سِین-1

(ستھّر دا سِین)

پہِلی اَۄرت

:

آ کی بھاݨا ورت گِیا ?

دُۄجی اَۄرت

:

کِتھّے تُر گِیاں وے میرے سۄنے ورگِیا پُتّا|

تِیجی اَۄرت

:

وے تَینُۄں بھۄرا ترس ناں آئِیا وے ربّا|

(چارے پاسے رَۄݨ دھۄݨ اتے وَیݨاں دِییاں آواجاں سُݨائی دے رہِییاں ہن)

سُۄتردھار

:

اُپرۄتھلی واپرِییاں دۄ کہِر دِییاں گھٹناواں نیں سارے پِںڈّ دے لۄکاں دا ساہ کڈھّکے رکھّ دِتّا| اجے وِیہ دِن پہِلاں ہی کہمِیر کھیتر وِچۄں سُۄبیدار جۄگِںدّر سِںگھّ دی لاہ آئی سی تے اجّ براڑاں دے رݨدھِیر سِںگھّ دا پُۄرا ٹبّر مَۄت دے مُۄںہ وِچ جا پِیا سی| سُۄبیدار دی مَۄت دا دُکھّ تاں سبھ نُۄں سی٬ پر ہَیرانی نہِیں سی ہۄئی| لۄکاں بھاݨے پھَۄجی دی اِہ ہۄݨی تاں اُسے دِن تَیء ہۄ جاںدی ہَے جِس دِن اُہ پھَۄج وِچ بھرتی ہُںدّا ہَے| پر رݨبِیر نال اِہ کی بھاݨا ورت گِیا سی ? اِہ اچمبھّے بھرِیا پْرہن ستھّر تے بَیٹھے ہریک آدمی دے متھّے تے چمک رِہا سی| رݨبِیر سِںگھّ اُسدی گھروالی بچِںتّ کَۄر٬ مُٹِیار ہۄئی دھی دِیپاں تے چھۄٹا مُںڈّا پْرِیتُۄ٬ جِہناں دِییاں لاہاں برۄبر چِٹِّییاں چادراں نال ڈھکِییاں پئیِیاں سن| رݨبِیر دی اِکلۄتی بھَیݨ سِیتی دی اُڈِیک ہۄ رہی اےَ| سِیتی نیں تاں رݨبِیر نُۄں پُتّاں واںگُۄ پالِیا سی|

(سِیتی آئُںدی ہَے)

سِیتی

:

ہائے وے میری ماں دِیا جائِیا وے آ کِہ کہِر کر گِیا وے..........|

سُۄتردھار

:

رݨبِیر دے گُیاںڈھ وِچ رہِںدّی تائی ہر کَۄر نیں اُس دِن تڑکے سبھ تۄں پہِلاں اِہ سبھ کُجھ آپݨی اکھِّیں دیکھِیا سی| جِس دی وِیاکھِیا اُہ ستھّر وِچ بَیٹھِییاں جنانِییاں نُۄں کئی وار کر چُکّی سی|

ہر کَۄر

:

وے بھائی تڑکے وڈّی بہُۄ مدھاݨی پائُݨ لگّی تاں کہِںدّی ماں جی جمّ گرم اےَ٬ رݨبِیر دے گھرۄں برپھ پھڑھ لَے| مَیں کھُرلی اُتۄں دی بچِںتّ کُر نُۄں واج مارن لگّی تاں ویکھِیا سارا ٹبّر وِہڑے *چ چپھاڑھ ڈِگِّیا پِیا| ہائے وے ربّا تُۄں اِہ کی کِیتا ڈاڈِیا......|

سُۄتردھار

:

درئسل اِس گھر وِچ جلݨ والِییاں چِںگّارِییاں دی اگّ تاں اُدۄں ہی مگھّ اُٹھّی سی جدۄں رݨبِیر دے پِئۄ نیں اُسدی بھَیݨ سِیتی دے وِیاہ لئی پُۄرے تِنّ لکھّ دا کرذا لِیا سی| اُہی کرذا رݨبِیر نُۄں وِراست وِچ مِلِیا| رݨبِیر دے وِیاہ تۄں بائد لگاتار دۄ پھسلاں کھراب ہۄ گئیِیاں| رݨبِیر نیں اگلی وار ذمِین ٹھیکے تے دے دِتّی| پر پاݨی دا ستر لگاتار ہیٹھاں ڈِگّݨ کارݨ ذمِین ٹھیکے تے لَیݨ والِیاں نیں وی اِنکار کر دِتّا| اِس تۄں تںگّ آ کے رݨبِیر سِںگھّ نیں مۄٹر دا کُنَیکہن لَیݨ لئی ار0ی دے دِتّی|

سِین 2

سلُۄجا

:

اُہۄ٬ کی گلّ سردار ساہِب٬ اجّ پھِر بھکھے پھِردے اۄ ?

