31. ندِیئے نِیں

ندِیئے نِیں پِیارِیئے ندِیئے

مِلݨ تَینُۄں جد آواں

مَیں تیرے تۄں تَینُۄں مںگّاں

تُۄں مَیتھۄں سِرناواں

ناں ہِرکھاں ناں چِیک پُکاراں

نِیر تیرے دے چھِٹّے ماراں

چۄبھی اکھّ ہواواں

ہر تھل دا کۄئی تل ہُںدّا

میرا آپا جل تھل ہُںدّا

جد تیرے وِچ نہاواں

بدن تیری رُۄہ دا پہِراوا

اِہ پہِراوا نہِیں چھلاوا

ہتھّ لاواں کِہ ناں لاواں

تُۄں تے مَیں ناں بھاویں ہاݨِیں

پاݨی جیڈ پِیاس پُراݨی

پِیواں کِہ مر جاواں

کی لَیݨا جا پرلے کںڈھّے

ہر کںڈھّا جۄڑے تے وںڈّے

مَیں وِچ ڈُبّݨا چاہواں

آدِ اںتّ بِن تُۄں لمیری

ڈُۄںگھی رات دے واںگ ڈُۄںگھیری

مَیں اِکّ کِݨکا گاواں

ندِیئے نِیں پِیارِیئے ندِیئے

مِلݨ تَینُۄں جد آواں

مَیں تیرے تۄں تَینُۄں مںگّاں

تُۄں مَیتھۄں سِرناواں

32. ربّ

نِرِییاں وستاں دا ربّ وست ہَے

جِئُںدِیاں دا ربّ جِئُںدا

مستاں دا ربّ مست ہَے

بھۄلھے دا ربّ بھۄلھا

چُستاں دا ربّ چُست ہَے

لۄبھی دا ربّ چڑھاویکھۄرا

دئِیاوان دا ربّ دِیالُۄ

بلھِییاں مںگّدا ذالم دا ربّ

مِہربان دا ربّ کْرِپالُۄ

رۄںدے سۄ پھِرن ورائُںدے ربّ نُۄں

ہسّدِیاں دا ربّ آپے راذی

ماڑے دا ربّ نہِیں سُرکھِّئت

جَیسی جِںدّ تَیسا گۄبِںدّ

جیہی جان تیہا بھگوان

سبھ کۄئی ربّ ہَے آپے

ربّ ہی سبھ ہَے آپے

ہر کۄئی ہرِ ہَے

ہر اِک دا اِک ہرِ ہَے

چھۄٹے بںدّے دا ربّ چھۄٹا

وڈّے دا ربّ وڈّا

سبھ تے وڈّا نانک شائِر

نانک دا ربّ سبھ تۄں وڈّا

33. وے راںجھݨا

جِہڑے رںگّ وِچ تُۄں رںگِّیا ایں

اسِیں وی اۄسے رںگّ دے ہاں

جِہڑے ڈںگّ دا تُۄں ڈںگِّیا ایں

ڈںگّے اۄسے ڈںگّ دے ہاں

ربّ کۄلۄں تُۄں سانُۄں مںگّدا

اسِیں وی تَینُۄں مںگّدے ہاں

تیرے وڈیرے جے تخت ہذارے

اسِیں وی پِچھِّئۄں جھںگّ دے ہاں

34. دیو-نِیتی دا کھرڑا

چاچا دیونِیت سِیاں

کِسے دھی پُتّ دی سہُں تاں نہِیں کھاںدا

میرے جِئُںدے جِیء تاں

تُۄں مر نہِیں سکدا

اِکّ وار چُںگّی والے ڈھابے ’تے

تُۄں دیو-نِیتی اُچاری

اکھے-

کوی دی سُرت

اڑے-اِنام ’چ اڑی ناں ہۄوے

کِسے دا سڑا-سنمان ہُںدّا دیکھ

سڑن دی لۄڑ نہِیں

گلّاں کرنا سُݨنا وڈّی گلّ ہَے

گلّاں تۄں وڈّا اِنام سنمان کی ہۄݨَے

اجّ میرے پُتّ گُرپْرِیت نیں تے ذفر نیں

میرِییاں کوِتاواں بارے گلّاں کِیتِییاں

ہُݨ مَینُۄں ماںہ سابت دا

ہریک داݨا

نشے نال بھرِیا لگّدا

