جدۄں کۄئی نواں نواں کنیڈا آںئُدا٬ تاں جاݨُۄ اُس نُۄں آئُݨ سار پُچھّدے٬ ”کِئۄں بئی دیکھِیا کنیڈا کِہ اجے نہِیں؟” اگلا سۄچدا کِہ پُچھّݨ والا شائِد نِیاگرا پھالذ جاں سی اَینّ ٹاور دی گلّ کر رِہا ہَے۔ اُہ جواب دِںدّا٬ ”ہاں تھۄڑا بہُتا دیکھ لِیا اجے وںڈّرلَیںڈ رہِںدَّے” پُچھّݨ والا مُۄںہ جِہا مرۄڑ کے آکھدا٬ ”تُۄں وی یار بُدھُّۄ ای ایں” جسّی جدۄں کنیڈا آ کے نواں نواں کمّ تے لگِّیا سی٬ اُس نُۄں وی دۄستاں نیں ایسے ترہاں دے سوال پُچھّے سن۔ کۄئی مۄڈھے تے دھپھّا جِہا مارکے اِہ وی آکھ دِںدّا ”اُئے بُدھُّۄیا کنیڈا دیکھݨ دا متلب ہَے ’سٹرِپّ ڈاںس’۔ جِتھّے کُڑِییاں الپھ نںگِّییاں نچّدِییاں نیں۔جِویں لۄک کہِںدّے نیں کِہ جِہنے لہَۄر نی ویکھِیا اُہ جمِّیا ای نی۔ تُۄں وی سمجھ کِہ تُۄں وی اجے کنیڈا آئِیا ای نی” مُںڈّے مشکُۄلا کردے۔

ہَۄلی ہَۄلی جسّی دۄستاں مِتّراں نال کھُلّݨا شُرُۄ ہۄ گِیا۔ گھردِیاں تاں پںجّ دس دِن رائیِڈ دیکے بسّ دِکھا دِتّی کِہ اگّے تیرے بھاگ لچھِّیئے۔ ہُݨ تاں جسّی جاݨے کِہ کِہ برپھاں اتے تیج شُۄکدِییاں ہواواں وِچّ اُس نیں کِنِّییاں بسّاں تے کِویں بدلݨِییاں نیں۔

اُہ برَیمپٹن سِٹی سَیںٹر تۄں چڑھدا پھیر ڈَیری اتے ٹَۄربْرہب دے اِںٹرسَیکشن تۄں اگلی بسّ پھڑدا۔ بسّ وِچّ کئی نویں دۄست وی بݨ گئے۔ جۄ وی مِلدا سبھ تۄں پہِلاں اِہ ہی سوال کردا٬ ”بائی اِںڈِییا تۄں کدۄں آئِیا ایں؟” جسّی جاݨدا سی کِہ ہُݨ اُسدا اگلا سوال ہۄویگا کِہ ’اجے کنیڈا دیکھِیا کِہ نہِیں۔‘

اِکّ دِن جسّی نیں من ’چ دھار لئی یار اِہ وی دیکھݨا ہی پَیݨا۔ اِکّ دِن نال دی سِیٹ تے بَیٹھا مُںڈّا بۄلِیا٬ ”بھاء آہ ٹَۄربْرہم دی نُکّر تے جۄ ایئر پۄرٹ سٹرِپّ ایں۔ مائیِں ایتھے آپݨے بڑے مُںڈّے کنیڈا ویکھݨ آںئُںدے نیں۔اَۄہ ویکھ کھاں دۄ پگّاں والھے وی جاݨ ڈہے آ…۔ بھائۄُ تُۄں گِیا ایں کِہ لَے کے چلّاں؟” مُںڈّا ہسِّیا۔ جسّی دی چُپّ نُۄں سہِمتی سمجھدا ہۄئِیا اُہ پھیر بۄلِیاں ”چںگّا پھرائیِڈیء نُۄں چلّاںگے۔”

ہُݨ جسّی ایتھۄں لںگھّدا تاں ایدھر جرُۄر ویکھدا۔ سُۄٹاں بُۄٹاں والے٬ پاٹِییاں جِیناں والے٬ گۄرے کالھے٬ ہِںدُّۄ سِکھّ٬ امِیر گرِیب سبھ ایتھے جاںدے دِس پَیںدے۔ کئی پْرسِدھّ وِئکّتی لِمۄذِیناں وِچّ مُۄںہ لُکا کے وی آںئُدے۔ کئی پگّاں دی جگا جُۄڑِیاں تۄں ٹۄپِییاں پہِن کے آںئُدے تاں کِہ اُنہاں دے سردار ہۄݨ دا پتا ناں لگّے۔

جسّی جِس دِن دا بسّ والے اِکّ مِتّر نال کلبّ اںدّر جا آئِیا سی پھیر تاں ہر تِیجے چَۄتھے دِن جاݨ لگّ پِیا۔ اِس نال اُس ساہمݨے کئی گُجھّے بھید وی کھُلّݨے شُرُۄ ہۄ گئے۔ اُس نیں اںدّر دھارمِک اتے راجنِیتک بںدّے وی آںئُدے جاںدے دیکھے۔ تے کئی کمِئۄُنٹی وِچّ اُچّا نام رکھّݨ والے سماج سیوک وی۔ ہۄر تاں ہۄر اُس نیں آپݨے نال دے ٹیبل تے بھارت تۄں آئے پںجّابی دے دۄ مشہُۄر لیکھکاں نُۄں وی دیکھِیاں سی جۄ پگّاں دی تھاں ٹۄپِییاں لئی ’اَۄرت دے ہکّاں‘ دا ہۄکا بھُلّا نگن جِسماں دا آنںدّ لَے رہے سن۔ ایہۄ دۄ لیکھک اُس نیں اِکّ پںجّابی ٹَیلِیوِیئن پْرۄگرام وِچّ اجے پِچھلے شنِچّروار ہی پںجّابی گِیتاں دے بݨ رہے وِیڈِیئُذ وِچّ ودھ رہی اشلِیلتا اتے لڑکِییاں ولۄں گھٹّ کپّڑے پہِنݨ تے بیہدّ چِںتّت ویکھے سن۔

پھِلماں وِچّ ودھ رہے نںگّیذ دا رَۄلا پائُݨ والے اِس ہمام وِچّ ڈُبکِییاں لائُںدے سہِجے ہی ویکھے جا سکدے سن۔ کئی واری تاں اجِہا ویکھ کے جسّی دے مُۄںہۄ نِکّل وی جاںدا ’سبھ سالھے اِکّۄ تھَیلی دے چٹّے وٹّے آ‘۔

سںگّ تاں سارِیاں نُۄں سِرپھ پْرویش دُیار تکّ ہی آںئُدی ہَے٬ اںدّر وڑکے تاں سبھ آپݨے کھۄل ’چۄں باہر آ جاںدے نیں۔ جسّی نال وی ایویں ہۄئِیا سی۔ کئی واری اُہ آپݨے وارے سۄچدا ”مَیں وی تاں اَینا شرِیپھ سی کِہ کدی کِسے کُڑی نُۄں چھُۄہِیا تکّ نہِیں سی نںگّی دیکھݨا تاں اِکّ پاسے رِہا۔ پر لۄک کہِںدّے ’جے تُۄں جے اِہ کُجھّ نہِیں ویکھِیا تاں دُنِییاں تے ویکھِیا ہی کی اے؟‘ ’مَیں تاں اِکّ سدھارن بںدّا ہاں پر باکِییاں نُۄں کی مار پئی آ…’ اُہ سۄچدا۔

