1. چُپّ تۄڑ دِتّی
’چُپّ تۄڑ دِتّی‘
ہاں! چُپّ تۄڑ دِتّی
کاگذ دی کۄری نِیجھ نیں
چُپّ تۄڑ دِتّی…
تاںگھدِییاں ستراں نیں
چُپّ تۄڑ دِتّی…
اکھّ پُٹّی٬ مَینُۄں گھُۄرِیا
ہوا نیں کاگذ نُۄں بۄل دے دِتّے
اُس کِہا-
“منِّیاں مَیں اکھّراں تۄں واںجھا ہاں٬
میرے اکھّر تیری مُہلت دے
مُہتاج نیں٬
مَے تیرے راہاں وِچّ
وِچھ جاںدا ہاں دھُۄڑ بݨ,
منِّیا مَیں تیرے ہِسّے دی
سِیاہی جاں لالی وِچّۄں
چُںجھّ نہِیں بھری٬
بیہدّ شرمسار جِہی
اِشتِہار آ گئی۔
رُلھݨ در-در ہۄکے
تِیار آ گئی۔
چھبّی جنوری دی نوِیں
اکھبار آ گئی۔
اُڈی چِڑّی چۄگ چُگݨ
دی چاہت `چ اجّ,
مری کھمبھِّیاں `چ پھس
گھرے تار آ گئی۔
چھبّی جنوری دی نوِیں
اکھبار آ گئی۔
پَۄݨ, پاݨی, داݨے, دِل
کاہتۄں ہۄئے ذہِرِیلے,
ہتھِّیں گھۄلی وِس چَۄہاں
وِچکار آ گئی۔
چھبّی جنوری دی نوِیں
اکھبار آ گئی۔
کلّا‐کلّا, ماں دا پُتّ,
لَے گئے ٹھاݨے,
میری آپݨی لِکھت
میری آپݨی اݨجمّی دھی…
میری آپݨی کُکھّ وِچّ
سہِک رہی ہَے
مچھّی واںگ تڑپھ رہی ہَے
آپݨے تُر جاݨ دِییاں رسماں
اُس نیں آپݨی مُٹھّ
وِچّ گھُٹِّییاں ہۄئیِیاں نیں…
میرے سرہاݨے,
جۄ دِن رات
ہُبکاں دا رَۄلھا ہَے
مَینُۄں ہُݨ اِس تۄں
ڈر لگدا ہَے
کِئۄں کِہ, مَیں جاݨدی ہاں
مَیں اِس دی کسُۄروار ہاں…
مَیں اجّ اُس دے ترلے پا کے وی
بںدّ ہۄٹھاں دے بُۄہے پِچھّے, کھامۄش تے گُمّنام بۄل
آواذ دے دے مالکا, نہِیں سہِکدے رہِ جاݨگے۔
سُپنے وِچّ وی کِںجھّ کہاں, “رہِنُما میرے نال چلّ”,
جۄ میرے پِچھّۄں آئُݨگے, راہ بھٹکدے رہِ جاݨگے۔
میری سۄچ جیکر میرِیاں نَیݨاں `تے آ کے مُکّ گئی
لہِراں دے خاب کںڈھّے اُتّے, ڈُبّ کے مر جاݨگے۔
آ, اگّ بݨکے چِیردے, تُۄں چِݨگ دی اِس چِیک نُۄں
دِن-دِہاڑے ماسُۄم وی, جُگنُۄں تۄں ڈردے رہِݨگے۔
سنّہ لا کے ہتھِّیں لُٹّی, دھرتی پہِریداراں نیں,
اُہ جۄ شہِنشاہ
چِٹھِّییاں جۄ کھُلِّییاں مَیں پَۄݨاں نُۄں پائیِیاں
پڑھِییاں ناں گئیِیاں, ناں مُڑکے ہی آئیِیاں۔
رذا بݨِییاں رِیجھاں, جۄ رُکھّاں `تے ٹںگِّییاں
سُکِّییاں ناں جھڑھِییاں, ناں پَیراں `تے آئیِیاں۔
اُنہاں اکھِّییاں `چ کُجھ وی بیگانا نہِیں ہَے
ناں جاوݨ بھُلائیِیاں, ناں سِینے ہی لائیِیاں۔
سۄچ میری تۄں, مُکھڑا اُہ مۄڑی کھڑھا ہَے
ہۄ اکھّراں تۄں اۄہلے, مَیں لِیکاں وی واہ