رݨبِیر

:

کی دسِّیئے سلُۄجا ساہِب٬ آہ اِک مۄٹر لُیاݨی سی گھرے٬ کُنَیکہن لَیݨ واستے کلرک نیں گدی گیڑ *چ پا کے رکھّتا٬ 2ذ گیڑے مروا تے سالے نیں٬ کدے آہ پھارم لِیا٬ کدے اُہ پھارم لِیا٬ کدے اِتھے سائِن کرا لِیا کدے اُتھے| اجّ تاں سالے نیں نوِیں گلّ کڈھّ ماری| اکھے کُنَیکہن دیݨ لئی پاݨی دی کپَیسِٹی اۄ ہَے نِیں| مَیں آکھِیا جد سرپںچّ نال آ کے تیرے مُۄںہ *چ ہڈّ تُنّ دِںدّا٬ پھِر کپَیسِٹی ودھ جاںدی اےَ| اگۄں نالے چۄر نالے چتُرائی| کہِںدّا پُلس بُلائُناں| مَیں آکھِیا میرا کمّ تاں ایہی تیہی مراوے٬ پہِلاں تَینُۄں بݨائُناں منّے کا سِکھّ| سالے دے پںجّ ستّ چھڈِّییاں گردن *چ....|

سلُۄجا

:

(ہسّدا ہَے) اۄہۄ٬ سردار ساہِب کرتی ناں جٹّاں آلی گلّ| بھلا دسّۄ آ ڈاںگاں سۄٹِیاں نال اجّ تکّ کُجھ کھٹِّیا| اُہ ذمانا گِیا جدۄں مار کے دۄ تھپّڑ آپݨا کمّ سِدھّا کر لئیِدا سی| اجّ کلّ ذمانا کاگ0ی کاروائی دا| جِہڑا کمّ آہ کر دِںدّی اےَ ناں٬ اُہۄ تۄپاں وی نی کر سکدِییا|

رݨبِیر

:

آپاں کِہڑا دُنِییاں |تہِ کرنی سی٬ سالی اِک ٹُۄٹی لُیائُݨی سی|

سلُۄجا

:

اُہۄ٬ ٹُۄٹی دی کِہڑی گلّ اےَ سردار ساہِب| آپاں گھرے سرکاری ٹُۄٹی لُیا دِیئے| لئۄ٬ تُسِیں آپݨا جٹّ دا سَۄدا تاں ورت کے ویکھ لِیا٬ ہُݨ ویکھۄ سلُۄجے دا مںتّر کِویں تلی تے سرۄں جمّدی اےَ| کڈھّۄ جرا کاگذ پتّر| دیکھۄ سلُۄجے دی کمال|

رݨبِیر

:

(کاگذ جھۄلے *چۄں کڈھّ کے دِںدّا ہَے) آہ لئۄ جی|

سلُۄجا

:

لِیائۄ٬ آہ ویکھۄ کِویں ہُںدّا بارُۄد تِیار| (مہِین وِچ کاگذ لۄڈ کردا ہَے) آپاں کردے آں تِیار تِنّ چِٹھِّییاں| پہِلی چِٹھّی جائۄُگی اَیس.ڈی.اۄ. نُۄں٬ دُۄجی جائۄُگی ڈی.سی. نُۄں تے تِیجی جائۄُ مُکھّ مںتّری ساہِب نُۄں| کِئۄں ? ویکھِئۄ جے کلرک پاتہاہ دے اڑاٹ ناں پَیںدے پھِرن اتے سݨے سٹا| تُہاڈے پَیرِیں ناں ڈِگِیا تاں سلُۄجے دی مُۄت نال داڑی مُنّ دِئۄ| (ہسّدا ہَے)

رݨبِیر

:

(آپݨے آپ نال) ہُݨ پتا لگُّۄ سالے باںدر مُۄںہے جے نُۄں| سالا سُۄئی کُتّی واںگُۄں وڈھّ-کھاݨ نُۄں پَیںدا سی| ہُݨ آئۄُ بۄتی بۄہڑ تھلّے| ہُݨ پتا لگُّۄ ساڈی پہُںچّ کِتھے تکّ آ|

سلُۄجا

:

(ٹائیِپ کردا ہۄئِیا) لئۄ٬ سردار آہ تیرا ہۄ گِیا بارُۄد تِیار٬ لئۄ٬ آہ٬ ہَیں..ہَے...| مارۄ ماہراج ایتھے گھُگّی٬ لئۄ آہ لَے جۄ ڈاککھانے جائۄ٬ رجِسٹرِییاں کروا کے رسِیداں لَے لۄ٬ لگّے کمّ |تہِ|

رݨبِیر

:

سلُۄجا ساہِب٬ کِنّے پَیسے ہۄئے ?

