دھرتی دے جِئُںدے پْراݨِییاں وِچّۄں کیول منُکھّ کۄلھ بھاشا جاں بۄلی ہَے۔ بۄلی دُیارا ہر منُکھّ آپݨے من دے ہاو بھاو٬ کھُشی گمی تے دُکھّ سُکھ پرگٹ کردا ہَے۔ بۄلی راہِیں اِکّ منُکھّ دے دُۄجے منُکھّ نال سبںدھّ جُڑدے ہن تے وِچار تے وِہار دی ساںجھ بݨدی ہَے۔ اجۄکے جِیون دے ہر کھیتر وِچّ جۄ وی وِکاس تے چانݨ دی لۄء دا پسارا ہَے٬ اِہ سبھ منُکھّ دی بُدھّی دے نال-نال بۄلی دا ہی کْرِشما ہَے۔

بۄلݨ نُۄں جاں گلّبات کرن دے ڈھںگّ-ترِیکے نُۄں اِکّ کلا٬ ہُنر جاں آرٹ دے تَۄر اُتّے دیکھِیا-پرکھِیا جاںدا ہَے۔ کِسے منُکھّ دے جِیون دی سبھ تۄں اُتّم٬ اہِم تے مہان گلّ اُس دے سُلجھے وِچار تے سْریشٹ باتچِیت وِچّۄں ہی دیکھی جاںدی ہَے۔ بۄلچال دے ترِیکے-سلِیکے وِچّۄں منُکھّ دے چںگّیرے اچار٬ وِچار تے وِہار دی جاں پھِر نیکی تے پِیار دی سُگںدھّی دی ٹۄہ تے چھۄہ پْراپت ہُںدّی ہَے اتے اُس دے سائۄُ٬ سُہِرد٬ سُچجّے سبھِّیاچار دا پتا چلدا ہَے۔

سِیاݨِیاں دا منّݨا ہَے کِہ شبد اُہ بھاںڈے ہن؛ جِنہاں وِچّ وِچاراں تے بھاواں دا بھۄجن پرۄسِیا جاںدا ہَے۔ جِہۄ جِہے کِسے دے بھاو جاں وِچار ہۄݨگے٬ اُہۄ جِہی اُس دی بۄلی جاں شبداولی ہۄویگی۔ کۄجھی٬ کُچجّی تے کرُۄپ سُیاݨی دی بۄلباݨی دا پْربھاو نِسچے ہی سِیاݨی٬ سُچجّی تے سچِیاری سُیاݨی تۄں وکھّری بھاںت دا ہۄویگا۔ وِچاراں دی امِیری منُکھّ نُۄں سُہݨا تے سچِیارا بݨائُںدی ہَے۔

ذِںدّگی دے آرتھِک وسِیلِیاں پکھّۄں منُکھّ بھاویں کِنّا کھُشہال تے رجِّیا پُجِّیا ہۄوے پر منُکھّ دی وڈِیائی اتے سۄبھا اُس دے سائۄُ٬ سُہِرد تے نِمرتا بھرے وتِیرے نال اتے مِٹھّت بھری بۄلباݨی نال جُڑی ہۄئی ہُںدّی ہَے۔

ہالاںکِہ پُکارا تھا تُم ہی نیں مُجھے٬

لیکِن مہِسُۄس ہُۄیا جَیسے کۄئِل نیں پُکارا ہَے۔

من نُۄں مِٹھّی٬ سُۄکھم تے پرشںسّک بۄلباݨی دی تاںگھ تے تمنّا ہَے۔ اہِساساں وِچّ پِیار اتے اپݨتّ دی سترںگّی پِیںگ دا ہُلارا مِلدا رہے۔ پر جے کِسے وِئکتی دی گلّبات پھِکّی٬ ہَیںکڑ اتے ہکارت بھری ہۄویگی تاں اُس نال میل مِلاپ جاں ساںجھ دے کۄئی ارتھ نہِیں رہِ جاںدے۔

