا پڑھن-لِکھݨ دی سمرتھا تۄں کۄرے ہن اُہ آپݨے وِچار چھۄٹے ’ٹیپ-رِیکارڈر‘ جاں آپݨے ’سمارٹ پھۄن‘ اُتے رِکارڈ وی کر سکدے ہن۔

سمبّںدھّاں دی منۄ-وِگِیانی (Susan Quilliam) ڈائِری لِکھݨ سبںدھّی کہِںدّی ہَے: ڈائِری٬ ہادسِیاں/ستھِتِییاں نُۄں نویں پرِپیکھ جاں دْرِشٹِیکۄݨ راہِیں ویکھݨ وِچ سہائی ہُںدِّیاں٬ مُلاںکݨ کرن وِچّ سہائی ہۄ سکدی ہَے اتے اِہ جانݨ وِچّ وی کِہ اُسدا ورتارا٬ کِویں دُۄجِیاں نُۄں پْربھاوت کردا ہَے۔

اِکّ بَیںک مَینیذر دا کہِݨا سی کِہ اُہ ساری دِہاڑی ’اُور-ڈراپھٹاں٬ کرجِیاں اتے ہۄر ترہاں ترہاں دِییاں اُلجھݨاں اتے سمسِّیاواں‘ کارن بہُت ہی سںوّیدنشِیل اتے چِںتّت رہِݨ لگّ پِیا۔ لگاتار سِگرٹاں پھُۄکݨ اتے رات نُۄں شراب پِیݨ نال وی اُسدے دفتری وِئُہار وِچّ وِگھن پَیݨ لگّ پِیا۔ اُسنُۄں آپݨی نَۄکری جاݨ اتے مانسک سںتُّلن وِگڑن دی چِںتّا وی رہِݨ لگّی۔ اتے پھِر اُسنے آپݨے سُبھا نُۄں رُۄپاںترِت کرن سبںدھّی پکّا من بݨا لِیا اتے کمّ تۄں گھر پُجّ کے آپݨے سارے دِن دے سارے کارجاں سبںدھّی ڈائِری لِکھݨ لگّ پِیا۔ اِس لِکھݨ کارج نیں ’اِکّ شُدھّی کارک وِرَیچک‘ ارتھات Catharctic دا کمّ کرنا آرمبھّ دِتّا۔ اُسنُۄں آم ہالت وِچّ جِہڑِییاں سمسِّیاواں دا کۄئی ہلّ نہِیں سی سُجھدّا اتے گُتھِّییاں سُلجھݨ تۄں اِنکاری سن ہُݨ اُہناں دے سمادھان وی لبھّݨ لگّ پئے۔ اُسدی مانسِکتا وِچّ وی سںتُّلن آئُݨ لگّ پِیا۔

منُکھّ دا اجّ دا جِیون بہُت ہی وِئست اتے رُجھیوِیاں بھرِیا ہَے۔ اِس کارن اکسر اجِہی اݨگہِلی سُبھائِکے ہی ہۄݨ دی سمبھّاونا ہَے کِہ کۄئی آپݨے بہُت ہی نذدِیکی سبںدھّاں دی وی اوہیلنا کر جاوے۔ پر اِہ گلّ سمجھ لَیݨ والی ہَے کِہ جیکر ساڈے آپݨے نیڑے-تیڑے دے سبںدھّاں وِچ ’رِشتے‘ دی ساںجھ بݨی رہِںدّی ہَے تاں دَینِک اَۄکھِیائیِیاں نُۄں دُۄر کرن وِچّ سہائِتا مِلدی ہَے۔ اِس لئی ہفتے دساں دِناں بائد آپݨے پروار دے جِییاں٬ سکے سبںدھِّییاں٬ دۄستاں-مِتّراں نال ہۄئی کِسے وی ناچاکی جاں پَیدا ہۄئی غلت-فہِمی دے سبںدھّ وِچّ ذرُۄر ہی وِچار کر لئی جاوے تاں چںگّا رہِ سکدا ہَے۔ وِچار کرن تے جیکر تُسِیں سمجھۄ کِہ تُہاڈے پاسۄں کۄئی غلتی ہۄ گئی ہَے تاں اِس نُۄں سُدھارن لئی تُرںتّ ہی کارج-شِیل ہُںدِّیاں ’کھِماں‘ مںگّݨ وِچّ جھِجھّک ناں کرۄ۔ بائیِبل دا کتھن وی ہَے: ’دِن دا سُۄرج چھِپݨ تۄں پہِلاں پہِلاں آپݨے وَیری نال سُلہ ذرُۄر کر لئۄ۔‘ جیکر اِںجھ وی سمجھ رہے ہۄوۄ کِہ تُہاڈی غلتی نہِیں ہَے تاں وی سمیں سمیں سِر غلبات کرن دے مِلے مَۄکِیاں نُۄں ناں گںوّائۄ۔ چںگّے سبںدھّ جِنّے دُۄجی دھِر تے نِربھر کردے ہن اُستۄں وی ودھّ اُہناں دی جِمّیواری تُہاڈے اُتے ہَے۔ چںگّے سبںدھّاں نُۄں کِسمت تے ناں چھڈّۄ۔

