نۄٹبںدّی اِکّ اجِہا فَیسلا سی٬ جِس نیں سبھناں دیشواسِییاں نُۄں ہَیران کر دِتّا سی۔ پْردھان مںتّری دے دیر رات اِکّ دم کِیتے اَیلان نیں دیشواسِییاں وِچّ ناں کیول ہَیرانی پَیدا کِیتی بلکِہ ہر بںدّے نُۄں بھمبّلھبھُۄسے پا کے ہپھڑا دپھڑی دا ماہَۄل وی سِرج دِتّا۔ بہُتے لۄکاں نُۄں شُرُۄیاتی دَۄر وِچّ نۄٹبںدّی والی کھیڈ سمجھ وی نہِیں پئی۔ نۄٹبںدّی دے سِٹّے وجۄں امِیر تبکے اُتّے کۄئی بہُتا اسر نہِیں پِیا سی پر آم آدمی اُتّے چۄکھا اسر دیکھݨ نُۄں مِلِیا۔ امِیر لۄک کالے دھن نُۄں چِٹّے وِچّ بدلݨ وِچّ مسرُۄپھ ہۄ گئے۔ اُہناں نُۄں نۄٹ بدلݨ وِچّ کۄئی مُشکِل وی نہِیں آئی کِئُںکِہ بَیںک مُلاذماں تک اُہناں دی پہُںچّ سی۔ پر آم لۄکاں نُۄں اِس نۄٹبںدّی دی کاپھی مار جھلّݨی پئی۔ نۄٹبںدّی دے لاگُۄ ہۄݨ نال نۄٹاں دی کِلّت آئُݨی سُبھاوِک سی۔ نتِیجا اِہ ہۄئِیا کِہ ایٹِیئَمّ مشِیناں ’تے لۄکاں دِییاں لمبِّییاں لمبِّییاں کتاراں لگّݨ لگِّییاں۔ گھںٹِّیاں بائد بںدّے دی مشِین ’تے واری آئُںدی٬ پھِر کِتے جا کے پَیسے نسِیب ہُںدّے۔

نۄٹبںدّی وکت اِکّ دِن مَیں آپݨے شہِر دی اَیسّبِییائی براںچ تۄں پَیسے کڈھوائُݨ لئی ایٹِیئَمّ مشِین والی کتار وِچّ جا کھلۄتا تے لگّا آپݨی واری دی اُڈِیک کرن۔ کتار چۄکھی لمبّی سی۔ گلّ پِیا ڈھۄل وجائُݨا ہی سی۔ کتار وِچّ کھلۄتے لۄک نۄٹبںدّی نُۄں لَیکے آپݨے آپݨے وِچار آپس وِچّ ساںجھے کر رہے سن۔ کۄئی اِسدے پکھّ وِچّ تے کۄئی وِرۄدھ وِچّ۔ مَیں چُپّ چاپ سبھناں دِییاں گلّاں سُݨدا رِہا۔ کۄئی کہِ رِہا سی سرکار نیں نۄٹبںدّی امِیراں دے کالے دھن نُۄں چِٹّا کرن واستے اُہناں دے پھائِدے لئی کِیتی ہَے۔ کۄئی کہِ رِہا سی کِہ اِس نال کالا دھن باہر آ جاویگا تے دیش نُۄں پھائِدا پہُںچّیگا۔ کۄئی لمبّا سماں کتار وِچّ کھلۄ کے پَیسے کڈھوائُݨ تۄں خفا سی۔ کۄئی بِماری تۄں اواذار ہۄݨ کرکے واہوا وکت کھلۄتے رہِݨ تۄں خفا سی۔ کۄئی نۄٹبںدّی کرکے لمبِّییاں لمبِّییاں کتاراں وِچّ گھںٹِّیاں بدھّی کھڑھے رہِݨ تۄں اَۄکھا سی کِئُںکِہ نویں نۄٹاں نُۄں ہاسل کرن وِچّ لۄکاں نُۄں بھاری مُشکلاں دا ساہمݨا کرنا پَے رِہا سی۔ نۄٹبںدّی دے اِس ورتارے وِچّ ہذاراں لۄکاں نُۄں آپݨِییاں کِیمتی جاناں تۄں ہتھّ دھۄݨے پئے٬ جِسدی اجّ تک کِسے دی جوابدیہی نہِیں ہۄئی ناں ہی نۄٹبںدّی پِچھّے چھِپے اسلی کارناں دا اجّ تک خُلاسا ہۄئِیا ہَے۔