ہئُمَیں٬ ہںکّار٬ گرُۄر اتے کُڑتّݨ بھری بۄلباݨی وِچّۄں دُشمݨی٬ دُکھّ٬ جھگڑے٬ کھُیاری اتے بربادی ولّ نُۄں راہ نِکلدے ہن۔ وِئکتی دے من وِچّ کلھیش دی جںگّ چھِڑی رہِںدّی ہَے اتے سِر اُتّے اِیرکھا تے ساڑے دِییاں پںڈّاں بھارِییاں ہُںدِّییاں رہِںدِّییاں ہن۔ اجِہا منُکھّ سُۄلی ا’تے ٹںگّے ہۄݨ دا اہِساس ہی ہںڈھّائُںدا ہَے۔

پر نِمرتا٬ مِٹھّت اتے اپݨتّ بھری بۄلباݨی وِچّۄں سُچّے پِیار اتے مُہبّت دی ندی دا ویگ اتے وہاء ہُںدّا ہَے۔ اجِہے سمیں مُہبّت دے تِکھّے ویگ وِچّ رُڑھ جاݨ دا جذبا اتے شربتی اکھّاں وِچّ پِگھل کے مۄہ بݨ جاݨ دا اہِساس ہُںدّا ہَے۔

پْرچلِت گلّ ہَے کِہ بۄلی ہی منُکھّ نُۄں تکھت اُتّے بِٹھائُںدی ہَے اتے بۄلی ہی گلھ وِچّ پھاںسی دا پھںدھّا پُیائُݨ دا کارݨ بݨدی ہَے۔ جِیون دے ہر کھیتر وِچّ اِذّت اتے آدریۄگ پدوی اُنہاں نُۄں ہی پْراپت ہُںدّی ہَے؛ جۄ سُلجھی اتے سچِیاری گلّبات کرن دا ہُنر جاݨدے ہن؛ جۄ سمیں اتے ستھِتی انُسار بۄلدے ہن تے آپݨی لِیاکت اتے یۄگِتا دا سہِج٬ سُکھاواں تے سدِیوی پْربھاو پا سکدے ہن۔

اِیران دا مہان پھِلاسپھر تے سںتّ کوی شیکھ سائدی کہِںدّا ہَے: “سِیاݨے بۄلݨ تۄں پہِلاں سۄچدے ہن٬ مُۄرکھ پہِلاں بۄلدے ہن٬ پِچھّۄں سۄچدے ہن۔ سِیاݨِیاں دی ذبان دِل وِچّ تے مُۄرکھاں دا دِل ذبان اُتّے ہُںدّا ہَے۔ سِیاݨے بۄلݨ تۄں پہِلاں گلّ دے ارتھ تے اُس دا نتِیجا سۄچ کے بۄلدے ہن پر مُۄرکھ نتِیجے دی پرواہ کِیتے بگَیر بۄلدے ہن۔ بہُت تھۄڑھا پر کمّ دا بۄلݨ والے دے بۄل کستُۄری واںگ کھُشبُۄدار ہُںدّے ہن۔ پر بڑبۄلے دے بۄل کُۄڑ-کباڑ دے ڈھیر ورگے ہُںدّے ہن۔ جدۄں تک منُکھّ بۄلدا نہِیں٬ اُدۄں تک اُس دے گُݨ اَۄگُݨ لُکے رہِںدّے ہن۔ بۄلݨ تۄں ہی اُسدے گُݨوان جاں مُۄرکھ ہۄݨ دا پتا چلدا ہَے۔”

پْرِںسِّیپل گںگّا سِںگھّ دا آکھݨا ہَے:

سبھا گُنِیئن اَۄر واشنا پھُلیل کی٬

بۄلے بِن٬ کھۄلہے بِن کَیسے کر جانِیئَں۔

کِسے دے ماݨ-اپمان جاں اِذّت-بیئِذّتی دا کارݨ بہُتِییاں ہالتاں وِچّ بۄلباݨی ہُںدّی ہَے۔ ہمدردی اتے سنیہ بھری بۄلباݨی نال کئیِیاں دے دُکھّ گھٹ جاںدے ہن٬ بِمارِییاں ادھِّییاں رہِ جاںدِییاں ہن۔ بُڈھِّیاں اتے بِماراں لئی اتے کِسے دے سارے دِن دے تھکیوِیاں بھرے کمّ دی گھر دی مِٹھّی بۄلباݨی ملّہم دا اسر کردی ہَے۔ مہِمان نِواذی لئی پدارتھاں نال بھرِییاں پلیٹاں دا اۄنا مہتّو نہِیں٬ جِنّا سلِیکے بھری بۄلباݨی رس بھردی٬ سںتُّشٹ اتے تْرِپت کردی ہَے۔ پتی پتنی دے سلِیکے اتے مِٹھّت بھرے بۄلاں دی چاشݨی پِیار نُۄں ودھیرے گُۄڑھا اتے چِرجِیوی بݨائُںدی ہَے۔ باݨی وِچّ ساہِباں دا پھرمان ہَے:

“مِٹھتُ نِیوِیں نانکا گُݨ چںگِّیائیِیا تتُ۔۔”

کہِںدّے ہن کِہ اِکّ وار اِکّ دُکھِیاری جنانی دے پتی٬ پُتّر تے وِیر٬ تِنّاں نُۄں اِکّۄ سمیں٬ کِسے اپرادھ وِچّ پھاںسی دی سذا ہۄ گئی۔ اُس دُکھِیاری جنانی نیں بہُت ہی دُکھّ نال سمیں دے ہاکم دے ترلے کِیتے٬

“ناں میرے سِر دا سُہاگ رِہا٬ ناں پُتّر ناں وِیر رِہا٬ سبھ پاسِئۄں مَیں لُٹّی گئی٬ میرے اُتّے رہِم کرۄ۔”

ترس کر کے ججّ نیں آکھِیا٬ “اِنہاں دا اپرادھ بھاویں مُیاپھ کرنیۄگ نہِیں پر تیرے ہالات دیکھ کے مَینُۄں تیرے نال ہمدردی ہَے٬ مَیں تِنّاں وِچّۄں کیول اِکّ نُۄں مَۄت دی سذا مُیاپھ کر سکدا ہاں۔” ججّ نیں اُس اِستری اُتّے چھڈّ دِتّا کِہ تِنّاں وِچّۄں جِس نُۄں چاہے چھُڈا لوے۔

آکھر دُکھِیاری اِستری نیں آپݨے وِیر نُۄں چُݨ لِیا تے اُس نُۄں چھڈّ دیݨ دی بینتی کِیتی۔ ججّ نیں پُچھِّیا٬ “تُۄں پتی نہِیں چُݨِیا٬ پُتّر نہِیں چُݨِیا٬ وِیر ہی کِئۄں چُݨِیا ہَے؟” اُس دا اُتّر بہُت ارتھ بھرِیا سی۔ اُس آکھِیا٬ “مَینُۄں پتی نواں مِل سکدا ہَے٬ پتی ہۄݨ کر کے میرے پُتّر وی ہۄ سکدا ہَے پر ماں جائِیا وِیر نہِیں مِل سکدا۔”