سلُۄجا

:

1ذ5 ہۄئے سارے٬ پںجّ چھڈّۄ٬ آپݨا تاں سِدھّا جٹّاں آلا ای ہِساب کِتاب اےَ|

رݨبِیر

:

آہ لئۄ٬ ٹھِیک آ جی مَیں چلدا|

سلُۄجا

:

ٹھِیک اےَ ٹھِیک اےَ٬ مہاراج... کۄہی چِںتّا نی کرنی٬ آرام نال اُڈِیکۄ پںجّ ستّ دِن| جدۄں جوابی چِٹھّی مِلی٬ چھُۄ وجّݨا ایتھے... ہاں...ہاں ْو ٹھِیک اےَ٬ مَۄجاں کرۄ ْو اَیہ کرۄ٬ سلُۄجے دے سِر تے ْو سلُۄجا جی مہاراج٬ چلۄ ہۄر کمّ ویکھِیئے|

سِین نں. 3

(گھر دا سِین)

دِیپاں

:

امبّاں والی ٹۄکری اناراں والا وِہڑا٬ دسّ بابے دا گھر کِہڑا ?

پِیتُۄ

:

بیبے.......

(دۄویں بچّے بھجّ کے ماں نُۄں چھُۄںہدے ہن)

بچِںتّ

:

پرہے مرۄ٬ پرہے ہۄ کے نی کھیڈ سکدے| جِس دِن دی اِس گھر *چ وِیاہی آئی آں اِک دِن نی سُکھّ دا دیکھِیا مَیں| اِہ وی پتا نی سارا سارا دِن ہہِر کی دھکّے کھاںدا رہِںدَّے| بیبے بابُۄ سی تاں اِہنُۄں تھۄڑا ڈر بھَیء سی| ہُݨ تاں رسّے تڑائی پھِردَے| گُسّا... گُسّا تاں اِہدے نکّ تے رہِںدَّے| کدے کدے تاں مَینُۄں چاہ پاݨی دِںدّی نُۄں وی ڈر آئُںدا بئی گلاس کِتے مۄڑکے متھّے *چ ای ناں دے مارے| اِہ سارے کارے سِیتی دے کِیتے ہۄئے اےَ| جدۄں پتا سی بئی اَینا آکڑکھۄرا اےَ تاں میری جُۄن کھراب کرن دی کی لۄڑ سی ? نرک تاں ہُݨ مَیں ای بھۄگݨَیں...|

وے مر جاݨِئۄ پڑھ لئۄ| جے تھۄڈا پِئۄ آ گِیا تاں اِکّ-اِکّ دی کھڑکَیںتی کردُۄ|

(اُدھرۄں رݨبِیر گلی وِچۄں آئُںدا دِسدا ہَے| پِںڈّ دا اِک ہۄر آدمی وی نال ہَے|)

رݨبِیر

:

لَے بئی پالِیا کہِ کے سلُۄجے نُۄں پواتِییاں چِٹھِّییاں مُکھّ مںتّری ساہِب نُۄں (دۄویں ہسّدے ہن)

(آدمی باہرۄں ہی چلا جاںدا ہَے|)

رݨبِیر

:

(بچِںتّ کَۄر نُۄں) کی بِٹر-بِٹر جھاکدی اَیں ? پاݨی لَے کے آ|

بچِںتّ

:

لَے پاݨی

رݨبِیر

:

آ لَے پھڑھ ٹِںڈّے

بچِںتّ

:

پر مَیں تاں دال دا پاݨی دھرتا سی|

رݨبِیر

:

اۄ ڈۄل دے پاݨی| آجۄ بچِّئۄ٬ کھُںجّے *چ کِئۄں لگّے بَیٹھے اۄ| مَیں تھۄڈے واستے کیلے لِیائِیاں٬ آجۄ|

(بچّے بھجّکے اُستۄں کیلے لَیںدے ہن|)

دِیپاں تے پِیتُۄ

:

کیلے ہائے بھاپا کیلے...|

(کیلے لَے کے اںدّر جاںدے ہن|)

بچِںتّ

:

اِکّ گلّ پُچھّاں ?

رݨبِیر

:

پُچھّ|

بچِںتّ

:

تیرا چِتّ اجّ بڑا کھہُ لگّدَے٬ کی گلّ اےَ ?