جسّی ہُݨاں نال اِکّ ہۄر مُںڈّا بِلُّۄ وی سی۔ اُہ دسّدا کِہ کِویں اُس نُۄں وی نویں آئے نُۄں پہِلی وار اُسدے وڈّے بھرا نیں ایسے کلبّ وِچّ کنیڈا دِکھائِیا سی۔ اُس نیں آپݨی کہاݨی سُݨائی کِہ ”اِس کلبّ دے نال ہی آپݨا اِںڈِیئن گْرَۄسری سٹۄر سی۔ دۄہاں دے درواجے کُجھّ دُۄری تے ہۄݨ کارن بںدّے دُدھّ دا بَیگ چُکّݨ آئے اِکّ جھاکا لَیݨ لئی کلبّ جا وڑدے سن۔ جدۄں گھر والِییاں دے پھۄن اُنہاں دی پَیڑ نپّدے تاں اُہ اگّۄں بہانا بݨائُںدے پارک کِیتی کار ول دَۄڑدے ”اُہ پھۄن تاں مَیں گڈّی وِچّ ہی بھُلّ گِیا سی” آکھدے بھُلّ بکھشائُںدے۔

بِلُّۄ دسّ رِہا سی کِہ ”وِیر ہُݨِیں وی اُتھۄں ہی گْرَۄسری کھرِیددے سن کِہ اِکّ دِن مَیں وی نال آ گِیا۔ مَینُۄں کلبّ بارے پتا نہِیں سی۔ تاں آپݨے دۄ تِنّ بذُرگ پگّاں والے اںدّر وڑدے دیکھ بھابی بۄلی ”دیکھ چَۄرِیاں نُۄں شرم نی اَۄںدی۔”

”تاں وِیر بۄلِیا چلّ کۄئی ناں وِچارے کنیڈا دیکھݨ آئے نیں۔ اُسے دِن مَینُۄں پتا لگّا کِہ کنیڈا دیکھݨ دا متلب کی ہُںدَّے۔ پھیر وِیر نیں مَینُۄں وی اِکّ دِن کنیڈا دِکھا دِتّا۔ آپاں اگّۄں کئیِیاں نُۄں دِکھائِیا” بِلُّۄ نیں ہس کے دسِّیا۔

بِلُّۄ جسّی دے نال ہی کمّ کردا سی کمّ تے لۄک اُس نُۄں اجِہے کمّاں دا ماہر سمجھدے سن۔ اُہ آپݨے ایہۄ جِہے تجُربے مسالے لا لا ساںجھے کردا۔ ہۄر تاں ہۄر اُہ تاں دۄ اُنہاں پاکستانِییاں نُۄں وی کنیڈا دِکھا لِیائِیا سی۔ جِہڑے کمّ تے وی نماذ ادا کرنی نہِیں سی بھُلّدے۔ مُڑکے اُہ اُنہاں دِییاں گلّاں وی کئی دِن سُݨائُںدا رِہا سی٬ ”یار پاکِستان ’چ تاں اِنہاں نُۄں اَۄرت دا نںگّا مُۄںہ دیکھݨ نُۄں نی مِلدا۔ بھراواں اُتھّے جا کے تاں اِنہاں بھُکھّے جٹّ والی گلّ کِیتی جۄ کٹۄرا لبھّݨ تے پاݨی پی پی آپھر گِیا تی۔ اِہ تاں پتںدّر اِئۄں نذراں گڈّ کے بَیٹھ گے بھراوا میرے ولّ تاں ویکھݨ ای ناں۔ اِنہاں نُۄں ویکھ ویکھ میرا ڈھِڈّ ہسے” پھیر اُہ ٹھہاکا لا اُچّی اُچّی ہسدا۔

جسّی نُۄں وی اِکّ گلّ یاد آ گئی جدۄں اُہ نواں نواں آئِیا سی تے ورک ایجںسّی والِیاں دے دپھتر٬ کمّ دی بھال وِچّ چکّر کڈھّ رِہا سی۔ تاں اُتھّے اُسدی جاݨ پچھاݨ وی اِکّ شہِذاد ناں دے وِئکّتی نال ہۄئی۔ جۄ اِکّ دِن رِشَیپشن تے بَیٹھی کُڑی دے لۄء کٹّ گلھے وِچّ اکھّاں پاڑ پاڑ ویکھ رِہا سی۔ ایس ترہاں کۄئی ادھّ نںگّی کُڑی اُس نیں پہِلی وار ویکھی سی۔ اُچّا جِہا ٹَۄپ تے نِکّی جِہی سکرٹ۔ اُہ آپݨے آپ تے کابُۄ ناں رکھّ سکِیا۔

کُڑی اُس دی اشلِیل تکّݨی نُۄں ویکھ بھڑک اُٹھّی سی٬ ”وٹّ اے نانسَیںس…وٹّ ’ذ یُۄئر پْرابلم مِسٹر..۔‘ شہِذاد گھبرا گِیا۔ اُسدی ڈردے مارے دی اِںگلِش وی مُکّ گئی تے سَۄری سَۄری کردا دپھتر ’چۄں باہر ہۄ گِیا۔

پر باہر آ کے جسّی کۄل اُہ آپݨی گلتی نہِیں سی منّ رِہا۔ اکھے ”ساڈے مُلک ’چ تاں اَۄرتاں نُۄں اینی ہیا ہُںدّی آ کِہ اُہ پردے تۄں باہر نہِیں نِکّلدِییاں۔ تے ایہنے سبھ سںگّ شرم چھِکّے ٹںگّی ہۄئی آ…۔اُتّۄں مَینُۄں آںہدی آ کِہ مَیں اکھّاں پاڑ پاڑ کِئۄں ویہنا واں۔ آکھر مرد آں کۄئی کھُسرا تے نہِیں ناں…”

تاں کۄل کھڑا اِکّ مُںڈّا بۄلِیا ”جے اَیناں ای نںگّی اَۄرت دیکھݨ نُۄں جی للچائُںدَے تاں کلبّ گھُمّ آ۔” تے اِکّ دِن پھیر اُہ وی سہِمت ہۄ گِیا سی۔ اُسے مُںڈّے نال اِکّ شام ایجںسّی تۄں سِدھّے اُہ کنیڈا دیکھݨ سٹرِپّ کلبّ چلے گئے۔ اُتھّے جا کے جۄ کُجھّ ہۄئِیا٬ اُہ اُس تۄں وی دِلچسپ سی۔ جِس دی سٹۄری نال دے مُںڈّے نیں دُۄسرے دِن آ کے کئی ہۄراں نُۄں سُݨائی۔

جِس شام اُہ کلبّ گئے سن اُنہاں دا اِکّ ہۄر دۄست مذہر چَۄدھری جۄ نواں نواں پاکِستانۄں پُںیاّئِںٹ سِسٹم تے آئِیا سی وی نال جاݨ لئی راجی ہۄ گِیا۔ اںدّر جا اُس نیں شراب تے شباب دۄناں دا چسکا لَیݨ دی سۄچی۔

مذہر دۄ کُ بِیئراں لا بہِک گِیا سی۔ جدۄں اِکّ نںگّ دھڑںگّ کُڑی نیں اُس نُۄں ٹیبل ڈاںس لئی پُچھِّیا تاں اُہ ویکھدا ہی رہِ گِیا۔ اُس نُۄں کہِںدّا ’ہاں کردے۔‘ کُڑی نیں اُسدے ٹیبل اُتّے سںگِّیت دی دھُن ’تے اِکّ ڈاںس کِیتا٬ دۄ کِیتے پر اُہ بسّ ہی ناں کہے جدۄں پںجّ ہۄئے تاں کُڑی کہِںدّی ’پہِلاں ہۄ چُکّے ڈاںساں دا سَۄ ڈالر پیء کر اگلا ڈاںس تاں کرُۄں۔ تاں اُہ جیب ’چ ہتھّ مار کے کہِںدّا ”میرے کۄل تاں سِرپھ وِیہ ڈالر نیں۔”