اِسے ترہاں دی سِکھّ اِتِہاس دی اِکّ ہۄر گھٹنا مِلدی ہَے: گُرُۄ گھر دے انِنّ سیوک بھائی آلم چںدّ دی پتنی انّہی سی۔ دۄنۄ جِیء سِدکوان تے شردھاوان سن۔ اِکّ وار دسمیش پِتا گُرُۄ گۄبِںدّ سِںگھّ جی نیں اِنہاں دے سِکھّی سِدک تۄں کھُش ہۄ کے انّہی سُیاݨی نُۄں کۄئی ور لَیݨ لئی آکھِیا۔ سِیاݨی اِستری نیں آکھِیا٬ “مہاراج٬ تُہاڈا دِتّا سبھ کُجھ بیئںتّ ہَے پر جیکر ترُٹھّے ہۄ تاں اِہ دِئۄ کِہ مَیں آپݨے اِنہاں نیتراں نال٬ کُچھّڑ بال چُکّی٬ سۄنے دی مدھاݨی نال مکھّݨ کڈھّدی٬ آپݨی سُہݨی نُۄںہ دے درشن کر سکاں۔” سِیاݨی اِستری نیں اِکّ ہی واک وِچّ نیتر وی مںگّ لئے٬ دھن وی٬ پُتّر تے پۄترا وی مںگّ لئے۔ اِتِہاس دا پْرسِدھّ وِئکتی٬ ’سیوا پںتھّی‘ بھائی آئِیا رام اِسے انّہی مائی دا بیٹا سی۔

جے اںدّر کۄجھا ہَے٬ بۄلباݨی کُرکھت ہَے تاں بہُت مہِںگّا پہِراوا٬ بھڑکِیلا لِباس٬ سۄنے دے گہِݨے اتے بھڑکِیلا میکئپ وی کۄئی ارتھ نہِیں رکھّدے۔ پر مِٹھّی بۄلباݨی سُر ہۄئی سِتار واںگ سبھ دا من مۄہ لَیںدی ہَے تے وڈّے رُتبے ہاسل کر لَیںدی ہَے:

ہذار آرائِشیں سدکے ہَیں اُن کی سادا واذی پر

نہِیں مُہتاجے ذیور٬ اِلمۄ اکل نیں جِس کۄ سوارا ہَے۔

کہِںدّے ہن٬ اِکّ دِن تیذی نال اُڈے جاںدے کاں نُۄں کۄئِل نیں پُچھِّیا٬ “چاچا کاواں٬ اجّ سویرے-سویرے کِدھّر دِییاں اُڈارِییاں مارن چلِّئَں؟”

اگّۄں اُداس ہۄ کے کاں نیں آکھِیا٬ “اِس بستی دے لۄک بہُت ماڑے ہن٬ مَینُۄں بۄلݨ نہِیں دِںدّے٬ بہِݨ نہِیں دِںدّے٬ مَینُۄں دیکھدے ہی اِٹّاں رۄڑے چُکّ لَیںدے ہن تے مارن پَیںدے ہن۔ ہُݨ مَیں دُۄر کِسے بستی وِچّ جاواںگا٬ اُتھّے ارام نال رہاںگا تے لۄکاں نُۄں آپݨا راگ سُݨاواںگا۔”

کۄئِل بۄلی٬ “وے مر جاݨِیا کاواں٬ لۄک کِسے تھاں دے ماڑے نہِیں ہُںدّے٬ مِٹھاس تے سُرِیلے سںگِّیت نُۄں اتے پھِکّی بۄلی دے پھرک نُۄں ہر تھاں دے لۄک اِکّۄ جِہا سمجھدے ہن۔ تیری بھَیڑی بۄلی ہی سارے پُیاڑِیاں دی جڑھ ہَے۔”