رݨبِیر

:

بسّ٬ اجّ کمّ لۄٹ آ گِیا|

بچِںتّ

:

کِہڑا کمّ ?

رݨبِیر

:

جِہڑا آپاں مۄٹر دا کُنَیکہن لوائُݨا سی| کلرک سالا راہ ناں دوے٬ اجّ پھیر پواتِییاں چِٹھِّییاں سلُۄجے نُۄں کہِ کے مُکھّ مںتّری تکّ| ہُݨ دیکھِیں سارا بِجلی مہِکما جٹّ دے پَیراں *چ آ کے ناں ڈِگِّیا تاں کہِ دیئیِں|

بچِںتّ

:

کۄئی پُٹھّا پںگّا ناں پا لئیِں ْو

رݨبِیر

:

تُۄں پھِکر ناں کر٬ چلّ لَے٬ تُۄں بھاںڈے چکّ|

سِین نں. 4

(گھر دا سِین)

(بابے بہادر دی اَیںٹری)

بہادر

:

اُئے بِیرِیا گھرے ای اَیں|

بِیرا

:

آجا بئی بابا بہادرا٬ کِویں آ سِہت ٹھِیک ٹھاک اےَ|

بہادر

:

پھتہِ٬ جماں پھتہِ|

رݨبِیر

:

آجا-آجا بَیٹھ٬ ہۄر سُݨا گُرُۄ گھر دی|

بہادر

:

بئی آپاں تاں پُۄرے کائِم آں| ہُݨے سرکاری رۄٹِییاں کھا کے آئِیاں پُۄرے نَۄں دِن|

رݨبِیر

:

پر چکّر کی پَے گِیا سی|

بہادر

:

آہی کرجِیاں والا٬ کِسانی دے سںکّٹ کرکے آپݨے لۄکاں کھاتِر جیل کٹّکے آئِیاں|

رݨبِیر

:

اچھّا٬ پھیر اُتھۄں دی سُݨا کۄئی|

بہادر

:

لَے اُتھۄں دی سُݨ لَے بِیرِیا| اِک دِن جیل *چ مَینُۄں نہے دی تھۄڑی واد گھاٹ جی ہۄ گئی| میری سُرت ہِل گی| اِک ڈھِڈّل جِہا تھاݨیدار آوے میرے ولّ ہمکۄ تُمکۄ جی کردا| مَیں چپّل ماری سالے دے مُۄںہ تے٬ اُہدی پگّ پھُڑککے اۄ گئی کھِدّۄ واںگ بُڑکدی میرے پُتّ دی| تے رَۄلے گۄلے جے *چ رݨِیئے کے پْردھان نیں وی کہِ دِتّا کِہ جے ساڈے بںدّے نُۄں جے کُجھ ہۄ گِیا تاں٬ آودا سۄچ لئۄ تے پھیر اُہناں میرا اِلاج کروائِیا| ہُݨ مَیں نہا وی جماں ای چھڈّتا| ہُݨ تاں بسّ آپݨے لۄکاں دے ہکّاں دی راکھی لئی آہ ڈاںگ چکّ لئی|

رݨبِیر

:

گُسّا ناں کرِیں بابا بہادرا ڈاںگاں سۄٹِیاں نال کُجھ نی مِلدا ہُݨ ویلا کاگجی کاروائی دا اےَ|

بہادر

:

اُئے اِہی گلّ کہِںدّا سی میرا پُتّ پِیتا وی٬ اکھے ویلا کاگجی کاروائی دا٬ ہُݨ ڈھائی لکھّ دا جدۄں کرذئی ہۄ گِیا تاں کہِںدَّے باپُۄ مَیں تاں مردا سپریء پی کے٬ نہِیں تاں آپݨے سِر لَے کرذا٬ میرے تاں کالجے دا رُگّ بھرِیا گِیا| مَیں کِہا بھَیݨ مراوے کرذا٬ تُۄں کِئۄں مرنا| لَے میرا لُیا لَے گُٹھا٬ ہُݨ اُتردا اُترے نہِیں تاں ناں سہی٬ اَیں مرنا تھۄڑا اےَ٬ سگۄں لڑاںگے٬ ڈاںگاں چکّکے لڑاںگے| اۄ لڑۄ سالِئۄ لڑۄ ڈاںگاں چکّکے لڑۄ| (بہادر جاںدا ہَے) (جاںدے-جاںدے) ہاں سچّ بِیرِیا اسِیں ہام نُۄں دھرمہالا *چ اِکٹھّے ہۄݨا٬ گلّ کرنی اےَ بئی کِدّاں لڑِیا جاوے آجِیں تُۄں وی|

رݨبِیر

:

آواںگا بابا| ہُݨ تَینُۄں کِویں دسّاں بابا لڑݨا تاں مَیں وی اےَ| بسّ اِک وار جوابی چِٹھّی آ جاوے| 2 مہِینے ہۄگے چِٹھّی پائی نُۄں ہالے تکّ جوابی چِٹھّی نی آئی| اِک وار چِٹھّی آجے پھیر میرے کھیت وِچ مۄٹر لگّ جُۄ٬ پھیر مَیں ذمِین ٹھیکے تے وی نہِیں دیݨی| مَیں کھُد واہی کراںگا تے کݨک دے امبّار لادُۄں|

(دۄ بںدّے آسے پاسے کݨک سِٹّدے ہن)

سِین نں. 5

(ڈرِیم سِین)

(سرپںچّ تے کلرک آئُںدے ہن)

سرپںچّ

:

سسرِیکال رݨبِیر سِیاں| دیکھ رݨبِیر سِیاں٬ اِس وِچارے تۄں گلتی ہۄ گئی| بال بچِّیاں والا آدمی اےَ ما| کردے اِہنُۄں| چلّ اۄئے٬ ما|ی مںگّ|

(کلرک پَیرہاں *چ پَیںدا ہَے|)

کلرک

:

ما| کر دِئۄ جی|

رݨبِیر

:

اِہ تاں پہِلاں سۄچݨا سی| جدۄں مَیں تیرے کۄل چکّر تے چکّر لائُںدا سی| اۄدۄں تاں تُۄں میری کۄئی گلّ نی سُݨی| چلّ نِکّل میرے گھرۄں باہر|

(سارے جاںدے ہن| رݨبِیر سُپنے وِچ بڑبڑائُںدا ہَے|)

رݨبِیر

:

اُئے میری پھسل کِتھّے لئی جانے اۄ ? بچِںتّ کَۄر باہرۄں آئُںدی ہَے|

بچِںتّ

:

ہائے وے٬ کِدے نال لڑی جانَیں سُتّا پِیا وی| آ پھڑ تیری چِٹھّی آئی اےَ|

رݨبِیر

:

(چِٹھّی پڑھدا ہَے|) سردار رݨبِیر سِںگھّ تُہاڈی ِْہکائِت تے اِنکُواری بِٹھا دِتی گئی اےَ| ہُݨ آئۄُ نذارا|

بچِںتّ

:

(گھبرائی ہۄئی) کِیہدی چِٹھّی اےَ٬ دسّ تاں سہی|

رݨبِیر

:

جِہڑی آپاں مُکھّ مںتّری نُۄں پائی سی٬ اُہدی جوابی چِٹھّی آ| میرا جھۄلا پھڑھا جلدی| (باہر جاݨ لگّدا ہَے)

بچِںتّ

:

چاہ تاں پِیںدا جاہ|

رݨبِیر

:

تَینُۄں کِنّی وار کِہا بئی پِچھّۄں واج ناں مارِیا کر| جاںدا ہَے|

سِین نں. 6

(سلُۄجا آپݨی کُرسی تے بَیٹھا ہَے| رݨبِیر چِٹھّی لَے کے داکھل ہُںدّا ہَے|)

رݨبِیر

:

سلُۄجا ساہِب-ساہِب آ چِٹھّی آ گئی جی|

سلُۄجا

:

دیکھِیا| دیکھِیا پھیر ْو اۄ سلُۄجے دے کرِیاں کمّ ناں ہۄوے| سلُۄجے دا کمّ تاں پتھّر تے لِیک ہُںدَّے| بسّ ہُݨ آپݨا کمّ سمجھۄ ہۄ گِیا پُۄرا| بسّ اِس پھارم تے دستکھت کردے| ہُݨ اِہدی رِسٹری کرا کے ڈاککھانے *چ پۄسٹ کردے| رسِید آپݨے کۄل رکھّ لوِیں| باکی چھڈّ سلُۄجے تے تُۄں کمّ ہۄ گِیا سمجھ|

رݨبِیر

:

مِل گِیا جی کنَیکہن|

سلُۄجا

:

بسّ مِل گِیا سمجھ٬ کھمبھّے لگّگے٬ تاراں پَیگِیاں بسّ کرںٹّ چھڈّݨا باکی اےَ| (دۄویں ہسّدے ہن) بسّ ہُݨ گھر بَیٹھۄ ارام نال|

(رݨبِیر جاںدا ہَے|)

سلُۄجا

:

چِٹھّی مِلدِیاں ہی مَیں رݨبِیر نُۄں چِٹھِّییاں دے گیڑھ *چ اجِہا گھُمائِیا کِہ اُہدے وارے نِیارے ہۄ گئے| رݨبِیر دی پِںڈّ وِچ جَے-جَے کار کراتی| سبھ تۄں پہِلاں بَیںک تۄں لۄن دواکے مۄٹر دا کنَیکہن تے پھِر دۄ کمرِیاں والا پکّا مکان| پھِر سارِییاں سہُۄلتاں پھرِج٬ ٹی.وی., وی.سی.آر. آدِ (اُدھر گھر وِچ بںدّے سمان رکھّدے ہن|)

ہۄر تاں ہۄر سبھ تۄں اُپّر اُسدے بچِّیاں دا اںگّرے0ی سکُۄل وِچ اڈمِیہن (بچّے سکُۄل ڈرَیس وِچ جاںدے ہن|)

دِیپاں تے پِیتُۄ

:

بائے بائے ڈَیڈی

رݨبِیر

:

بائے بائے پُتّرۄ| بچِّیاں نُۄں اںگّْرے0ی سکُۄل وِچ لائُݨ ویلے تاں مَیں آنا کانی کِیتی| پر جد مَیں آپݨے بچِّیاں نُۄں جگِںدّر پھَۄجی دے بچِّیاں نال سکُۄل وَین وِچ جاںدا ویکھدا تاں میرا سیر کھُۄن ودھ جاںدا| تے اِس کھہُی وِچ سۄنے تے سُہاگا اُدۄں ہۄ جاںدا جدۄں آتھݨ نُۄں دۄ پَیگّ لا لَیںدا| جِںدّگی دا اسلی مذا تاں ہُݨ آئُݨ لگِّیا سی|

بچِںتّ

:

وے آ کی لچھّݨ پھڑھ لئے تُۄں| ہر رۄج ہہِر تۄں کۄئی نوِیں چِیج چکّ لِیائُنَیں| اُتّۄں تیری آہ نِتّ دی پِیݨی| وے مَیں تاں برباد ہۄگی وے ربّا| (اںدّر جاںدی ہَے|)

ڈاکِییا

:

(چِٹھّی سِٹّ کے جاںدا ہَے|) رݨبِیر سِیاں چِٹھّی اےَ بھائی|

رݨبِیر

:

چِٹھّی پڑھدا ہَے تے گھبرا کے جھۄلا چُکّ کے سلُۄجے کۄل جاںدا ہَے|

سِین نں. 7

(سلُۄجا کُرسی تے بَیٹھا ہَے٬ رݨبِیر گھبرائِیا ہۄئِیا داکھل ہُںدّا ہَے|)

رݨبِیر

:

سلُۄجا ساہِب - ساہِب ْو آہ ڈِپھالٹر دی چِٹھّی آ گئی جی|

سلُۄجا

:

یار گھبرائُںدا کِہڑی گلّۄں اَیں٬ آپاں الٹا پلٹی کروا لَینے آں|

رݨبِیر

:

اُہ کِویں ?

سلُۄجا

:

سِدھّی گلّ اےَ بئی پہِلے لۄن دِییاں کہِتاں بھرن لئی دُۄجا لۄن لَے کے کھاتا کلِیئر کروا دِنّے آں|

رݨبِیر

:

پر آپاں تاں پہِلاں ای ذمِین دے نمبّر دےئی بَیٹھے آں|

سلُۄجا

:

مکان اُساری لئی تاں لَے سکدے آں٬ تُۄں گھر دی رجِسٹری لِیا بسّ|

(رݨبِیر جاںدا ہَے|)

رݨبِیر

:

اِہ تاں ہُرُۄیات سی٬ ہُݨ تاں چِٹھِّییاں دا تاںتا لگّ گِیا|

(ڈاکِییا سائیِکل تے آئُںدا ہَے تے چِٹھِّییاں پھڑا کے چلا جاںدا ہَے|)

رݨبِیر

:

(گھبرائِیا ہۄئِیا|) سلُۄجا جی - جی آہ دیکھۄ مَیں تاں مارِیا گِیا بسّ|

سلُۄجا

:

گھبرا ناں تُۄں| چِڑی دے بچّے جِنّا دِل اےَ تیرا| کِتے ہارٹ اٹَیک ناں کروا کے بہِ جِیں| آہ لَے مُۄںہ مِٹھّا کر پہِلاں٬ مرُۄتی کار لئی آ آپاں نوِیں| بھجّ نٹھّ بالی رہِںدّی سی یار|

رݨبِیر

:

پر آہ... (چِٹھّی وکھائُںدا ہۄئِیا)

سلُۄجا

:

چلّ آپاں جگتار کۄل جاکے کڈھّدے آں کۄئی راہ|

رݨبِیر

:

اِہ جگتار کَۄݨ اےَ ?