اگّۄں ناچی کُڑی بھڑک پئی٬ اُس نیں پھکّ پھکّ کردی نیں تُرںتّ سکِئُرٹی بُلا لئی۔ جِنہاں مذہر نُۄں مُرغے آںگُۄں دھَۄݨ مرۄڑ کے اگّے لا لِیا۔ اُس دِییاں سارِییاں آئیِڈِیذ لَے لئیِیاں۔ تے کہِݨ لگّے تیرے گھر پھۄن کر دِںدّے آ پَیسے پیء کرکے تَینُۄں اُہ پُلِیس سٹیشن تۄں چھُڈا کے لَے جاݨگے۔

مذہر آکھے ”ربّ دا واستا اِہ کمّ ناں کرِئۄ جے میری بیغم نُۄں پتا لگّا تاں ساڈا تلاک ہۄ جائۄُ۔” جدۄں بھراواں نُۄں پتا لگّا کِہ پںگّا پَے گِیا ہَے تاں اُہ دَۄڑے آئے۔ شہِذاد نیں آپݨے کارڈ تے سَۄ ڈالر دے کے مساں کھہِڑا چھُڈائِیا۔ تے بائد ’چ اُہدے نال پُۄری کُتّے کھاݨی کِیتی۔ کِہ ’اُدۄں تاں مۄمبتِّییاں دے چانݨ وِچّ ٹیبل تے سپّ واںگ میہلدی نںگّی کُڑی ویکھ کے لٹُّۄ ہۄئِیا پِیا سی٬ پَیسے تیرے پِئۄ نیں دیݨے سی۔ سالِیا جے جیب ’چ سِرپھ وِیہ ڈالر سی اِکّ ڈاںس تے سبر کر لَیںدا۔ اِکّۄ چِیج نُۄں بار بار دیکھݨ دا کی متلب ہۄئِیا؟ نالے ساڈی وی بیئِجّتی کروائی۔…اجے تاں بچ گئے٬ جے پھۄن گھر چلا جاںدا…۔

”ہُݨ گھرے پںجّے وکت نماذ پڑھن لئی کہِںدّے آ پھیر بیغماں اگّے ساڈی کی رہِںدّی ? دُۄجا دۄست بۄلِیا ”چلّ چھڈّ یار پَیسے تیرے اِہ مۄڑ دُۄ بںدّے ڈِگّ ڈِگّ کے ای سوار ہُںدّے آ۔” ہُݨ مذہر وی بۄلِیا ”منُّۄں کی پتا سی ڈاںس دے پَیسے لگّݨگے” تاں شہِذاد بۄلِیا ”ویکھ کھاں کِدّاں بھۄلھا بݨدَے۔ تُۄں کۄئی ’گُۄٹھا چُںگھّدا نِیاݨا ایں بئی تَینُۄ پتا نہِیں۔ پاکِستانۄں اِںجنِیئرِںگّ کرکے آئِیا ایں۔ نالے کنیڈا وِچّ تاں مُپھت مںگِّیا مَۄت وی ناں مِلے؟”

میرے اِکّ اِںڈِیئن دۄست نیں گلّ سُݨائی سی کِہ کنیڈا آ کے تاں سروݨ پُتّر وی وہِںگّی رکھّ کے ’بِیچر‘ گِیا سی کِہ اِہ کنیڈا ہَے ہُݨ تاں گھںٹِّیاں دے ہِساب نال ڈالر لگّݨگے۔ تاں کِتے جا کے گلّ ہاسے ’چ پئی۔

جسّی تے بِلُّۄ ہپھتے دۄ ہپھتے بائد کلبّ چلے ہی جاںدے۔ دۄ دۄ بِیئراں لا کے آپݨے پِںڈّاں دِییاں٬ کمّ دِییاں تے گھر پرِوار دِییاں گلّاں کردے۔ بھاویں کلبّ سِگرٹاں دی ہواڑ اتے بِیئر دے مُشک نال بھرِیا ہُںدّا پر تاں وی اُناں نُۄں چںگّا لگّدا۔ ایتھے آکے اُنہاں سِرپھ اَۄرت دا نںگّ ہی نہِیں سی ویکھِیا کئی بِیبِییاں داڑِییاں دے نںگّ وی ویکھے سن۔ نںگِّییاں نچّݨ والِییاں کُڑِییاں تاں جۄ سن سبھ دے ساہمݨے سن بیپرد۔ پر کمِئۄُنٹی لِیڈر٬ دھارمِک اکھوائُݨ والے٬ اَۄرتاں دے ہمائِتی اتے اشلِیلتا دے وِرۄدھی اگاںہ ودھُۄ اکھوائُݨ والے ایدۄں وی کِتے وڈّے کںجّر سن۔ جۄ سبھ کُجھّ چۄری چۄری کردے۔ لۄکاں دِییاں اکھّاں ’چ گھٹّا پائُںدے۔اُنہاں دے مُۄںہاں تے لئے مکھَۄٹے ایتھے آ کے سرک جاںدے۔ تے کہاوت یاد آںئُدی ’اُتّۄں بِیبِییاں داڑِییاں وِچّۄں کالھے کاں…۔‘

اِکّ دِن اُہ ایسے ترہاں بَیٹھے بِیئر دِییاں چُسکِییاں لَیںدے کنّ پاڑویں سںگِّیت وِچّ ہۄ رہے ڈاںس دا لُتپھ لَے رہے سن۔ سٹیج تے اٹھاراں وِیہ ورِیاں دی الپھ نںگّی گۄری لڑکی مَۄںکی بار دُیالے پُٹھّی سِدھّی ہۄ ہۄ جھُۄل رہی سی۔ اُس دے گلھ پھر دی پُۄچھ جِہی تے لکّ دُیالے گۄلڈن چین والا کراس پہِنِیا ہۄئِیا سی۔ پھیر اُہ اِکّ ہۄر پۄل دُیالے گھُمّݨ لگّی۔ کھچا کھچ بھرے ہال وِچّ اُسدے پِئُے ورگے٬ چاچِیاں٬ تائِیاں٬ مامِیا٬ بھراواں ورگے کِنّے ہی لۄک ہۄݨگے۔ پر اُس نُۄں کِسے دی پرواہ نہِیں سی۔ اُہ بڑی سُچجّتا نال آپݨی جَۄب کر رہی سی سبھ کاسے تۄں بیکھبر۔ تاں کِہ درشکاں دے منۄرںجّن وِچّ کۄئی کمی ناں رہِ جاوے۔کِئُںکِہ اُس نُۄں ایسے گلّ دے پَیسے مِلدے سن۔

جسّی سۄچ رِہا سی پتا نہِیں ایہدے ماں باپ کِتھّے ہۄݨگے۔ تے پتا نہِیں کِہڑی مذبُۄری ایہنُۄں ایتھے کھِچّ لِیائی ہۄئۄُ۔ ہۄ سکدَے اِہنے ایہ سِیذن لا کے اگلے سال یُۄنِیورسِٹی دی پڑھائی لئی جاݨا ہۄوے۔ اِہ لۄک آپݨی مںذِّل پْراپتی لئی کُجھّ وی کر سکدے نیں۔ اُنے مہِسُۄس کِیتا سی کِہ گۄری کمِئۄُنٹی کِہۄ جِہا وی کمّ کرے اُنہاں نُۄں جھُۄٹھ تے دۄگلے پݨ تۄں سکھت نپھرت ہَے جد کِہ ساڈے لۄکاں دی اِہ جرُۄرت نیں۔

