اسِیں بھاشا دے بݨے ہۄئے ہاں۔ جے ساڈی مِٹّی پںجّ تتّاں دی ہَے٬ بھاشا چھیواں ہَے۔ اِہدے بِناں ساڈا سردا نہِیں۔ اِہدے وِچ اسِیں بھۄجن کھاںدے ہاں٬ پاݨی پِیںدے ہاں تے ساہ لَیںدے ہاں۔ پِیارِیاں نُۄں ہاک ماردے ہاں تے اسںکھّاں ہۄر کمّ کردے ہاں۔ پۄتڑِیاں تۄں ارتھی تک سانُۄں بھاشا سامبھدی ہَے۔ کہِںدّے ہن جدۄں مِرتُۄ آئُںدی ہَے اُہ پہِلاں جِیبھ ٹھاکدی ہَے۔ بھاشا جاںدی ہَے تاں بھاشک وی جاںدا ہَے۔
کِیاس اِہ وی ہَے کِہ ساڈی سْرِشٹی شبد تۄں ہی بݨی ہَے۔ شبد ہۄئِیا٬ ’پْرکاش ہۄوے’۔ تے پْرکاش ہۄ گِیا۔ سُۄرج دا دِیوا جگ پِیا۔ شبد ہۄئِیا تاں لکھّاں درِیا وگݨ لگ پئے (کِیتا پسائۄ ایکۄ کوائۄ ۔۔ تِس تے ہۄئے لکھ درِییائۄ)
تے مہاں دھماکا وی (شبد) دھُنی دا ہی وِسپھۄٹ ہَے۔ وِسپھۄٹ ہۄئِیا تاں دھُنی کِݨکا کِݨکا ہۄ کے چنّ سِتارے گْرہِ بݨ گئی۔ نانک سائِر نُۄں ’کھںڈّ مںڈّلھ بْرہِمںڈّا‘ گائُںدے سُݨدے ہن۔ کئی سںگِّیتکار شائِد ایسے کرکے کہِںدّے ہن اِہ بْرہِمںڈّ سںگِّیت دا بݨِیا ہَے۔
تِبّتی بُدھ پرمپّرا دے تِنّ گُہِیاں (رہسّ) وِچۄں ناد اِکّ ہَے۔ سدِییاں تۄں پھلسپھی اِس گُہج نُۄں جانݨ وِچ لگّے ہۄئے ہن۔ سارا گٹھّا چھِلّݨ پِچھّۄں ہَیران ہُںدّے ہن گٹھّا کِتھّے ہَے؟
منُکھّ کۄل آ کے دھُنی وِچ ارتھ رلھ گِیا۔ اِہ شبد ہۄ گئی تے بھاشا بݨ گئی۔
بھاشا نیں منُکھّ نُۄں باکی جِییا جںتّ تۄں نِکھیڑ دِتا۔ اُہنُۄں دھرتی دا سِکدار ہۄݨ دا بھرم ہۄ گِیا۔
ارستُۄ کہِںدّا ہَے کِہ منُکھّ٬ ارتھ (وِویک) کرکے ہی منُکھّ ہَے٬ دۄ-ٹںگّا ہۄݨ کرکے نہِیں۔ ساڈے درشن وِچ دسویں دُیار دا ذِکر آئُںدا ہَے جِسدے کھُلّہݨ نال منُکھّ نُۄں تِنّاں لۄکاں تے تِنّاں کالاں دا گِیان ہۄ جاںدا ہَے۔ مَینُۄں بھشا دا ارتھ ہی دسواں دُیار لگدا ہَے۔
بھاشا راہِیں اسِیں جۄ ہۄئِیا ہَے٬ جۄ ہُںدّا ہَے جاݨدے ہاں۔ اِہ ساڈے اںگّ سںگّ رہِںدّی ہَے۔ پر اۄدۄں تک جدۄں تک اسِیں مردے نہِیں۔ تے اسِیں انیک وار مردے ہاں۔ سںجّۄگ وِچ وِجۄگ وِچ٬ بچّے دے ہاسے وِچ کھِڑدے پھُلّ وِچ۔ کوِتا لِکھݨ وِچ تے پڑھن وِچ۔ جدۄں ایہۄ جِہے ویلے دے آہمݨے ساہمݨے ہُںدّے ہاں بُلہاں تے اُۄل جلُۄل رہِ جاںدا ہَے جاں سَینتاں٬ شبد الۄپ ہۄ جاںدے ہن۔
اۄدۄں کوِتا میری باںہ پھڑدی ہَے
“تیرے اںدّر کھۄہ پئی ہَے کدے؟”
“اۄدۄ کی ہُںدّا ہَے؟” مَے پُچھدا ہاں
“بس کھۄہ پَیںدی ہَے”
کھۄہ اُہ سںوّیدنا ہَے جۄ بھاشا دے ارتھ نُۄں ٹپّ جاںدی ہَے۔
کوِتا دا آدِ تے اںتّ سںوّیدنا ہَے۔ ارتھ مدھ وِچ ہَے جۄ سںوّیدنا نُۄں پاٹھک تک لِجاںدا ہَے۔ اُۄں آدِ مدھ اںتّ وِچلی لِیک پتھّر اُتے نہِیں اُکری ہۄئی۔
جدۄں سںوّیدنا ارتھ نال چھُہ کے پتھرائُݨ لگدی ہَے کوی بۄلݨ دی تھاں سَینت کردا ہَے۔ سَینت دا کۄئی ارتھ نہِیں ہُںدّا۔
کی دُنِییاں سچِّیں اینی سُہݨی اےَ
جاں مَینُۄں ای لگدی اےَ
کِنّی سُہݨی لگدی اےَ تَینُۄں؟
اَینی (باہاں پھَیلا کے)
لِیلا دِییاں کوِتاواں وِچ مَیں ارتھ نال لڑدا رِہا ہاں۔ پر یُدھّ کرنا ہارنا ہَے۔ نالے مَیں ارتھ نال ارتھ دے ہتھِیار نال ہی لڑدا رِہا ہاں۔ ساڈا ارتھ بِناں سردا وی نہِیں۔ اِکبال کہِںدّا ہَے٬ چںگّا ہَے دِل اکل دے نیڑ رہے پر کدے کدے اِہنُۄں کھُلّہا وی چھڈ دِئۄ۔ مَیں کہِںدّا ہاں کوِتا لِکھݨ ویلے اکل نُۄں دِل کۄل آئُݨ ہی ناں دِئۄ۔ اِہ کوِتا دی سںوّیدنا وِچ ہی ہُںدّی ہَے۔