اِکّ تلاک-شُدا بھارتی اِستری اِکّ دفتر وِچّ کمّ کردی سی۔ اُسنے آپݨے تلاک دے بارے وِچّ گلّ کردِیاں اِکّ اہِم تتھّ تۄں پردا لاہِیا: ’میرے تلاک دا کارن میری آپݨے پتی وِچّ گھٹّ دِلچسپی لَیݨا٬ آپݨے دپھتری کمّ نُں جِیادا ترذِیہ دیݨا اتے کِسے وی مَۄکے تے آپݨے پتی نال گلبات دی ساںجھ ناں پَیدا کر سکݨا٬ سی۔ اجّ مَینُۄں آپݨی غلتی دا اہِساس ہۄئِیا ہَے پر ہُݨ بہُت دیر ہۄ چُکّی ہَے۔‘ اُسنے دسِّیا کِہ بِناں شکّ اجّ دے پدارتھوادی جُگّ وِچّ بہُت بھجّ-دَۄڑ ہَے اتے کاہل بھرے جِیون وِچّ تِڑک رہے رِشتِیاں دا پتا ہی نہِیں چلّدا۔ اِس لئی ہر اِکّ لئی ذرُۄری ہَے کِہ اُہ آپݨے پروار جاں نیڑے دے بںدِّیاں نال گھٹّۄ-گھٹّ ہر دُۄجے تِیجے دِن کھُلہکے گلبات کرے۔

کِنّا سچّ ہَے اُپرۄکت گلّاں وِچّ؟ جِیون٬ چِیک چِہاڑا پا کے اسمان سِر تے چُکّݨ دا ناں نہِیں۔ آپݨِییاں سمسِّیاواں بارے کھُلہکے گلّ کرن نال جِیون سَۄکھا لںگھّ سکدا ہَے۔ ساڈا سبھ دا اِہ سںکّلپ وی ہۄݨا لاذمی ہَے۔

گُتھِّییاں سُلجھائۄ٬ مُۄںہ ناں لٹکائۄ اتے گںڈھّاں ناں پائۄ۔ اِہ کتھن ہر ستھِتی اتے ہر اِکّ لئی لاگُۄ ہۄ سکدے ہن۔ جے گھر پروار دے پھرںٹّ تے گلّ کرنی ہۄوے تاں کی گھر وِچّ کِیتے جاݨ والے سارے ہی کمّاں دی کۄئی تالِکا نہِیں بݨائی جا سکدی؟ کی گھر وِچّ کِیتے جاݨ والے کمّاں نُۄں پُۄرِیاں کرن دی جِمّیواری لئی وکھّ وکھّ پْرتِینِدھّ نہِیں چُݨے جا سکدے؟ پتی٬ پتنی اتے سرِیرۄں سشکت کِرِیا-شِیل کۄئی وی وِردھ جاں چھے-ستّ ورہِیاں تۄں وڈّی اُمّر دے کۄئی وی بچّے نِکّے مۄٹے کمّاں دی جِمّیواری آپݨے سِر لَے سکدے ہن۔