بِلُّۄ بۄلِیا ”جرُۄر تُۄں ہُݨ اِس کُڑی بارے سۄچدا ہۄویگا۔ تَینُۄں پہِلا وی سمجھائِیا کِہ امبّ کھائیِدے نیں گُٹھلِییاں نہِیں گِݨِیدِییاں۔ پر تَینُۄں اِہ بھَیڑی وادی آ تُۄں ہٹ نہِیں سکدا۔ اِہ ایہدی جَۄب آ گھٹّۄ گھٹّ گھںٹّے دے سٹھّ ڈالر لَیںدی ہۄئۄُ۔ جِنّے آپاں ہپھتے ’چ ہڈّ تۄڑ کے بݨائُںدے آ٬ اِہ اِکّ رات وِچّ بݨا لَیںدی آ۔ اُتّۄں ٹِپّ اتے گُڈّ ٹائیِم تے اڈّ۔ ڈاںس بار پِچھّے بݨے ہنیرے کمرِیاں ’چ اِہ سارِییاں ای گُڈّ ٹائیِم کردِییاں نیں۔ اِکّ وار دے سَۄ ڈالر لَیدِییاں نیں۔ ٹیبل ڈاںس کرن آئیِیاں اِہ بںدّے نُۄں اُکسا کے نال لَے جاںدِییاں نیں۔ اگلی وار تیرا وی گُڈّ ٹائیِم کروا دواںگے۔ اِکلّا کنیڈا دیکھݨ نال گلّ تھۄڑۄ بݨدی آ مانݨا وی چاہِیدا آ۔” اُہ ہسِّیا۔

جسّی اجّ کُجھّ جِیادا ہی بِیئر پی رِہا سی۔ کۄئی من دی گلّ سی جۄ اُہ بِلُّۄ نُۄں دسّݨی چاہُںدّا سی۔ شائِد کہِݨا چاہُںدّا سی اِہ نںگّیذ اتے سَیکس تۄں پرے ہٹ کے اِکّ اِشک وی ہُںدّا ہَے۔ اُہ اِشک جۄ اُس نیں آپݨے نال کالج پڑھدی کُڑی دِیپی نُۄں کِیتا سی۔ جِس دی اِکّ تکّݨی وِچّ ہی اکِہ آنںدّ سی۔ اُہ دِیپی جِس نیں پتا نہِیں کِتھّۄں اَیڈرَیسّ لَے کے جسّی نُۄں چِٹھّی وی لِکھی سی کِہ ’ہُݨ آپݨے اِشک دی لاج رکھِّیں٬ کِتے کنیڈا جاکے بھُلّ ہی ناں جائیِں۔ وِیاہ مَیں تیرے نال ہی کروائُݨا آ۔ اُۄں مَینُۄں کنیڈا آںئُݨ دا لالچ وی کۄئی نہِیں بسّ تیرے کرکے۔”

جسّی نُۄں اجّ وی دِیپی دی بہُت یاد آ رہی سی٬ پر بِلُّۄ ہۄر ہی اُگھّ دِییاں پتال ماری جاںدا سی کِہ ”گۄرے تاں سالے پَیسے دے پُتّ ہُںدّے نیں پَیسے لئی آپݨِییاں کُڑِییاں پتنِییاں تے گرل پھرَیںڈاں نُۄں ایہۄ جِہے کمّاں تے بھیج دِںدّے نیں۔ کئی تاں کھُد آ کے چھڈّ کے جاںدے نیں۔ اِہدا بُیائے پھرَیںڈ وی ایہنُۄں چھڈّݨ آںئُدا ہۄئۄُ۔ آپݨے تاں اگلا مر جائۄُ پر اگلی ول کِسے نُۄں دیکھݨ تکّ ناں دئۄُ۔ جسّی کہِݨا تاں چاہُںدّا سی ’بائی گھٹّ ہُݨ آپݨے والے وی نہِیں اُہ وی کُڑِییاں جاں پتنِییاں نُۄں کنیڈا بھیجݨ لئی سارا کُجھّ کر سکدے نیں۔ رۄج ہُںدّا ای اےَ…۔ اسِیں جاݨی مکھَۄٹے پا کے کردے ہاں اِہ نںگّے مُۄںہ کری جاںدے نیں’۔ پر اُہ نشے دی لۄر وِچّ کہِ ناں سکِیا۔

اینے نُۄں اِکّ ہۄر نںگّ دھڑںگّ کُڑی نیں آ کے جسّی نُۄں ٹیبل ڈاںس کروائُݨ لئی پُچھِّیا۔ تے بِلُّۄ نیں دھکّے نال ہی جسّی نُۄں اُسدے نال تۄر دِتّا۔

کُڑی ڈاںس کردی اتے جسّی بِیئر پِیںدا رِہا۔ اُس نُۄں جلدی ہی کاپھی نشا ہۄ گِیا۔ کُڑی نچّدی نچّدی اُس نال گلّاں وی کر رہی سی۔ پر جسّی دی اںگّریجی کُجھّ پھِکرِیاں بائد ہی مُکّ جاںدی۔ ڈاںس مُکّݨ تے جسّی تۄں چںگّی ترہاں اُٹھِّیا وی نہِیں سی جا رِہا سی۔ اُسدے من وِچّ تاں اُسدی پںجّاب رہِ گئی دِیپی ہی گھُمّدی رہی سی۔

ڈاںسر کُڑی نیں پہِلی وار آپݨے جِسم پْرتی کِسے دی اَینی بیدھِیانی دیکھی سی تے اُہ وی کِسے پںجّابی دی۔ جۄ ہمیشاں سَیکس لئی ہابڑے رہِںدّے سن۔ کُڑی دے من وِچّ پتا نہِیں کی آئِیا اُہ پںجّابی وِچّ کہِݨ لگّی٬ ”تُسِیں ہُݨ پَیسے پیء کرکے جائۄ نہِیں تاں جے سکِئُرٹی والے آ گئے تاں تُہانُۄں دھکّے مارنگے”۔ کُڑی دی پںجّابی سُݨ کے جسّی دی جِویں ساری پِیتی لہِ گئی تے اُہ سُنّ ہۄ گِیا۔

کی اِہ پںجّابی کُڑی آ…دیکھݨ نُۄں تاں جماں گۄری لگّدی آ۔ جسّی ہَیران پریشان سی۔

اُس نُۄں ہَیران ہُںدِّیاں ویکھدی کُڑی کھُد ہی بۄلی٬ ”ہاں مَیں پںجّابی ہاں اگّے کُچھ ناں پُچھِّیں۔”

پر جسّی تۄں رِہا ناں گِیا ”اگّے تۄں مَیں تَینُۄں کِویں چُۄذ کراںگا جے تیرا ناں ہی نہِیں پتا ہۄویگا”

”مَینُۄں کَیںڈل کہِںدّے آ۔ ایتھے میرا ایہ ہی ناں ایں۔ پلِیذ اِہ گلّ کِسے ہۄر نُۄں ناں دسِّیں” کُڑی مُسکراںئُدی ہۄئی تُر گئی۔

جسوِیر اِس گھٹنا تۄں بائد دِیپی نُۄں بھُلّ گِیا۔ لتّاں گھسِیٹدا اُہ مساں بِلُّۄ تکّ پہُںچِّیا۔ اُسدے دِماگ وِچّ جِویں کۄئی جھۄٹا کھَۄرُۄ پا رِہا ہۄوے۔ پر بِلُّۄ نُۄں جاپِیا کِہ اُس نُۄں شراب ودھّ چڑ گئی ہَے تے اُہ اُس نُۄں گڈّی ’چ بِٹھا گھر تکّ چھڈّ آئِیا۔