جے گہُ نال وِچارِیئے تاں مہامبھارت دی بھِیانک تباہی پِچھّے وی درۄپتی دے کَۄڑے اتے ساڑویں بۄل ہی سن۔ پاںڈواں دے ادبھُت بݨائے مہِلاں نُۄں دیکھݨ گئے درجۄدھن نُۄں پتا ہی ناں لگّا٬ جدۄں اُہ ڈِگ پِیا۔ پگّ لتھّ گئی٬ شرمِںدّگی نال بھر گِیا۔ پر مہِلاں وِچّ بَیٹھی درۄپتی نیں ہاسے بھاݨے آکھ دِتّا٬ “انّہِیاں دے انّہے ہی رہے۔” کِئُںکِہ درجۄدھن دا وڈیرا نیترہِیݨ سی٬ درجۄدھن نُۄں اِہ بۄلی تِیر واںگ وِنّہ گئی۔ درۄپتی دے اِس اِکّ بۄل نیں مہامبھارت دی بھِیانک لڑائی دا مُڈھّ بنّہِیا٬ جِس وِچّ پُراتن گرںتھّاں انُسار چالھی لکھّ منُکھّاں دے مارے جاݨ دا ذِکر ہَے۔

لۄگ گَیرۄں کی بات کرتے ہَیں٬ ہم نیں اپنے بھی آذمائے ہَیں٬

لۄگ کاںٹۄں سے بچتے ہَیں٬ ہم نیں پھُۄلۄں سے ذکھم کھائے ہَیں۔

ہر منُکھّ دی ذبان وِچّ کُجھ وِشیش شبد٬ واک-اںشّ جاں تکِییا کلام مُۄںہ اُتّے چڑھے ہُںدّے ہن۔ جِویں: ’کِنی جاݨی‘ ’کَیسی بات ہَے‘ ’بلکِہ‘ ’تیرا ناں کی میرا ناں کی‘ آدِ۔ کئی پُرشاں دے تکِییا کلام بیہدّ کۄجھے٬ ملِین٬ کھرہوے اتے ہاسۄہِیݨے ہُںدّے ہن۔ تکِییا کلام بہُتی وار شکھسِیئت نُۄں بہُت ہاسۄہِیݨا اتے کئی وار نپھرت دا کیںدر بݨا دھردا ہَے۔ گلّ گلّ پِچھّے گالھ کڈھّݨ دی آدت ہُںدّی ہَے۔ کئی وار بںدّے دا اسل نام بھُلّ جاںدا ہَے٬ لۄک اُس دا نام ہی تکِییا کلام والا رکھّ لَیںدے ہن۔

تکِییا کلام واںگ ہر وِئکتی دِییاں کُجھ وِشیش آدتاں وی پکِّییاں ہُںدِّییاں ہن۔ اِکّ وار اِہ آدتاں پکّ جاݨ پھِر اِنہاں تۄں کھہِڑا چھُڈائُݨا اَۄکھا ہۄ جاںدا ہَے۔ گلّاں کرن سمیں ہتھّاں دے اِشارے کرن اتے سِر ہِلائُݨ دی سبھ دی آدت ہُںدّی ہَے۔ کئیِیاں دی اکھّاں دے اِشارے کرن٬ بھروٹّے چُکّݨ, نکّ دا سُڑھاکا مارن٬ بیمَۄکا ہسّݨ, کھںگھّݨ جاں کھںگھُّۄرے مارن دی آدت پکّی ہُںدّی ہَے۔ کئیِیاں نُۄں کۄلھ بَیٹھے وِئکتی دا مۄڈھا پھڑ کے ہِلائُݨ دی جاں کُۄہݨی مارن دی آدت ہُںدّی ہَے۔ بہُتِیاں نُۄں کِسے دی گلّ کٹّݨ دی تے آپݨِییاں مارن دی آدت ہُںدّی ہَے۔ کئی ہۄراں دی چلّ رہی بلّبات وِچّ اَیویں ٹںگّ اڑائُݨ, نُکتاچِینی تے چُگلی کرن دی آدت تۄں مجبُۄر ہُںدّے ہن۔ کئیِیاں نُۄں آپݨی سِیاݨپ جاں وِدوتا دا دِکھاوا کرن دا٬ ٹۄکݨ دا تے نسِیہتاں دیݨ دا جھسّ ہُںدّا ہَے۔ ترہاں ترہاں دِییاں بہِبتاں والے کھلِیپھے ہر تھاں دیکھے جاںدے ہن۔ پر کُجھ منُکھّاں دے بۄل اجِہے ہُںدّے ہن؛ جۄ کِسے نُۄں گھٹِییا تۄں ودھِییا بݨائُںدے ہن٬ سنمان ستِکار وِچّ وادھا کردے ہن۔ کِسے دے بۄل اںدّر سُتِّییاں شکتِییاں٬ السائیِیاں سمبھّاوناواں اتے سُںدّرتا نُۄں اُتیجت کردے ہۄئے سُݨن والے وِچّ کْراںتِیکاری بݨن دے بِیء بِیج دِںدّے ہن۔

