ہُݨ جدۄں ساری دُنِییا کرۄنا مہاماری دی لپیٹ وِچّ ہَے تاں غَیبی شکتِییاں والے اکھَۄتی بابے٬ سادھ٬ پِیر٬ پںڈّت٬ سِیاݨے٬ جۄگی٬ سائیِں٬ شاہ تے تاںترِک کِتھّے ہن؟ اُنہاں دے لکھّاں کرۄڑاں مُرِید دِماگ نال سۄچݨ, کی اُنہاں دے ’بابے‘ سچّمُچّ کُجھ کرن جۄگے ہن؟ کِتے بھیڈ چال واںگ اُہ اُنہاں دے مگر تاں نہِیں لگّے ہۄئے؟ پٹّے تاں نہِیں جا رہے؟

اِکّ ’بابے‘ دا اِشتِہار چھپدا٬ “آپݨی ہر خاہِش پُۄری کرۄ! میرا سبھ نُۄں چَیلِںجّ ہَے۔ اِکّ وار ذرُۄر اذمائۄ! تُہاڈِییاں سارِییاں پریشانِییاں دُۄر کرن والا کراماتی تاوِیت ہاسل کرۄ۔ مَیں سارے دُکھی بھَیݨ بھراواں نُۄں سدّا دِںدّا ہاں کِہ میرے کۄل کالی تاکت دی مہاں شکتی ہَے جِس نال تُہاڈے تمام دُکھّ اتے پریشانِییاں تِنّ دِناں وِچّ ہی ختم ہۄ جاݨگِییاں۔” نال لِکھِیا ہُںدّا کِہ تُہاڈا پتا ٹِکاݨا سبھ کُجھ گُپت رکھِّیا جاویگا اتے ساڈے کمّ دی پُۄری گرںٹّی ہَے۔

سبھ کُجھ ’گُپت‘ رکھّݨ والے گرںٹِّیشُدا ’بابے‘ تۄں تاں پھِر اُہدے مُرِیداں نُۄں ہی تِنّ دِناں وِچّ کرۄنا ختم کرن دی گرںٹّی لَے لَیݨی چاہِیدی ہَے! نالے پتا لگّ جاویگا ’بابا‘ کِنّی کُ شکتی والا ہَے؟

اِکّ ’پںڈِّت‘ بابے نُۄں وی مات پائُںدا دائوا کردا کِہ 1952 تۄں لَے کے ہُݨ تک اُہدا کۄئی مُکابلا نہِیں۔ اُہ سِرپھ 72 گھںٹِّیاں وِچّ کالے جادُۄ٬ ٹُۄݨے جاں کرے کرائے دا مُکمّل خاتما کردا ہَے۔ اُہدا پرچار سی جیکر کِسے نیں تُہاڈے جاں تُہاڈے گھر والِیاں اُتّے کِسے کِسم دا کالا جادُۄ٬ دھاگا توِیت جاں کۄئی ہۄر کارا کر دِتّا جِس نال تُہاڈی مُسِیبت دِن-ب-دِن ودھدی جا رہی ہَے تاں پںڈِّت جی سَۄ پھِیسدی گرںٹّی نال اِسدا مُکمّل ’تۄڑ‘ سِرپھ 72 گھںٹِّیاں وِچّ کر دیݨگے کِئُںکِہ پںڈِّت جی کالے جادُۄ دی کاٹ پلٹ تے اِسدی بںدِّش دے ماہِر ہن۔ جِہڑے بھَیݨ بھرا کِسے کارن آپ نہِیں آ سکدے٬ اُہ پھۄن جاں چِٹھّی پتّر راہِیں گُپت ترِیکے نال گھر بَیٹھِیاں آپݨے سارے دُکھّ درد ہمیشا لئی دُۄر کروا سکدے ہن۔

جِہڑے پہِلاں ہی کِسے ’سِیاݨے‘ تۄں اُنّ لُہائی بَیٹھے ہۄݨ اُنہاں نُۄں بھرمائُݨ لئی لِکھِیا ہُںدّا ہَے٬ “جیکر تُہاڈا کمّ کِسے ہۄر کۄلۄں نہِیں ہۄ سکِیا تے تُسِیں ہِمّت ہار کے ڈھیری ڈھاہ بَیٹھے ہۄ تاں پںڈِّت جی تھۄڑھے دِناں وِچّ ہی آپݨی جۄتِش وِدِّیا٬ تاںترِک شکتی تے جںتّر-مںتّر نال تُہاڈِییاں سارِییاں منۄکامناواں پُۄرِییاں کر دیݨگے۔”

کۄئی ’پِیر‘ پھُرمائُںدا ہَے٬ “ہُݨ چِںتّا کرن دی لۄڑ نہِیں٬ مَینُۄں آپݨِییاں چِںتّاواں سدا لئی ختم کرن دا مَۄکا دِئۄ۔” بھیتی بںدّے ہی اِس فِکرے دا متلب سمجھ سکدے کِہ چِںتّاواں کِسدِییاں ختم ہۄݨِییاں سن؟ یکِین بنّہائُݨ لئی اُہ پْرچاردا کِہ اِس سمیں ہذاراں ہی دُکھی بھَیݨ بھرا ’پِیر‘ دِییاں دُیاواں اتے جادُۄ دا اسر کرن والے تاوِیذ نال کھُشی کھُشی ودھِییا جِیون بتِیت کر رہے ہن۔