گھر جا کے وی جسّی نُۄں نِیںد ناں آئی۔ اِہ پںجّابی کُڑی کِس جِلّݨ وِچّ پھس گئی تے کِئۄں؟ کی ہۄر کۄئی رستا نہِیں سی بچِیا۔ اِہدے ماپِیاں نُۄں پتا لگُّۄ تاں جِیںدے ہی مر جاݨگے۔ کِنّے چاہواں نال کنیڈا بھیجی ہۄئۄُ۔ اگر اِسدے بھراواں نُۄں پتا لگّ جاوے تاں اُہ پتا نہِیں کی کرنگے۔ جاں اِس نُۄں ہی مار دیݨگے۔ جسّی دا دِماگ پھٹ رِہا سی۔ پر اُہ کُڑی نال کِیتے واہدے نُۄں وی پالھ رِہا سی۔ باہر آ کے اُس نیں اِہ گلّ کِسے نُۄں وی نہِیں سی دسّی۔

اُسدی کَیںڈل وِچّ دِلچسپی ودھدی چلی گئی۔ پھیر اُہ اِکلّا ہی کلبّ جاݨ لگّ پِیا۔تے پھیر کئی دِن اُس نُۄں کَیںڈل کلبّ وِچّ دِسی ہی ناں۔ اُہ بیہدّ اُداس رہِݨ لگ پِیا۔

اِکّ دِن اُس نُۄں اچانک ہی کَیںڈل بِیئر بار وِچّ گلاس چُکّی پھِردی دِس پئی۔ شائِد ٹیبل ڈاںس دی کۄئی اَۄپھر بھال رہی ہۄوے۔ جسّی نیں اِہ مَۄکا کھُںجھّݨ ناں دِتّا۔ تے کۄل جاکے بُلا لِیائِیا۔ کَیںڈل تُرںتّ جسّی دے ٹیبل تے آ بَیٹھی۔ اجّ اُہ سِرپھ اںگّریجی بۄل رہی سی۔

ڈِیل تہِ ہۄݨ تۄں بائد اُہ جسوِیر نُۄں لَے کے ہنیرے کمرے ول تُر پئی۔ جسّی چاہُںدّا سی کِہ اُہ پںجّابی بۄلے۔ اُس نیں کِہا وی ”آپاں پںجّابی ہاں کُجھّ پںجّابی ’چ کہِ۔”

کُڑی بۄلی ”چُپّ اُہ میرے تے نذر رکھّ رہے نیں۔ بَۄس ولۄں کمّ تے ایہۄ جِہی کِسے وی گلّ دی آگِیا نہِیں۔”

”کَیںڈل تیرا اسلی ناں ہَے؟” جسّی نیں پُچھِّیا۔

سِگرٹ دا کش کھِچّہدی اُہ بۄلی ”تُۄں کی لَیݨا ہَے میرے ناں تۄں آپݨے کمّ تکّ متلب رکھّ”

”اینے دِن مَیں تیرے لئی ہی کلبّ آںئُدا رِہا ہاں تُۄں کِتھّے چلی گئی سی؟”

”بِمار سی۔پھلُۄ ہۄ گِیا سی۔کمّ والے سۄچدے نیں کِہ بِمار کُڑی گاہکاں نُۄں کھُش نہِیں کر سکدی۔ اُنہاں مَینُۄں جبردستی اِکّ ہپھتے دِییاں چھُٹِّییاں تے بھیج دِتّا کھَیر چھڈّ اِہ گلّاں۔”

اُہ پھیر بۄلی ”اجّ پہِلاں ٹیبل ڈاںس دے دۄ شَیشن لَے لا تے گُڈّ ٹائیِم تاں ہَے ہی پلِیذ…۔ مَینُۄں پَیسے دی بہُت لۄڑ آ۔ پِچھلے ہپھتے کمّ نہِیں مِلِیا”۔

جسّی چُپّ ہی رِہا۔

پھیر اُہ جسّی نُۄں اِکّ ہلکی نِیلی رَۄشنی والے کَیبن وِچّ لَے گئی۔ اُناں کُجھّ پْرسنل گلّاں وی کِیتِییاں۔ تے جَۄب وی۔ اِس وار اُہ جسّی دے ہۄر نیڑے ہۄ گئی۔ جسّی پھیر ہر دُۄجے تِیجے دِن ہی کلبّ جاݨ لگّ پِیا۔

کَیںڈل اِکّ دِن کہِݨ لگّی٬ ”جسّی میرا کنیڈا وِچّ ہۄر کۄئی نہِیں ہَے۔ بسّ جدۄں کدے بہُت اُداس ہۄ جاںدی ہاں تاں رۄݨ لگّ پَیںدی ہاں۔ پر جِس دِن دا تُۄں مِلِیاں ایں….” اُہ گلّ ادھُۄری چھڈّ گئی۔

پتا نہِیں اُس دِن جسّی نُۄں کِئۄں اُس وِچّۄں سائۄُ جِہی پیںڈُۄ کُڑی دا بھُلیکھا پِیا سی۔ جسّی نیں اُس نُۄں ہۄر کُریدݨ لئی کِہا ”کِتے کلبّ تۄں باہر نہِیں مِل سکدی…” پہِلاں تاں اُہ ناںہ نُکّراں کردی رہی پھیر منّ گئی تے بۄلی ”کدی اجِہا ہۄئِیا تاں نہِیں پر کِسے نُۄں پتا نہِیں لگّݨا چاہِیدا۔ کمّ تے تاں بِلّکُلّ ہی نہِیں۔ کِسے پبلِک پلیس تے وی نہِیں۔ شہِر تۄں سَۄ دۄ سَۄ کِلۄمِیٹر باہر جِتھّے مَینُۄں کۄئی ناں پہِچاݨدا ہۄوے۔”

پھیر اِکّ دِن اُس نیں جسّی نُۄں آپݨی رِہائِش دا پتا وی دے دِتّا۔ جِتھّے اُہ اِکّ لگذری اپارٹمَیںٹ وِچّ دۄ کُڑِییاں نال رہِ رہی سی۔تے اُس نیں جسّی نُۄں آپݨی رِہائِش تے آئُݨ دا سدّا وی دے دِتّا۔ اُس نیں اِہ وی دسِّیا کِہ دُۄجِییاں کُڑِییاں دے بُیائے پھرَیںڈ وی تاں اُنہاں نُۄں مِلݨ آںئُںدے ای نیں۔ پر اسِیں گاہک نُۄں گھر نہِیں بُلائُںدِییاں۔ مَیں وی تَینُۄں آپݨا پھرَیںڈ کہِ دواںگی۔ پر جِس ماپھِییا گْرۄہ دے اںڈّر اِہ کلبّ ہَے جے اُس نُۄں پتا لگّ گِیا تَینُۄں تے مَینُۄں جانۄ مار دیݨگے۔ بںدّا وڈھّݨا اُنہاں لئی گاجراں مُۄلِییاں واںگُۄں ہی اسان کمّ ہَے۔” کَیںڈل نیں ٹھںڈھّا ہَۄکا بھر کے سۄموار دی دُپہِر اُس نُۄں مِلݨ دا سماں دے دِتّا۔

کمّ تۄں بِمار ہۄݨ دا بہانا کر اُہ مِتھّے سمیں تے کار لَے کَیںڈل دے بُۄہے تے جاں پہُںچّا۔ اُہ نِیلی ذِین تے لال ٹی شرٹ پہِنِیں چِہرے تے مُسکراہٹ لئی اُس نُۄں اُڈِیک رہی سی۔ اُہ پڑھی لِکھی٬ پھَیشنیبل تے کھُۄبسُۄرت کُڑی جاپ رہی سی۔ اُس نیں کِہا ”گھر کۄئی نہِیں ہَے اںدّر لںگھّ آ” اُس نیں جسّی نُۄں جُۄس دا گِلاس دِتّا تے گلِّیں جُٹ پئی۔ ”میرے نال دۄ ہۄر کُڑِییاں رہِںدِّییاں نیں۔ جاسمِین پاکِستان تۄں ایں۔ مِلِیئن ڈالر کلبّ وِچّ ڈاںسر ایں۔ منی جِس دا ناں منۄرماں ہَے کیرلا تۄں ہَے جۄ پھُلّ ٹائیِم سَیکس ورکر آ۔ اسِیں پہِلاں تِنّۄں وُڈّ برِجّ وِچّ کمّ کردِییاں سی۔ پھیر اُہ ہی لۄک سانُۄں ایتھے لَے آئے۔ رہائِش اسِیں کھُد ہی لبھّی ہَے۔ اُہ تاں آپ لبھّ کے دِںدّے سی پر اسِیں اِنکار کر دِتّا۔”