لپھذ اتے لہِذے وِچّ٬ بۄلی اتے شَیلی وِچّ اتھاہ اتے اسِیم شکتی ہُںدّی ہَے۔ اِہ اݨہۄݨی نُۄں ہۄݨی وِچّ تبدِیل کرن٬ چمتکاری اتے کراماتی کْرِشمے اتے کْراںتِییاں دی جنم داتی ہَے۔ سںسّار دے اِکّ مہان چِںتّک دے بۄل ہن: “مَینُۄں لپھذ اتے لہِذا دِئۄ٬ مَیں دُنِییاں ہِلا کے رکھّ دِیاںگا اتے دھرتی اُتّے کْراںتی لِیا دِیاںگا۔”

اِسلام دے اِتِہاس وِچّ ’اُمر‘ آپݨے سمیں دا سبھ تۄں ودھّ شکتِیشالی تے بھِیانک تباہی مچائُݨ والا ڈرائُݨا یۄدھا سی۔ مُہمّد ساہِب دا کٹّڑ دُشمݨ سی۔ اِکّ وار آپݨی تلوار کڈھّ کے ہذرت مُہمّد نُۄں مارن آئِیا۔ لۄک تھر-تھر کمبّݨ لگّے تے لۄک اِدھّر اُدھّر بھجّݨ لگّے۔ پر مُہمّد ساہِب نیں دھِیرج نال آکھِیا٬ “اُمر٬ تُۄں کدۄں تک کھُدا اتے اُس دے رسُۄل دے کھِلاپھ لڑدا رہیںگا؟” پتا نہِیں اِنہاں بۄلاں وِچّ کی یادُۄ سی٬ اُمر دے ہتھّۄں تلوار ڈِگ پئی اتے اُہ مُہمّد دے پَیراں وِچّ ڈِگ پِیا۔ پِچھّۄں اِہۄ اُمر اِسلام دا “کھلِیپھا” بݨِیا۔

گُرُۄ نانک دیو جی آپݨے سمیں دے ہر دھرم دے کیںدر اُتّے گئے٬ گۄشٹِییاں کِیتِییاں٬ ہر دھرم دے پکھںڈّ دی کھُلّہ کے نِکھیدھی کِیتی۔ نیکی اتے سچائی دا سِکّا جمائِیا۔ اُنہاں دے بۄل ہی سن؛ جِنہاں نیں ٹھگّاں٬ چۄراں تے راکھشاں نُۄں سںتّ بݨا دِتّا۔ اِسے کارݨ اُنہاں نُۄں کِسے نیں گُرُۄ٬ کِسے نیں پِیر تے کِسے نیں نبی آکھِیا۔

1699 دی وِساکھی مَۄکے گُرُۄ گۄبِںدّ سِںگھّ دے بۄلاں وِچّ پتا نہِیں کی یادُۄ سی٬ اُس آکھِیا٬ “مَینُۄں اِکّ سِر دی لۄڑ ہَے۔” اگّۄں سِیس بھیٹ کرن والِیاں دی لائیِن لگّ گئی۔ کِہۄ جِہا پْربھاو ہۄویگا گُرُۄ گۄبِںدّ سِںگھّ دے اُنہاں بۄلاں دا کِہ تِیاگی وِراگی سادھُۄ٬ مادھۄ داس بںدّا بہادر بݨ گِیا٬ جِسنے آپݨے سمیں وِچّ پںجّاب وِچّ ترتھلّی مچا دِتّی اتے ذُلم دی اِٹّ نال اِٹّ کھڑکا دِتّی۔