بھارت دی گلّ کُجھ ہۄر ہَے۔ امِیر جاں مدھ-ورگی پرواراں وِچّ٬ چھۄٹے چھۄٹے کمّاں لئی وی٬ نَۄکراں دی ہیڑ لائُݨ وِچّ اِذت سمجھی جاںدی ہَے۔

پچھّمی دیشاں وِچّ وی٬ ایسِیائی گھراں دے مُکابلے٬ گھر دے کمّاں لئی ’کمّ دی وںڈّ‘ دا ڈھںگّ ورتِیا جاںدا ہَے۔ سُۄذن٬ ساڈی تِنّ گھر چھڈّ کے گواںڈھݨ, آپݨے گھر دے سارے کمّاں وِچّ آپݨے سکُۄل جاںدے تِنّ پُتّراں اتے پتی نُۄں شامل کردی ہَے۔ اِس ترہاں جِتھّے پُۄری وِوستھا نال گھر دا سارا کمّ چلّدا ہَے اُسدے نال ہی سُۄذن آپݨے آپ نُۄں ہُݨ نالۄں ودھّ چںگّا بنائُݨ اتے آپݨے آپ وِچّ لۄڑِیںدا سُدھار لِیائُݨ لئی سۄچ سکدی ہَے۔ اںگّریذ ہی کِئۄں سگۄں ایسِیائی وی اجِہے سُدھار لئی ہُݨ تۄں ہی لۄڑِیںدے ’نِجّی متے‘ ارتھات رَیذُۄلیشنس پاس کرکے اُہناں تے پہِرا دے سکدے ہن۔

ہسّݨ وِچّ کۄئی کھرچ نہِیں آئُںدا٬ کۄئی اِکٹھّا کِیتا کھذانا نہِیں گھٹّدا۔ کۄئی اُچیچی کھیچل وی نہِیں کرنی پَیںدی اتے ناں ہی ساڈے سرِیرک اںگّاں نُۄں کۄئی تکلِیف ہی پُجّدی ہَے۔ پر پھِر وی ویکھݨ وِچّ آئُںدا ہَے کِہ لۄکِیں ہسّݨ وِچّ کںجُّۄسی کردے ہن۔ پتا نہِیں کِئۄں؟ ہسّݨ دے سبںدھّ وِچّ وی نِجّی ’متا‘ نِسچَے ہی کمّ دیویگا۔

منّ لِیا مَۄسم بہُت کھراب ہَے٬ ذۄراں دا مِیںہ پَے رِہا ہَے۔ تُۄفان ہَے۔ تیذ وگّدی ہوا پَیر اُکھاڑ رہی ہَے۔ ٹی.وی. تے کھبر نشر ہۄئی ہَے کِہ لاگلے شہِر دے کُجھ مُہلِّیاں وِچّ پاݨی آ گِیا۔ سڑک دے کںڈھّے اِکّ وڈّا درکھت جڑھۄں اُکھّڑ کے راہ جاںدی کار تے آ ڈِگِّیا اتے ڈرائیِور دے بہُت سٹّاں لگِّییاں۔ کار پُۄری ترہاں ٹُٹّ بھجّ گئی۔ ڈرائیِور دی ہالت بہُت گمبھِّیر ہَے۔ بِناں شکّ اِہ ستھِتی چِںتّا والی ہَے۔ پر تُہاڈی میری چِںتّا کی بݨائیگی؟