کھُش جِیون بتِیت کرن دا لالچ بھلا کِس نُۄں نہِیں ہُںدّا؟ سۄ سِدھّے سادے لۄک اِنہاں دی لُٹّ دا شِکار ہۄئی جاںدے سن۔ اِکّ ہۄر ’بابا‘ اِشتِہار دِںدّا ہَے٬ “دھۄکھے تۄں بچۄ تے بابا جی دِییاں دُیاواں لوۄ۔” مُںڈّا ہۄݨ دا نُسخا دسّدِیاں کہِںدّا کِہ کُکھّ وِچّ پلدا بچّا بابا جی دے اُپاء نال مُںڈّا بݨ جاویگا۔ اِتھّے ہی بسّ نہِیں٬ اُہ نُۄںہ سسّ٬ پتی پتنی٬ جِیجا سالی جاں گھر وِچّ کِسے وی لڑائی کلیش نُۄں ہمیشا لئی ختم کرن دا ’نُسخا‘ دِںدّا ہَے۔

لڑائی کلیش ہمیشا واستے ختم کرن لئی بھارت تے پاکِستان دے رہِبراں نُۄں ذرُۄر اُس ’بابے‘ تۄں ’نُسخا‘ لَے لَیݨا چاہِیدا ہَے!

کۄئی ’یۄگی‘ پُتّر دی دات دِںدّا٬ کۄرٹ کیساں دی بھوِکھّباݨی کردا تے اِمِیگریشن دِییاں مُشکلاں دا ہلّ کرن دے نال نشے پتّے چھڈائُݨ دے گُر دسّدا ہَے۔ کہِںدّا ہَے کِہ دھن دی کمی نہِیں رہِݨ دِیاںگا۔ اِہ تاں ربّ جاݨے کِہ اُہ آپݨے دھن بارے کہِںدّا جاں اگلے دے دھن بارے؟ اِڈّے پُجّے ہۄئے یۄگی جی نُۄں بینتی ہَے کِہ کرۄڑاں لۄک تاں اُنہاں نیں پہِلاں ہی تار دِتّے ہن٬ دھرتی ’تے وسدے باکی کرۄڑاں لۄکاں دا وی کلِیاݨ کر دیݨ۔ پھِر تاں یۄگی جی لئی نۄبل پْرائیِذ وی وٹّ ’تے پِیا ہَے!

اِکّ ’سِیاݨا‘ دُکھی اتے پریشان بھَیݨاں بھراواں لئی کھُشخبری دِںدِّیاں دس ہذار ڈالر دے نکد اِنام جِتّݨ دا اَیلان کردا۔ پر شرت اجِہی ہُںدّی کِہ کۄئی اِنام جِتّ ہی نہِیں سی سکدا۔ اُہ کہِںدّا٬ کۄئی مائی دا لال اِہ سابت کرے کِہ اُہدا سبجَیکٹ کِسے دھرم٬ جات٬ منُکھّ جاں کِسے شہِر دے خِلاف ہَے۔ نال کہِںدّا کِہ اُہدے کۄل چھیتی تے تیذ اسر کرن والی دُنِییا دی مشہُۄر گِدّڑسِںگّی ہَے جِہڑی چَۄوی گھںٹِّیاں وِچّ ہی سارے دُکھّ دُۄر کر دِںدّی ہَے۔ اُہدے نال دُنِییاں دی ہر شَیء پْراپت کِیتی جا سکدی ہَے۔ اجّ ہی مِلۄ جاں پھۄن کرۄ۔ ہر ترہاں دی کاروائی گُپت رکھّی جاویگی۔

اِہ ’گُپت‘ کاروائی ہی ٹھگّ بابِیاں نُۄں وارا کھاںدی ہَے۔ جِنہاں نُۄں گُپتۄ-گُپتی تھُکّ لگّ جاںدا بسّ اِسے ’گُپت‘ کاروائی کرکے کُسک ناں سکدے! سوال کِیہنے کرنا سی؟

اجِہِییاں اِشتِہارباذِییاں دا کۄئی اںتّ نہِیں۔ وِکائۄُ مِیڈِییا اِہۄ کُجھ بھالدَے۔ وِچارے بھۄلے بھالے لۄک ٹھگّے جا رہے نیں جِنہاں نُۄں سُچیت کرنا مِیڈِیئے دا فرذ ہَے۔ پر جے بھاڑے دا مِیڈِییا ہی ٹھگّاں نال رل جاوے تاں کَۄݨ کہے راݨِیئیں اگّا ڈھک؟

دُکھّ سُکھ کُدرت دی دیݨ ہن۔ شائِد ہی کۄئی منُکھّ ہۄوے٬ جِیہنُۄں کدے دُکھّ دا ساہمݨا ناں کرنا پِیا ہۄوے۔ جِئۄُںدے جاگدے بںدّے دُکھّاں دے کارن لبھّدے ہن اتے سُۄجھ سِیاݨپ نال دُکھّاں نُۄں دُۄر کردے ہن۔ جِہڑے لۄک دُکھّاں دے کارن کھۄجݨ دی تھاں دِماگ دا بُۄہا بھیڑ کے اَیویں اکِّیں پلاہِیں ہتھّ ماردے ہن٬ اُہ اکھَۄتی پِیراں-پںڈِّتاں اتے یۄگِییاں-بابِیاں دے جال وِچّ پھس جاںدے ہن۔ دھاگے توِیتاں اتے گِدّڑسِںگِّییاں وِچّ کۄئی کرامات ہُںدّی تاں دُنِییاں کدۄں دی تر گئی ہُںدّی۔ کرۄنا مہاماری دے اَۄکھے دِن وی ہۄرناں مہامارِییاں دے دِناں واںگ لںگھّ جاݨگے۔ پر سوال ہَے٬ “کی ساڈے لۄک ٹھگّ بابِیاں تۄں سُچیت ہۄݨگے؟”