اِتِہاس وِچّ بۄلی دا اِکّ نِردئی پکھّ وی ساہمݨے آئُںدا ہَے۔ گُرُۄ گۄبِںدّ سِںگھّ دے چھۄٹے ساہِبذادِیاں نُۄں نِردۄش٬ ماسُۄم اتے بھۄلھے جاݨ کے ویلے دے ہاکماں نیں مُیاپھ کرن اتے چھڈّ دیݨ دا پھَیسلا کر لِیا سی پر اِکّ درباری دے کیول اِکّۄ پاپی بۄل نیں ہالات دا پاسا پلٹ دِتّا۔ اُس آکھِیا٬ “سپّ نُۄں مارن تے سپۄلِیئے پالݨ دی٬ تُہاڈی کِہۄ جِہی سِیاݨپ ہَے؟” اُس دا اِہ اِکّۄ پھِکرا دُنِییاں دے اِتِہاس وِچّ سبھ تۄں نِردئی تے بیکِرک مِسال بݨ گِیا٬ جِس نیں ستّ سال اتے نَۄ سال دے ماسُۄم بچِّیاں نُۄں نِیہاں وِچّ چِݨوا دِتّا۔

پْربھاوشالی وارتالاپ دی اِکّ ہۄر تسوِیر ہَے۔ دُنِییاں دے مہان شکتِیشالی سِکںدّر دِییاں پھَۄجاں ہتھّۄں راجا پۄرس دی لڑائی وِچّ ہار ہۄ جاںدی ہَے۔ پۄرس پھڑِیا جاںدا ہَے۔ جِتّ دے نشے وِچّ سِکںدّر٬ بیڑِییاں وِچّ جکڑے پۄرس نُۄں پُچھّدا ہَے٬ “چھۄڑ دِییا جائے جاں مار دِییاں جائے٬ دسّ تیرے ساتھ کِیا سلُۄک کِییا جائے؟”

اگّۄں پںجّاب دا اݨکھی سپُۄت راجا پۄرس دلیری نال آکھدا ہَے٬ “جے وپاری ہَیں تاں ویچ دے٬ کسائی ہَیں تاں مار دے پر جے بادشاہ ہَیں تاں بادساہ نال بادشاہاں والا سلُۄک کر۔” اِہ اُتّر سُݨ کے سِکںدّر نِہال ہۄ جاںدا ہَے۔ پۄرس نُۄں رِہاء وی کر دِںدّا ہَے اتے اُس دا جِتِّیاں اِلاکا وی اُس دے سپُرد کر دِںدّا ہَے۔

سِٹّا اِہ ہَے کِہ ہر وِئکتی نُۄں بۄلݨ تۄں پہِلاں اِنہاں چھے گلّاں بارے بھرۄسے بھرِیا نِرݨا کر لَیݨا چاہِیدا ہَے کِہ اُہ آپݨی گلّ کِس نُۄں کہِ رِہا ہَے٬ کِس سمیں کہِ رِہا ہَے٬ کِس ڈھںگّ نال کہِ رِہا ہَے٬ کی کہِ رِہا ہَے٬ کِئۄں کہِ رِہا ہَے اتے اِسدا کی پْربھاو پویگا؟

گُرباݨی وِچّ ساہِباں دا پھرمان ہَے:

جِتھَے جائ بہِیئَے بھلا کہِیئَے جھۄلِ امّْرِتُ پِیجَے۔

گُݨا کا ہۄوَے واسُلا کڈھِ واسُ لئیِجَے۔