اِس نۄٹبںدّی نیں دیش دی آرتھِکتا نُۄں ڈاڈھی ڈھاہ لائی۔ آم اتے گرِیب لۄکاں لئی نۄٹبںدّی کرۄنا تۄں گھٹّ نہِیں سی۔ کڑکدی دھُپّ وِچّ پَیسے کڈھوائُݨ لئی گھںٹِّیاں بدھّی کتار وِچّ کھلۄݨا٬ پھِر جے ایٹِیئَم مشِین وِچّۄ نۄٹ ناں نِکلݨ تاں پھِر بںدّے دی ہالت کِہۄ جِہی ہۄ سکدی ہَے٬ اِہ میرے تۄں ودھّ شائِد کۄئی نہِیں جاݨدا۔ جاں پھِر سِرپھ اۄہی ٹاںوا ٹاواں بںدّا جاݨ سکدا ہَے٬ جِسدے نۄٹبںدّی دے دِناں وِچّ دۄ دۄ گھںٹّے کتار وِچّ کھلۄݨ پِچھّۄں اَین مَۄکے ’تے مشِین وِچّۄں کَیش ختم ہۄ گِیا ہۄوے جاں کارڈ ناں چلِیا ہۄوے؛ ہۄر کۄئی اِس نُۄں نہِیں جاݨدا۔ گھرۄں پَیسے کڈھوائُݨ گئے میرے نال جۄ بِیتی٬ اُہ مَیں جاں میرا ربّ جاݨدا ہَے۔ کرِیب ڈیڈھ گھںٹّے پِچھّۄں میری واری آئی۔ جدۄں مشِین وِچّ میرا ایٹِیئَم کارڈ ناں چلِّیا تاں میری ہالت ادھمۄئے بںدّے واںگ سی۔ مَیں بہُتے لۄکاں واںگ نۄٹبںدّی دے فَیسلے نُۄں گلت دسّدِیاں ایٹِیئَم مشِین تۄں باہر آ گِیا۔ آپݨی واری دی اُڈِیک وِچّ اُمِید لائے کھڑھے بیوسّ اتے لاچار نذر آ رہے لۄکاں ولّ بِن تکِّیاں مَیں تیذی نال آپݨی کار وِچّ بَیٹھ نۄٹبںدّی دے فَیسلے دی رجّ کے نِںدِّیا کردِیاں گھر نُۄں تُر پِیا۔

نۄٹبںدّی دے دِناں دَۄران میری بھتِیجی دا وِیاہ رکھِّیا ہۄئِیا سی۔ پُراݨے نۄٹ چلدے نہِیں سن تے نویں مِل نہِیں رہے سن۔ نۄٹ ناں ہۄݨ کرکے خرِیدۄ فرۄخت وِچّ وڈّی مُشکِل آ رہی سی۔ نۄٹبںدّی سدکا نۄٹ بدلݨا کھالا جی دا واڑا نہِیں سی٬ اِس لئی پُچھّۄ کُچھ ناں٬ اسِیں کِںجھّ اُس سماگم نُۄں نیپرے چاڑھِیا۔

نۄٹبںدّی دا ویلا یاد کرکے میرے اجّ وی میرے لُۄں کںڈّے کھڑھے ہۄ جاںدے ہن۔ ایٹِیئَمّ تۄں کھالی ہتھّ پرتݨ والا وکت مَیں کدے نہِیں بھُلّ سکدا اتے ناں ہی نۄٹبںدّی دَۄران اُہناں لۄکاں دی داستان بھُلّ سکدا سکدا ہاں٬ جِنہاں لۄکاں نیں اُنہاں دِناں وِچّ وِیاہ سماگم رکھّے ہۄئے سن۔ نۄٹبںدّی نیں دیش تے لۄکاں دا نُکسان ہی کِیتا ہَے٬ پھائِدا کۄئی نہِیں کِیتا۔ اِسے سدکا 2016-17 دا ورہا ناں بھُلّݨ والا ہۄ نِبّڑِیا۔ نۄٹبںدّی نال ناں تاں کالا دھن ہی ختم ہۄئِیا اتے ناں ہی نکلی نۄٹاں دا مسلا ہلّ ہۄئِیا٬ جے کُجھ مِلِیا تاں سِرپھ کھجّل کھُیاری۔ انیکاں جاناں بِماری کارن اجائیِں چلِییاں گئیِیاں۔ مُلک دے ہۄئے آرتھِک نُکسان دی بھرپائی کَۄݨ کرگا؟

* * * * *