اُہدے اَیمّ.اے. پاس پُتّر دی چںڈِّیگڑھ وِچّ اِںٹروِئۄُ دا سدّا ہالاں آئُݨا سی۔ اسامی لئی لِکھتی ٹَیسٹ اُسنے پاس کر لِیا سی۔ “جے آپݨے اِلاکے دے مںتّری دا تھۄڑا جِہا ٹُلّ لگّ جے تاں مُںڈّا آہرے لگّ جُۄ” اِہ سۄچ کے اُسنے مںتّری دی کۄٹھی کئی گیڑے مارے۔ وۄٹاں ویلے پُۄری مدد کرن کرکے اُہ مںتّری ’تے آپݨا ہکّ وی سمجھدا سی۔ پر مںتّری اُتھّے نہِیں مِلِیا۔ اُتھّے کھڑھے پُلِس والے نیں دسِّیا کِہ اِتھّے تاں مںتّری ساہِب سببِّیں گیڑا ماردے نیں٬ اُہ جاں تاں سَیکٹرِیئیٹ وِچّ مِلݨگے جاں پھِر چںڈِّیگڑھ کۄٹھی وِچّ۔ اِتھّے گیڑا مارن دا کۄئی پھائِدا نہِیں۔ اُسنے آپݨے پڑھے لِکھے مُںڈّے نُۄں نال لَیکے سکتّریت دا رُکھ کر لِیا۔ اگاںہ مںتّری جی تکّ پہُںچّݨا کِہڑا اسان سی۔ رِسَیپشن ’تے پاس بݨوائُݨ لئی اُسدا لڑکا کھِڑکی کۄل کھڑۄ گِیا۔
“کِسنُۄں مِلݨا ہَے؟” پاس بنائُݨ والے نیں پُچھِّیا۔
“مںتّری جی نُۄں مِلݨَے۔ اُسدے اِلاکے وِچّۄں آئے ہاں۔ باپُۄ جی نُۄں چںگّی ترہاں جاݨدے نیں۔” مُںڈّے نیں ترلے نال کِہا۔ اگاںہ پاس کٹّݨ والے نیں مںتّری دے پی.اے. نُۄں پھۄن مِلاکے پاس جاری کرن لئی پُچھِّیا۔ پی.اے. نیں پاس کٹّݨ والے نُۄں کِہا کِہ میری اِنہاں نال گلّ کرا۔ “ہاں جی‘ کہِݨ تے پی.اے. نیں بیرُکھی جِہی نال کِہا٬ “مںتّری ساہِب اجّ سارا دِن مِیٹِںگّاں وِچّ بِذی نیں۔ تُسِیں کِسے دِن پہِلاں ٹائیِم لَے کے آوۄ۔”
کۄشِش کرن ’تے وی اُنہاں نُۄں سکتّریت دِییاں پَۄڑِییاں چڑھنِییاں نسِیب نہِیں ہۄئیِیاں۔ بذُرگ نیں پُتّ نُۄں کِہا٬ “ہُݨ جاواںگے تاں آپاں مِلکے ہی۔ آتھݨے کۄٹھی جاکے دیکھدے ہاں۔”
راتِیں ستّ کُ وجے اُہ مںتّری دی کۄٹھی پُجّ گئے۔ اگِّئۄں سںتّری نیں بیرُکھی نال کِہا٬ “اںدّر پارٹی چلّ رہی ہَے۔ مںتّری جی کِسے نُۄں مِل نہِیں سکدے۔”
رات اُنہاں نیں چںڈِّیگڑھ وِچّ بھٹکدِیاں ہی گُذاری۔ سویرے ساجھرے ہی اُنہاں نیں پھِر کۄٹھی دستک دے دِتّی۔ اگِّئۄں سںتّری دا رُکھّا جِہا جواب مِلِیا٬ “مںتّری جی تاں دِلّی چلے گئے نیں۔ دۄ دِن اُتھّے ہی رہِݨگے۔”
اُہ اُداس٬ نِمّۄجھُۄݨے جِہے ہۄکے واپس پِںڈّ پرت آئے۔
“کِئۄں بݨِیا کۄئی بنّہ سُبّ؟” پتنی نیں پاݨی دا گِلاس پھڑائُںدِیاں کِہا۔
“کاہنُۄں٬ ... کُتّے بھکائی ہۄئی اےَ۔ ناں دفتر مِلِیا٬ ناں کۄٹھی۔ اُہدا پی.اے., کہِںدّا پہِلاں سماں لَے کے آئۄ٬ پھِر مِلِیا جائۄُ۔” پتی نیں اںتّاں دا نِراس ہۄکے کِہا۔