مَیں نچّی جاناں اںدّرے اںدّر

نشے دی سِخرۄں

تیری بذُرگی بۄلی-

گُسّا ناں کرِیں پُتّ

تیری اِکّ غلتی بڑی رڑکدی ہَے مَینُۄں

تُۄں لِکھِیا بھائی گھنئیِّئے والی کوِتا ’چ

بئی

سِیس دا بہُوچنی شبد نہِیں ہُںدّا

اِس وِچّ دُہرائۄ ہَے بیلۄڑا

لِکھݨا چاہِیدا سی-

سِیس دا بہُوچن نہِیں ہُںدّا

بسّ

بیلۄڑا شبد

شبد دا نِرادر ہُںدّا

شبداں دی فذُۄل-خرچی

فذُۄل کِسم دے بںدّے کردے ہُںدّے آ

میرا کھبّا کنّ لال ہۄ گِیا سی

جِویں تُۄں سجّے ہتھّ نال کھِچِّیا ہۄوے

اِس لالی نُۄں مَیں

اُمر بھر سامبھ کے رکھّاںگا

تے میرے جِئُںدے جِیء

تُۄں کِویں مر سکدَیں

چاچا دیونِیت سِیاں

35. بُرکی

سِیاݨے دی تاکت آکھدی ہَے

نہِیں سچّ

تکڑے دی سِیاݨپ آکھدی ہَے

کِہ دُشمݨ نُۄں کاہدے لئی مارنا ہَے

اُہدے اںدّرلی دُشمݨی نُۄں مارۄ

تے دُشمݨی نُۄں مارن لئی کِسے تِیر دی

شمشِیر دی

لۄڑ نہِیں ہُںدّی

بسّ گھُرکی چاہِیدی ہَے

گلّ ناں بݨے

تاں بُرکی چاہِیدی ہَے

بُرکی نال

اُٹھّے ہۄئے ہتھّ ہِلّدی پُۄچھ بݨ جاںدے ہن

بُرکی نال

دُشمݨ اںدّرۄں دُشمݨی تاں کی

ہۄر وی بڑا کُجھ مار جاںدا ہَے

دُشمݨ نُۄں کاہدے لئی مارنا ہَے

تکڑے دی سِیاݨپ آکھدی ہَے

36. یاترُۄ

اسل یاترُۄ لئی

بسّ پَیر بتھیرے٬ دُۄر دے گھیرے

مِلدے جا لۄکاں٬ جگائُںدے جۄتاں

دۄمیل تک ندراں٬ ہالے تک کدراں

سدا لئی جِئُںدے

دھرتی اُنہاں نُۄں

یاد ہَے کردی٬ لمّے ساہ بھردی

ہۄ کے وَیراگݨ, جِویں کۄئی راگݨ

پِیار وِچّ گاوے٬ پیش ناں جاوے

تے کہِںدّی سدکے

اسِیں بݨے یاترُۄ ناں

بھاویں کۄل گڈِّییاں٬ سپِیڈِیں چھڈِّییاں

گھسݨ لکھّ ٹائِر٬ پھَیلائیِئے ذہِر

تیل کھُۄہ مُکّݨے٬ دھرت پئی سُکّݨے

بیسبرے ہۄئے

وِچّ گھُمّݨگھیری دے

گیڑِییاں کھائیِئے٬ کِتے ناں جائیِئے

جی دھُۄڑاں پٹِّیئے٬ دسّۄ کی کھٹِّیئے

سارے راہ ملّے٬ سُۄت ناں چلّے

جی چِیکھ چِہاڑا۔

37. ہائِکُۄ

بہار

پںچھّی لگّے گَۄݨ

پھُلّ کھِڑے تُۄں ہسّیں

آئی دِسے بہار

پھُلّ

تارِیاں ’تے بابے بَیٹھے

مائیِیاں چنّ ’تے کتّݨ چرکھا

بچّے پھُلّ کھِڑے دھرتی ’تے

سَۄگات

چںدّا ماما امبّرۄں

چانݨی سَۄگات بھیجے

کھُش رکھّے بچّے

دری

ماں نیں دری وِچھائی

چِڑِییاں تۄتِیاں والھی

بچّا سُپنے اںدّر اُڈّے

اِکمِک

پںچھِّییاں دے گَۄݨ

پھُلّاں دے رںگّاں چ تیرا ہاسا

مَیں نہِیں اِکلّا

دھرتی ماں

نِیلے پاݨی تال دے