ڈاکٹراں دی اِکّ گلّ یاد رکھّݨ والی ہَے کِہ چںگّا کھُلہا-ٹھُلہا ہاسا سرِیر اتے من نُۄں تںدّرُست رکھّݨ وِچّ سہائی ہُںدّا ہَے۔ کِسے مۄٹر-وے تے ہۄئی کار دُرگھٹنا سمیں ’اَیمبُۄلَیںس‘ والِیاں دی مِسال دِتّی جا سکدی ہَے۔ تُسِیں ویکھۄگے کِہ اجِہے مَۄکِیاں تے وی اُہ آپݨا سںتُّلن نہِیں گںوّائُںدے۔ ہسّدے٬ مُسکراںدے رہِںدّے ہن پر پُۄری تن-دیہی اتے پھُرتی نال ساری ستھِتی نُۄں سمبھّالدے ہن۔ جیکر اُہ پھِکرمںدّ جاں چِںتّت ہۄ کے گھبرا جاݨ تاں اُہ کِسے دُۄجے دی کی سہائِتا کر سکݨگے؟ اِس لئی ہر ستھِتی وِچّ ہاسے وِکھارن تے ہاسے لِیائُݨ لئی تِیار رہۄ۔ آپݨے آپ تے اتے آپݨِیاں نال ہسّۄ٬ رذّ کے ہسّۄ پر کِسے دُۄجے تے ناں ہسّۄ۔

آپݨے آپ نُۄں ہی چُٹّکلے سُنائُݨ دا ابھِیاس کرۄ۔ بھَیڑی تۄں بھَیڑی٬ کھترناک تۄں کھترناک اتے گمبھِّیر تۄں گمبھِّیر ستھِتی نُۄں چُٹّکلے دی لپیٹ وِچّ لِیاںدا جا سکدا ہَے۔

کِسے وی ہاسا-وکھیرُۄ نُۄں پُچھّ کے ویکھۄ—اُہ اِکّۄ جِہی ہی گلّ آکھیگا—جِہڑی مرذی ستھِتی ہۄوے اُہ ہر ہال وِچّ ہاسے وِکھیردا ہَے۔ ہسّدا ہَے۔ اِکّ بہُت ہی دِلچسپ گھٹنا دا جِکر کامیڈِیئن پھیتھ برائۄُن نیں آپݨی مری سسّ دے ’پھِیئۄُنرِل‘ سبںدھّی جِکر کردِیاں دسِّیا: سسّ دی مَۄت دا اُسنُۄں بڑا دُکھّ سی۔ پر جِس دِن مْرِتک دی اںتِّم کِرِیا ہۄݨی سی سُۄرج پُۄرے جۄبن تے چمک رِہا سی اتے دِن بڑا ہی سُہاوݨا سی۔ چَۄہِیں پاسِیں پھُلّ لہِ-لہا رہے سن۔ پادری نیں سروِس وی بڑی چںگّی کِیتی۔ ساری رسم مگرۄں چرچ دے باہر نِکلدِیاں اُسنے آپݨے نیڑے دے اِکّ مِتّر نُۄں سمبّۄدھِت ہۄ کے آکھِیا: ’کِنّاں چںگّا وِیاہ ہۄئِیا۔‘ مَۄکے دی نذاکت نُۄں بھُلّدِیاں٬ آپݨے مُۄںہۄں نِکلے شبداں دی بے-رہِمی بارے ہالاں اُہ سۄچ وی نہِیں سی سکِیا کِہ سارے ہی ہسّݨ لگّ پئے۔

ربّ جاݨے! شائِد اُسدی مری سسّ نُۄں وی اُہناں سبھ دے ہاسِیاں نال تسلّی ہۄ گئی ہۄوے۔

ہاں٬ تے لیکھک گلّ کر رِہا سی سںکّلپ دی اتے کِیتے گئے سںکّلپاں نُۄں نیپرے چاڑھن لئی یتن شِیل ہۄݨ سبںدھّی۔ آپݨے رُۄپاںتر لئی یتنشِیل ہۄݨ لئی جِہڑے کدم وی اُٹھائے جاݨ اُہ بڑی دْرِڑتا نال پُٹّے جاݨ تاں جۄ آپݨے مںتّو وِچّ پُۄرِیاں اُترِیا جا سکے۔

***