کُجھّ دیر چُپّ رہِ کے اُہ پھیر بۄلی٬ ”وُڈّبرِجّ اِٹالِیئن ماپھِیئے دا گڑھ ہَے۔ اُتھّے سارِییاں سٹرِپّ کلبّاں اُنہاں دے ہی اںڈّر نیں۔ ایس ایرِیئے نُۄں پہِلاں ’کے کے‘ والے کںٹّرۄل کردے سی٬ ہُݨ اِہ بھارُۄ ہۄ گئے نیں۔ منی نُۄں کلبّ تۄں لیء آپھ ہۄ گئی سی تاں اُس نیں اِنہاں دے کہِݨ تے ہی پھُلّ ٹائیِم سَیکس ورکر دا کمّ شُرُۄ کر لِیا۔ درئسل اُس دا بھار تھۄڑا ودھ گِیا سی۔

سَیکس ورکر دا کمّ کر تاں اُہ اِنڈوِیُۄئلی وی سکدی سی پر شہِر وِچّ اجّ کلّ کْرائیِم بہُت ہَے۔ جے تُہاڈے پِچھّے کۄئی تاکت نہِیں تاں تُسِیں سیپھ وی نہِیں…” اُس نیں لمبّا ساہ بھرِیا۔

”جاسمِین اجّ کمّ تے ہَے مِلِیئن ڈالر مںڈّے نُۄں وی بِذی رہِںدَّے۔ اُتھّے ایئر پۄرٹ تۄں امرِیکݨ بِجنسمَین بہُت آئُںدے نیں”۔

جسّی نُۄں کَیںڈل دِییاں گلّاں سُݨ کے اجِیب لگِّیا۔ اُہ اِس دھںدّے نُۄں کمّ دسّ رہی سی۔ اُس نیں اِہ تاں سُݨِیا سی کِہ کنیڈا وِچّ کمّ دی رِسپَیکٹ ہَے تے کمّ کۄئی وی ماڑا نہِیں۔ پر جدۄں تۄں جِسم پھرۄش اَۄرتاں نُۄں سَیکس ورکر کہِ کے سرکار نیں باکی کامِیاں دے برابر ہی ادھِکار دے دِتّے سن تاں اُہ وی اِس نُۄں کمّ سمجھ کے کرن لگّ پئیِیاں سن۔

باکی کامِیاں واںگُۄں ہی تِیار ہۄ کے کمّ تے جاںدِییاں۔ تھکّ ہار کے مُڑدِییاں۔ آم ورکراں واںگُۄں ہی لیء آپھ جاں کمّ تۄں کڈھّے جاݨ دا ڈر اُنہاں نُۄں ستائُںدا رہِںدّا۔

جسّی نیں گھر وِچّ نذر دَۄڑائی۔ تِنّ بَیڈاں دا اپارٹمَیںٹ کِیمتی سمان نال سجِیا ہۄئِیا سی۔ جسّی جاݨدا سی کِہ ڈاںسر کُڑِییاں دے گھںٹّے دے پَیسے اُس تۄں پںجّ گُݨا جِیادا ہۄݨگے۔ بوںجّا اِںچ اَیچّ ڈی ٹِیوی تے اُس دے نال ہۄم تھِیئیٹر۔ کںدھّاں تے کھُۄبسُۄرت لَیںڈ سکیپ والے چِتّر۔ کِیمتی شَیںڈلِیئر تے بیہدّ مہِںگّے پردے۔ جسّی سۄچݨ لگِّیا کِہ ’کئی کُڑِییاں نُۄں تاں اِہ شانۄ شَۄکت اتے چمک دمک ہی اِس دھںدّے ’چ کھِچّ لِیاںئُدی ہۄئُۄ۔‘

کَیںڈل نیں دسِّیا کِہ اِہ اُسدا اپݨا کمرا ہَے۔ جسّی نیں سۄپھے تۄں اُٹھّ کے کمرے اںدّر سرسری جھات ماری تاں ویکھِیا کِہ اُس نیں دس گُرُۄیاں دی اِکّ پھۄٹۄ وی لا رکھّی سی۔ جسّی نُۄں ہَیران ہُںدِّیاں ویکھ اُہ بۄلی ”کدی کدی پاٹھ وی کر لَیںدی آں…۔ آکھر مَیں وی تاں اِنسان ہی ہاں۔

ہَۄلی ہَۄلی اُس نیں اِہ وی دسّ دِتّا کِہ اُس دے ماں پِئۄ پںجّاب ’چ نیں۔ اُس دِییاں دۄ بھَیݨاں وی نیں تے اِکّ بھرا وی ہَے۔ اجے اُہ سارے پںجّاب ’چ ہی ہن۔ اُہ ہر سۄموار چھُٹّی کردی ہَے۔ پھیر اُسنے جسّی نُۄں بڑے سلِیکے نال چاہ بݨا کے پِیائی۔ اجّ اُہ پڑھی لِکھی پںجّابݨ مُٹِیار لگّ رہی سی۔ تے پھیر اُہ بۄلی ”چلّۄ ہُݨ چلِّیئے کھاݨا کِتے باہر ہی کھاواںگے۔”

اُنہاں دی کار ڈِکسی رۄڈ تے نَۄرتھ ول نُۄں دَۄڑدی جا رہی سی۔ جسّی دا من کاہلا پَے رِہا سی کِہ کَیںڈل تۄں پُچھّے کِہ آکھر اُہ کِہڑی وجہا سی جۄ اُسنُۄں اِس دلدل وِچّ کھِچّہ لِیائی۔پر کَیںڈل نیں کھُد ہی دسّݨا شُرُۄ کر دِتا۔

”میرا اسل ناں کرمجِیت ہَے تے مَے جِلا ہُشِیارپُر تۄں ہاں۔ میرا پِئۄ اِکّ آم کِسان ہَے جِس کۄل سِرپھ دۄ ایکڑ ذمِین ہَے۔ 1987 جاں 88 دی گلّ ہَے کۄئی کھاڑکُۄ ساڈے گھر دھکّے نال رۄٹی کھا گِیا سی تے پُلِیس نُۄں پتا لگّ گِیا۔ اُنہاں میرے پِٔے نُۄں اَینا کُٹِّیا مارِیا سی کِہ اُہ ماڑا مۄٹا کمّ کرن جۄگا وی ناں رِہا۔ اُدۄں ہی میرے پِئۄ نیں پھَیسلا کر لِیا سی کِہ مَیں اِس مُلک ’چ نی رہِݨا بھاویں کُجھّ وی ہۄ جاوے۔ اُدۄں تاں مساں مَیں چار کُ ورِیاں دی ہۄواںگی۔ میرے تۄں دۄ سال وڈّا بھرا گھر دی گرِیبی تۄں تںگّ آ نشے والِییاں گۄلھِییاں کھاݨ لگّ پِیا سی۔ اجے اٹھاراں کُ ورِیاں دا سی کِہ اِکّ دِن پِںڈّ دے سُۄئے تے کِسے نیں مرِیا ویکھِیا۔ میرے تۄں جۄ چھے سال چھۄٹا ہَے اُہ اجے پڑھدا اے تے دۄ بھَیݨاں نیں۔ جدۄں مَیں کنیڈا آئی مساں اٹھاراں کُ ورِیاں دی سی…” اُس نیں سَۄری کہِ کے سِگرٹ سُلگھا لئی۔ تے دھُۄںئے دا چھلّا باہر چھڈِّیا۔