”دیکھ لَے٬ چۄݨاں ویلے کِویں لیلڑِییاں کڈھّدا سی۔ میرے پَیرِیں ہتھّ لاکے کہِںدّا سی٬ “بیبے اشِیرواد دے تیرے پُتّ نُۄں۔ تھۄڈے سارِیاں دے سہِیۄگ نال ہی جِتِّیا جاݨَے۔ تھۄڈا سیوک بݨکے اِلاکے دی سیوا کرُۄں۔ تُسِیں جدۄں وی بُلائُںگے٬ ادھّ-بۄل ’تے ہاذر ہۄواںگا۔ دیکھ لَے ہُݨ ... کۄئی نِیں پاݨی تاں پُلاں ہیٹھ دی لںگھّݨَے۔ وۄٹاں والا سماں آئُݨ دے٬ اِہنُۄں سُیارکے دھنیسڑی دیواںگے۔”
کُجھّ مہِینِیاں بائد ہی اُس مںتّری نیں پِںڈّ دے سکُۄل وِچّ لِیاںدی ’وِکاس دی ہنیری‘ دا نِیںہ پتھّر رکھّݨ آئُݨا سی۔ اُہدے واںگ اِلاکے دے لۄک وی اُہدی کارگُذاری تۄں نراذ سن۔ اِدھّر سکُۄل ادھِیاپک مںتّری دے سواگت لئی تِیارِییاں وِچّ رُجھّ گئے اتے اِلاکے دے لۄکاں نیں الگّ اِکّ تھاں اُہنُۄں راہ وِچّ گھیر کے اُہدا ’سواگت‘ کرن دا پْرۄگرام اُلِیک لِیا۔ ادھِیاپک اِکٹھّ کرن لئی گھرۄ گھری سُنیہے دِںدّے رہے۔ آپݨے وِدِیارتھِییاں نُۄں وی کِہا کِہ اُہ ماپِیاں نُۄں سکُۄل لَیکے آئُݨ۔ سماگم دی شۄبھا ودھائُݨی ذرُۄری ہَے۔
مںتّری دا کافلا گڈِّییاں سمیت سکُۄل ولّ جا رِہا سی۔ راہ وِچّ بھاری اِکٹھّ ویکھ کے اُسنے اںدّاذا لائِیا کِہ اُسدے سواگت لئی لۄک راہ وِچّ کھڑۄتے ہن۔ اُسنے گڈّی رۄکی۔ دۄنۄں ہتھّ جۄڑ کے بھِیڑ ولّ ودھِیا۔ بھِیڑ دے نیڑے آئُݨ ’تے اِکّ وِئکتی نیں کٹاکھش کسِّیا٬ “بلّے٬ بلّے٬ جاں تاں اِہدے ہتھّ اُدۄں جُڑے ہۄئے سی٬ جدۄں اِہنے وۄٹاں لَیݨِییاں سی اتے جاں پھِر اجّ وۄٹاں پِچھّۄں پہِلی وار اِہدے درشن ہۄئے نیں۔”
پھِر لۄکاں نیں مںتّری ’تے سوالاں دی جھڑی لا دِتّی۔ اُہدے اِلاکے وِچّ کِیتے کمّاں سبںدھّی جاݨکاری مںگّی۔ چۄݨ وائدے یاد کروائے٬ پھِٹ لاہنتاں وی پائیِیاں۔ اُہ بذُرگ بھِیڑ نُۄں چِیردا ہۄئِیا اگاںہ ودھِیا۔ رۄہ بھرے اںدّاذ وِچّ اُسنے پُچھِّیا٬ “شہِر کۄٹھی ’چ تُۄں مِلدا نہِیں۔ چںڈِّیگڑھ دفتر مُۄہرے جواب مِلدَے کِہ پہِلاں ٹائیِم لَیکے آئۄ٬ پھِر مِلُۄگا مںتّری۔ تَینُۄں مِلݨ واستے تاں پہِلاں تَیتھۄں ٹائیِم لَیݨا پَیݨَے۔ تُۄں پھِر مِلیںگا۔ اجّ تُۄں ساڈے پِںڈّ آئِیاں٬ کِہتۄں پُچھّ کے آئِئَں؟ بِناں پُچھّے تۄں آئُݨ والے نُۄں اگاںہ اسِیں وی نہِیں جاݨ دِںدّے۔ تیرِییاں گڈِّییاں ساڈِییاں لاشاں اُپّر دی لںگھّݨگِییاں۔”
نال ہی لۄکاں نیں مںتّری دا ناں لَیکے مُرداباد دے نائرے لائُݨے شُرُۄ کر دِتّے۔ پُلِس دِییاں رۄکاں دے باوجُۄد لۄک مںتّری دِییاں گڈِّییاں اگّے کںدھّ بݨ کے کھڑھ گئے۔ مذبُۄری وسّ مںتّری نُۄں سکُۄل وِچّ لِیاںدی وِکاس کراںتی دا نِیںہ پتھّر رکھّݨ تۄں بِناں ہی واپس مُڑنا پِیا۔
دھُۄڑ اُڈائُںدی جِیپ ولّ لۄک نفرت بھرِییاں نذراں نال وِہںدِّیاں کہِ رہے سن٬ “اِہ تاں ہالاں نِئُںدا پائِیا ہَے۔ بھاجی تاں وۄٹاں ویلے پاواںگے۔”
* * * * *