1. चुप्प तोड़ दित्ती

‘चुप्प तोड़ दित्ती’

हां! चुप्प तोड़ दित्ती

कागज़ दी कोरी नीझ नें

चुप्प तोड़ दित्ती…

तांघदीआं सतरां नें

चुप्प तोड़ दित्ती…

अख्ख पुट्टी, मैनूं घूरिआ

हवा नें कागज़ नूं बोल दे दित्ते

उस किहा-

“मंनिआं मैं अख्खरां तों वांझा हां,

मेरे अख्खर तेरी मुहलत दे

मुहताज नें,

मै तेरे राहां विच्च

विछ जांदा हां धूड़ बण,

मंनिआ मैं तेरे हिस्से दी

सिआही जां लाली विच्चों

चुंझ नहीं भरी,

बेहद्द शरमसार जिही

इशतिहार आ गई।

रुळण दर-दर होके

तिआर आ गई।

छब्बी जनवरी दी नवीं

अखबार आ गई।

उडी चिड़्ड़ी चोग चुगण

दी चाहत `च अज्ज‎,‎

मरी खंभिआं `च फस

घरे तार आ गई।

छब्बी जनवरी दी नवीं

अखबार आ गई।

पौण‎,‎ पाणी‎,‎ दाणे‎,‎ दिल

काहतों होए ज़हिरीले‎,‎

हत्थीं घोली विस चौहां

विचकार आ गई।

छब्बी जनवरी दी नवीं

अखबार आ गई।

कल्ला‐कल्ला‎,‎ मां दा पुत्त‎,‎

लै गए ठाणे‎,‎

मेरी आपणी लिखत

मेरी आपणी अणजंमी धी‎…‎

मेरी आपणी कुख्ख विच्च

सहिक रही है

मछ्छी वांग तड़फ रही है

आपणे तुर जाण दीआं रसमां

उस नें आपणी मुठ्ठ

विच्च घुट्टीआं होईआं नें‎…‎
मेरे सरहाणे‎,‎

जो दिन रात

हुबकां दा रौळा है

मैनूं हुण इस तों

डर लगदा है

किउं कि‎,‎ मैं जाणदी हां

मैं इस दी कसूरवार हां‎…‎

मैं अज्ज उस दे तरले पा के वी

बंद होठां दे बूहे पिछ्छे‎,‎ खामोश ते गुंमनाम बोल
आवाज़ दे दे मालका‎,‎ नहीं सहिकदे रहि जाणगे।

सुपने विच्च वी किंझ कहां‎,‎ “रहिनुमा मेरे नाल चल्ल”‎,
‎  जो मेरे पिछ्छों आउणगे‎,‎ राह भटकदे रहि जाणगे।

मेरी सोच जेकर मेरिआं नैणां `ते आ के मुक्क गई
लहिरां दे ख़ाब कंढे उत्ते‎,‎ डुब्ब के मर जाणगे।

आ‎,‎ अग्ग बणके चीरदे‎,‎ तूं चिणग दी इस चीक नूं
दिन-दिहाड़े मासूम वी‎,‎ जुगनूं तों डरदे रहिणगे।

संनह ला के हत्थीं लुट्टी‎,‎ धरती पहिरेदारां नें‎,‎
उह जो शहिनशाह

चिठ्ठीआं जो खुल्लीआं मैं पौणां नूं पाईआं
पहड़ीआं नां गईआं‎,‎ नां मुड़के ही आईआं।

रज़ा बणीआं रीझां‎,‎ जो रुख्खां `ते टंगीआं
सुक्कीआं नां झहड़ीआं‎,‎ नां पैरां `ते आईआं।

उनहां अख्खीआं `च कुझ वी बेगाना नहीं है
नां जावण भुलाईआं‎,‎ नां सीने ही लाईआं।

सोच मेरी तों‎,‎ मुखड़ा उह मोड़ी खहड़ा है
हो अख्खरां तों ओहले‎,‎ मैं लीकां वी वाह