سلُۄجا

:

بسّ تیرے واںگُۄ اِہ وی آڑی اےَ آپݨا| تُۄں پھِکر ناں کر سبھ ٹھِیک ہۄجُۄ| تُۄں میرے ہُںدّے گھبرائِیا ناں کر اَیویں| آہۄ...|

(دۄویں جگتار کۄل جاںدے ہن جۄ کُرسی تے بَیٹھا ہَے|)

سلُۄجا

:

سسرِیکال جگتار سِںگھّ جی|

جگتار

:

سسرِیکال٬ سلُۄجا ساہِب| کی ہال نیں ?

سلُۄجا

:

ٹھاک-ٹھاک٬ اِہ رݨبِیر اےَ٬ آپݨا دھرم دا بھرا اےَ| آپاں اِہناں دی گرج سارنی اےَ| بسّ اَیں سمجھ لۄ بئی میری گرذ سارنی اےَ|

جگتار

:

سلُۄجا ساہِب آپاں تُہاڈے تۄں کدے بھجّے آں بھلا| رݨبِیر سِںگھّ جی آپاں نُۄں تھۄڑی کاگجی کاروائی کرنی پئۄُ| بسّ آ ذمِین دا ہکّ تُہانُۄں مَینُۄں دیݨا پئۄُ| ساڈے دھںدّے دے کُجھ اسُۄل ہُںدّے نیں|

سلُۄجا

:

آہۄ بئی کاگجی کاروائی تاں اگلے نیں کرنی اےَ| آپاں ذمِین نذارے نال واہواںگے٬ جِہڑا بݨدا ٹھیکا ہۄئۄُ اِہناں نُۄں دے دِیا کراںگے| گلّ کھتم| آہ لَے٬ مار گھُگّی| مار بئی رݨبِیر سِیاں|

رݨبِیر

:

سلُۄجا ساہِب٬ اَیں تاں آپݨی سارے پِںڈّ وِچ ہتّک ہۄجُۄ| مَیں تاں مُۄںہ دکھائُݨ جۄگا نی رہُۄں|

سلُۄجا

:

اۄ ہۄ٬ تَینُۄں آپݨے بھراواں تے بھرۄسا نی| بئی اِہ گلّ ساڈے تِنّاں وِچکار ای رہُۄ| چلّ مار دے گھُگّی| اے ہاباہ|

(رݨبِیر میُۄسی نال تُردا ہَے| سلُۄجا 2 کدم پِچھّے جا کے|)

سلُۄجا

:

بئی رݨبِیر جگتار کہِںدّا کِہ اِس تۄں پِچھّۄں مہُکِل ہۄ جُۄ| میرا وی ہتھّ کُجھ تںگّ ای اےَ|

سِین نں. 8

(رݨبِیر میُۄس ہۄ کے تھکِّیا ہارِیا گھر آ کے مںجّے تے پَے جاںدا ہَے|) بچِںتّ آ کے اُس نُۄں اُٹھائُںدی ہَے|

بچِںتّ

:

پِیتُۄ دے باپُۄ سارے پِںڈّ وِچ ہا-ہا کار مچّی ہۄئی آ پھَۄجِییاں دا جُگِںدّر بمبّ دی مار ہیٹھ آ گِیا| تُۄں جلدی پہُںچّ مَیں ہُنے آئُنی آں| (اںدّر جاںدی ہَے) چار آدمی گلی وِچۄں پھَۄجی دی مَۄت سبںدھّی گلّ کردے آئُںدے ہن| رݨبِیر وی اُہناں وِچ جا رلدا ہَے|)

پہِلا آدمی

:

جۄ مرجی آ جۄگِںدّر دی لاہ پُۄرے ہانۄ ہَۄکت نال پِںڈّ وِچ آئی آ|

دُۄجا آدمی

:

لاہ کاہدی لۄتھڑے آ تِرںگّے *چ لپیٹے ہۄئے|

تِیجا آدمی

:

کہِںدّے آ یار جۄگِںدّر دی پہِچاݨ وی اُہدی وردی تے لگّے بَیچ تۄں ہۄئی آ|

چَۄتھا آدمی

:

جۄگِںدّر دی اکھّ اِںجھ کھُلّی سی جِویں پِںڈّ نُۄں آکھری وار دیکھݨ دی اِچھّا ہۄوے|

رݨبِیر

:

جۄگِںدّر پھَۄجی دی مَۄت دی کھبر سُݨکے مَینُۄں اَیداں لگِّیا جِویں تِرںگّے *چ لپیٹے لاہ دے ٹُکڑے جگِںدّر دے نہِیں میرے آپݨے ہۄݨ| ذمِین ویچݨ دی گلّ مَیں کِسے نُۄں نہِیں دسّی٬ پر میرا ڈردے دا ڈر اگّے آ ہی گِیا|

بچِںتّ

:ہا

باہ اے ہاباہ اے| مَینُۄں لگّ گِیا پتا تیرِییاں بھدّرکارِییاں دا| مَیں وی کہاں چںگّا بھلا کُںڈّلی مارکے کِئۄں بَیٹھا رہِںدَّے| مَینُۄں کی پتا بئی آپݨِییاں کرتُۄتاں تۄں لُکدا پھِردَے| بسّ اسِیں رہِ گئے تِنّے جنے سانُۄں وی ویچدے آپݨے سلُۄجے کۄل جے تیرا ببّر بھرجے| ہے سچّے پاتہاہ جۄگِںدّر دی جگہا اِہنُۄں چکّ لَیںدا لۄک تاں مرکے وی آپݨے بچِّیاں لئی کُجھ کردے نیں| اِہنے تاں جِئُںدے جی اِہناں دے مُۄںہ *چۄں بُرکی کھۄہ لئی|

رݨبِیر

:

رۄج ورںٹّ تے ورںٹّ نِکلی آئُںدے سی| پھِر کِویں مَیں بچدا پھِردا پُلس تۄں|

بچِںتّ

:

اِک وار لجاںدی سَۄ وار لَے جاںدی پُلس| اَیدُۄ تاں جیل دی رۄٹی چںگّی سی| آپے چھُڈا لَیںدا تیرا سلُۄجا| کہِںدّا سی سلُۄجا کہِںدّا اَیں کرلۄ٬ سلُۄجا کہِںدَّے اُۄں کرلۄ| اجِہا پھسائِیا بھَیݨ دے کھسم بُڑھی مُۄہے جے نیں میرا تاں گھر ای پٹّکے رکھّتا| لَے رݨجِیت بںدِّیا تُۄں جۄ میرے نال کِیتِیئَے ناں سُکھ تاں تُۄں وی نی پائیںگا| اجّ تۄں مر گئی مَیں تیرے لئی تے تُۄں میرے لئی (بچِّیاں نُۄں لَے کے رۄںدی ہۄئی اںدّر جاںدی ہَے| رݨبِیر پْرہیانی وِچ باہر جاںدا ہَے) (اُدھر سلُۄجا تے جگتار آپس وِچ ہسّدے ہن| رݨبِیر اُہناں نُۄں دیکھ ہۄر ٹُٹّ جاںدا ہَے| من وِچ اُترا چڑھا ریل گڈّی دی آواج چھکھٹھلر؛)

(رݨبِیر دارُۄ دی بۄتل لَیںدا ہَے| دارُۄ پِیݨ تۄں باد اُتھۄں ہی ذہِر لَیںدا ہَے| سائیِکل لَے کے واپس اُسے کھِڑکی تۄں گھر جاںدا ہَے|)

رݨبِیر

:

پْرِیتۄ پُتّر پاݨی تاں پھڑائیِں (بچّے اُٹھکے اںدّر چلے جاںدے ہن| اُٹھکے چَۄںکے *چ بچِںتّ کۄل جاںدا ہَے پر اُہ وی اُٹھکے اںدّر چلی جاںدی ہَے| آسا پاسا دیکھ پْرہیانی وِچ ذہِر سبجی وِچ مِلا دِںدّا ہَے|

(بچّے اتے بچِںتّ آئُںدی ہَے|)

دِیپاں تے پِیتُۄ

:

ممّی-ممّی رۄٹی دے دۄ|

دِیپاں

:

رݨبِیر نُۄں وی رۄٹی دِںدّی ہَے| رݨبِیر سارِیاں نُۄں ذہِر مِلی رۄٹی کھاںدے ہۄئے بیبسی نال دیکھدا ہَے|

بچِںتّ

:

(رۄٹی دی بُرکی کھاںدے ہۄئے) اِہ رُکھّی مِسّی ناں کھۄہِیں سچّے پاتہاہ

(سارے مر جاںدے ہن|)

جِتھے کِسان مردا ہَے اُہ دھرتی پھلدی نہِیں| اُہ دھرتی بٹھِںڈّا٬ مانسا ہۄوے جاں باربادی ہَے : یودمال ہَے جاں نارکۄڈاں ہَے جاں وِدربھ ہۄوے| اِس نُۄں بچا سکدے ہۄ تاں بچا لوۄ| ذمِین تے پہِلا ہکّ کِسان دا ہَے|