ہرے بِرکھ دا بِمبّ –

دھرتی مات سُجِںدّ

شُبھ پربھات

گھُمّدا پھِردا سُۄرج

ہر در دستک دیوے

’گُڈّ مَۄرنِںگّ‘

سُجِںدّ

دھرتی مات سُجِںدّ…

نِیلے پاݨی تال دے

ہرے بِرکھ دا بِمبّ

ساوݨ

ساوݨ آئِیا

دھرت کُڑی نیں سِر تے

بدّل مٹکا چائِیا

38. سَیکُۄلر

کَۄݨ بچِیا ہَے سَیکُۄلر اجّ کلّ

یار ?

اخبار ?

سرکار ?

پرچار ?

کِہ ہتھِیار ?

سَیکُۄلر تاں لگدے نیں سِرف

رُکھّ

دُکھّ

سُکھّ

بھُکھّ

تے جاں کُکھّ !

39. نَۄ-جوان بھگت سِںگھّ

میرے دادے دے جنم ویلے تُۄں باراں ورہِیاں دا سی

شہِیدی کھُۄن نالھ بھِجّی

جلہِیاں والھے باغ دی مِٹّی نمسکاردا

دادا باراں ورہِیاں دا ہۄئِیا

تُۄں 24 سالا بھر جوان گبھّرُۄ سی

تیرا شہِیدی ویلا سی

دادا گبھّرُۄ ہۄئِیا تاں وی تُۄں

24 سالا بھر جوان گبھّرُۄ سی

میرے پِتا دے گبھّرُۄ ہۄݨ ویلے وی

تُۄں 24 سالا بھر جوان گبھّرُۄ سی

مَیں 24 سال دا ہۄئِیا

تاں وی تُۄں

24 سالا بھر جوان گبھّرُۄ سی

مَیں24,26,27.......37 سال دا ہۄئِیا

تُۄں 24 سال دا بھر جوان گبھّرُۄ ہی رِہا

مَیں ہر جنم دِن ’تے

بُڈھاپے ول اِک کدم ودھدا ہاں

تُۄں ہر شہِیدی دِن ’تے

24 سالا بھر جوان گبھّرُۄ ہُںدّا ہَیں

اُںج اسِیس تاں سارِییاں ماںواں دِںدِّییاں نیں

“جِئُںدا رہیں سدا جوانِییاں ماݨے”

پر تُۄں سچّمُچّ جِئُںدا ہَیں بھر جوان گبھّرُۄ

سدا جوانِییاں ماݨدا ہَیں

جِنہاں اجے وی پَیدا ہۄݨا ہَے

اُنہاں گبھّرُۄیاں دے وی ہاݨدا ہَیں

40. خُۄن پسِینا سِیاہی

مذدُۄر اِٹّاں وٹّے ڈھۄء رہے

راج چِݨ رہے

میرا سِیاہی دی کمائی نال

مکان بݨ رِہا ہَۄلی ہَۄلی

نال نال مَیں وی بݨ رِہاں

بݨکے مکان بںدّے نُۄں نواں جہان دِںدّا

بݨدا مکان بںدّے نُۄں بڑا گِیان دِںدّا

سِیاہی دی کمائی نال بݨدے مکان نیں

مَینُۄں دسِّیا

کِہ کِرائے دے مکان دی کںدھّ وِچ

کِلّ ٹھۄکݨ تے

مالک مکان دا سِینا کِئۄں پاٹدا سی

اُس دا مکان پسِینے دی کمائی دا سی

میرے بچّے دے مامُۄلی سٹّ لگّݨ ’تے

پتنی دِییاں اکھّاں ’چۄں

پرل پرل اتھّرُۄ وگدے

تاں مَیں کھِجھدا

کِہ رۄݨ والی کِہڑی گلّ ہۄئی

پر ہُݨ مَیں کھِجھدا تاں مَینُۄں سمجھائُںدا

سِیاہی دی کمائی نال بݨدا مکان

کِہ کھِجھ ناں بھلِیا ماݨسا

بچّے ماواں دے خُۄن دی کمائی نال بݨے ہن

بݨکے مکان بںدّے نُۄں نواں جہان دِںدّا

بݨدا مکان بںدّے نُۄں بڑا گِیان دِںدّا