باہر درکھتاں دے سںگھّݨے جھُںڈّ سن۔ بدّلاں دِییاں ڈاراں درکھتاں اُپّرۄں اُڈ رہِییاں سن۔ رُمکدی ہوا تے چمکدی دھُپّ نیں جسّی نُۄں کالج سمیں دَۄران ہِماچل دِییاں گھُمِّییاں وادِییاں یاد کروا دِتِّییاں۔ اُس نُۄں سمجھ نہِیں سی آ رہی کِہ نال بَیٹھی لڑکی نُۄں اُہ کرمجِیت کہے جاں کَیںڈل۔ جۄ اجے وی دھُۄںئے دے سںگھّݨے چھلّے ہوا وِچّ اُڈا رہی سی۔ پتجھڑ دا مَۄسم برُۄہاں تے ہۄݨ کارن درکھتاں نیں پتِّیاں دے رںگّ بدلݨے شُرُۄ کر دِتّے سن۔ جۄ اجّ بہُت ہی کھُۄبسُۄرت لگّ رہے سن۔

کَیںڈل وی شائِد سۄچ رہی ہۄوے کِہ جے کدے اجِہے مَۄسم وِچّ اُہ آپݨے سُپنِیاں ’چ سِرجے ہسبَیںڈ جاں بُیائے پھرَیںڈ نال آئُںدی۔ جسّی تاں اُس دا کُجھّ وی نہِیں سی لگّدا۔ اُسدا اِکّ گاہک سی آم گاہکاں ورگا ہی۔ پھیر اُہ اِس دے اینی نیڑے کِویں ہۄ گئی سی٬ کِہ اُس نال لَۄںگ ڈرائیِو تے وی نِکّل آئی سی۔ کہِںدّے کہائُںدے لۄک اُس نُۄں بھۄگݨا تاں ہر رۄج چاہُںدّے سن پر وِیاہ کرواکے آپݨی بݨائُݨ لئی کۄئی وی تِیار نہِیں سی۔

سۄچاں وِچّ ڈُبّی کَیںڈل نُۄں ویکھ جسّی بۄلِیا ”کِتے کَۄپھی پِیئیِئے اَۄہ ویکھ ساہمݨے رَیسٹۄرَیںٹ”۔ اُس نیں اِشارا کِیتا۔

نال ہی اِکّ کھُۄبسُۄرت پارک سی جِس دے نال اِکّ کرِیک وگدی سی۔ پارک وِچّ انیکاں سُںدّر کِسم دے پھُلّ کھِڑے ہۄئے سن۔ جِویں کشمِیر دی کۄئی وادی ہۄوے۔کشمِیر تاں اُہ کدے جا ہی نہِیں سی سکِیا۔ اُدھّر بمبّ بںدُّۄکاں دے مہَۄل نیں کدی مُۄںہ ہی نہِیں سی کرن دِتّا۔ تے پھیر بیرُجگاری دا جھمبِّیا اُہ پرِوار سمیت وڈّے بھرا سپَۄںسر کِیتا کنیڈا آ گِیا سی۔ اُنہاں کار پارک کِیتی تے رَیسٹۄرَیںٹ تۄں کَۄپھی لَے کے پارک وِچّ بݨے اِکّ بَیںچ تے جا بَیٹھے۔ جسّی نیں سُئل داگ دِتّا ”پھیر کرمجِیت تۄں کَیںڈل کِویں بݨ گئی؟”

”مَیں اِس دھںدّے وِچّ کِتے اِکلّی ہاں…۔ کدے ٹۄراںٹۄ سن ’چ الڈٹ اَیںٹرٹینمَیںٹ دے کالم پڑھ کے نہِیں ویکھے۔ کِنِّییاں ایشِیئن کھاس کرکے پںجّابی کُڑِییاں دے اِشتِہار لگّدے نیں اُہ سارِییاں نیں وی ناں ہی بدلے ہۄئے نیں۔ ہر کُڑی دے پِچھّے کۄئی ناں کۄئی دُکھّ بھری کہاݨی ہَے۔ ایسے ترہاں دی میری وی اِکّ کہاݨی ہَے۔” اُس نیں اِکّ ہۄر سِگرٹ سُلگھا لئی۔

”مَیں وی سدھارن جِہی پیںڈُۄ کُڑی سی تے بی اے پارٹ دُۄجا دی سٹُۄڈَیںٹ۔ پِئۄ میرا گرِیب سی دۄ کِلّے ذمِین دا مالک۔ چھۄٹا بھرا گۄلِییاں کھاݨ لگّ پِیا تے اِکّ دِن آپݨی جان گُیا بَیٹھا۔ میرے پِئۄ دی ہالت ہۄر وی ترسیۄگ ہۄ گئی۔ پںجّاب ’چ اُداں وی کمّ دھںدّا چھڈّ کے ہر بںدّا باہرلے مُلک جاݨ لئی اٹَیچی بنّہی بَیٹھا ہَے۔ اگر کِسے میرے ورگی دی بلی دیکے اِہ کمّ ہۄ سکدا ہۄوے تاں وی لۄک سبھ تۄں مُۄہرے ہُںدّے نیں۔ باکی کُڑِییاں واںگ مَیں وی پَۄڑی بݨ گئی۔ آپݨے گھر دی بُجھّ رہی رَۄشنی نُۄں پھیر تۄں جگائُݨ لئی۔”

’وَیسے میرا پِئۄ ہۄر کردا وی کی؟ تِنّ کُڑِییاں وِیاہئُݨ لئی اَینا کرجا کِویں تے ِّکتھۄں چُکّدا۔تے چُکّ وی لَیںدا تاں اِکّ دِن اُس نیں وی اکھبار دی کھبر بݨ جاݨا سی کِہ اِکّ ہۄر کرجئی کِسان ولۄں کھُدکشی۔کِسے نُۄں تاں مرنا پَیݨا ہی سی۔بسّ کرمجِیت مر گئی۔”

مَیں کالج دی گِدھّے دی ٹِیم وِچّ سی۔ سۄہݨا نچّ لَیںدی سی۔ میرے پاپا دے مامے دا پۄتا ایجںٹّی کردا سی۔ جلںدھّر اِکّ وار اُس دی میرے تے نذر پَے گئی۔ بسّ پاپا دے مگر ہی پَے گِیا کِہ ’کُڑی نُۄں باہر بھیج دوۄ سارا کُجھّ مَے کراںگا’۔ پاپا تاں چاہُںدّے ہی سن۔

اُہ کاگذ پتّر بݨائُݨ دے بہانے مَینُۄں کدے چںڈِّیگڑ تے کدی دِلّی لئی پھِردا رِہا۔ ایہۄ آکھدا ’جۄ مَیں کہاںگا تَینُۄں سارا کُجھّ کرنا پئۄُ۔‘ کمّ بݨ جاویگا۔ اُس ہرام دے نیں میرا جِسم ہی نہِیں نۄچِیا ساڈی دۄ ایکڑ ذمِین وِکوا کے پَیسے وی ہڑپّ گِیا۔

اُہ تاں جدۄں مَیں سِدھّی ہۄ گئی کے جے ہُݨ وی مَینُۄں ناں بھیجِیا تاں تیرا سارا چِٹھّا تیری پتنی تے پُلِس اگّے کھۄہل دواںگی تاں اُس نیں کِتے مَینُۄں ڈاںسر بݨا کے اِکّ گائِک نال بھیجِیا۔ اِہ گائِک وی کبُۄتر باجی وِچّ باکِییاں دی ترہاں ہی سرگرم سی۔ جۄ کئی راجنِیتکاں لِیڈرا دے بںدّے کڈھّ کے چںگّے پَیسے بݨا چُکّا سی۔ پھیر مَیں اُس گائِک لئی ڈھابے دی تُڑکی ہۄئی دالھ بݨ گئی۔ پہِلاں اِہ مَینُۄں امرِیکا لَے گِیا تے اِکّ دۄ شۄء کرکے پھیر کنیڈا چھڈّ گِیا۔

ماںٹرِیئل جِتھّے اُہ مَینُۄں چھڈّ کے گِیا سی اُس بںدّے دا رَیسٹۄرَیںٹ سی۔ اُنہاں مَینُۄں رۄٹی پاݨی اتے تھۄڑے کُ پَیسے تے کمّ دے دِتّا۔ تے پھیر مَینُۄں اِمِیگریشن دا ڈر دیکے میری اِجّت لُٹّدے رہے۔ پہِلاں آپ تے پھیر اُنہاں دے دۄست مِتّر۔ مَیں پِچھّے تاں مُڑ نہِیں سی سکدی۔ ماں پِئۄ بھَیݨ بھرا سبھ میرے تے آساں لائی بَیٹھے سن٬ مر وی نہِیں سی سکدی۔ اِہ ڈاںس وی سبھ تۄں پہِلاں اُنہاں مَینُۄں آپݨے لئی تے کُجھّ دۄستاں لئی بیسمَیںٹ وِچّ کرن لئی مجبُۄر کِیتا سی۔ تے پھیر اِس سِلسلا رۄج ہی چلّ پِیا۔ درئسل اُہ ڈرگّ دا دھںدّا کردے سن۔ پُلِس تے وڈّے لۄک وکِیل ججّ سبھ اُنہاں تۄں ڈردے سن۔

پھیر اُنہاں مَینُۄں پکّی کروائُݨ لئی میرا وِیاہ اِکّ پںجّاہ سال دے بںدّے نال کروا دِتّا۔ مَیں پکّی تاں ہۄ گئی پر اُہ مَینُۄں بہُت کُٹِّیا مارِیا کرے۔ اُہ پہِلاں وی تلاک شُدا سی۔ رَیسٹۄرَیںٹ دا پِچھۄکڑ جانݨ تے اُس نیں مَینُۄں دھںدّا کرن لئی مجبُۄر کِیتا۔ اُتھّۄں بھجّ کے مَیں آپݨے اِکّ رِشتیدار ماسی ماسڑ کۄل چلی گئی۔ پہِلاں تاں اُنہاں مَینُۄں پچھانݨۄں ہی اِنکار کر دِتّا پھیر پتا نہِیں کی سۄچ کے رکھّ لِیا۔ اُہ میرے ماسی ماسڑ لگّدے تاں سی پر دُۄرۄں۔

اِکّ دِن ماسی کمّ تے سی تاں ماسڑ نیں مَینُۄں ہتھّ پا لِیا۔ مَیں ماسی نُۄں دسِّیا۔ اُہ کہِںدّی مَیں جاݨ کے اُناں نُۄں بلَیک میل کردی ہاں۔ مَیں اُتھۄں وی بھجّ کے آ گئی۔

پھیر مَیں سۄچݨ لگّی کِہ مَیں ہُݨ اِکلّی رہاںگی۔ نالے مَینُۄں ہُݨ کِس چِیج دا ڈر ہَے۔ مَیں تاں پہِلاں ہی بتھیری لُٹّی گئی سی۔ مَیں ماںٹرِیئل تۄں ٹۄراںٹۄ آ گئی۔ پر کمّ کِتے وی ناں مِلے۔ جِس کۄل رہِںدّی سی اُس نُۄں کرائِیا وی تاں دیݨا سی۔

پاپا دا ہر ہپھتے پھۄن آٔںدا کِہ پَیسے بھیج۔ پھیر مَیں ماںٹرِیئل رَیسٹۄرَیںٹ والے جگّے بھاجی نُۄں پھۄن کِیتا تے اُنہاں ہی کہِ کے مَینُۄں وُڈّبرِجّ دے اِکّ مساج پارلل تے لگا دِتّا۔ اِہ اڈلٹ پارلل سی۔ اِتھّۄں کسٹمراں نال باہر وی جاݨا پَیںدا سی۔ مَیں سۄچِیا جے ہُݨ نچّݨا ہی اےَ تاں شرم کاہدی۔ کمّ تاں کمّ ہی ہَے۔ شراپھت دِییاں گلّاں کرن والے بہُتے مکار ہی ہُںدّے نیں جدۄں وکت مِل جاوے گھٹّ اُہ وی نہِیں گُجاردے۔ دُنِییاں وِچّ کۄئی کِسے دا سکا نہِیں۔” اُس دِییاں اکھّاں ’چۄں اںگِّیار ور رہے سن۔

اُتھّۄں اُسے ہی کمپّنی نال ایئرپۄرٹ سٹرِپّ تے کمّ مِل گِیا۔ تے تھۄنُۄں مِل پئی۔ بسّ اَینی کُ میری کہاݨی ہَے۔ ہاں ہُݨ مَیں پَیسے بہُت بݨائے نیں۔ پاپا نُۄں دۄ ایکڑ ذمِین وی لَے دِتّی آ۔ دۄ چار لکھّ ہۄر وی بھیج دِتّا۔ پاپا رِشتیداراں کۄل کہِںدّے نیں ”کمّی میری دھی نہِیں میرا پُتّ ہَے۔ پر اُہ مَینُۄں مۄمبتّی واںگُۄں مچّدی پِگھلدی نُۄں تاں نہِیں ویکھ سکدے ناں” کَیںڈل رۄ رہی سی۔ جِویں مچّ رہی ہۄوے تے مۄم ڈھل رِہا ہۄوے۔

بائد وِچّ کَیںڈل تے جسّی نیں اِکّ رَیسٹۄرَیںٹ وِچّ کھاݨا وی کھادھا۔ اُہ جِیادا چُپّ ہی رہی۔ اُس نُۄں پتا نہِیں کِئۄں لگّدا سی کِہ جسّی اُس نُۄں کِسے ہۄٹل دے کمرے وِچّ آپݨی ہوس پُۄرتی لئی لَے جاویگا۔ پر جسّی اجِہا ناں کر سکِیا۔

جسّی نُۄں تاں آپݨے پںجّاب دی یاد آئی سی تے جِسم نُۄں کمبّݨی جِہی چھِڑی سی۔ ِّجتھے کُڑِییاں دا وِئُپار کر رہے اُناں دے آپݨے ہی سکے سبںدھّی۔ کںجّ کُیارِییاں نُۄں پَۄڑِییاں بݨا کے باہر بھیجݨ والے لالچی ماپے۔ دھِییاں دے ماس دِییاں بۄٹِییاں نُۄں وہِشی بگھِیاڑاں اگّے پرۄسݨ والے۔ باہر بھیجݨ لئی ایجںٹّاں منِسٹراں نال دھِییاں نُۄں سلائُݨ والے لۄک۔ سکی بھَیݨ نُۄں پتنی سِدھّ کرن لئی اُس نال سُہاگ رات تکّ منائُݨ والے لۄک۔ مَیرِذ پَیلِساں وِچّ دھارمِک گرںتھّاں اگّے ہۄ رہے جھُۄٹھے وِیاہ تے جھُۄٹھِییاں کسماں کھاݨ والے لۄک۔ ہدّ درجے دے سُیارتھی٬ کمِینے٬ دمبھّی تے دھرم دا وِکھاوا کرن والے لۄک۔ اِہ کِسے اِکّ کرمجِیت دی کہاݨی نہِیں سی اِہۄ جِہِییاں ہِرنِییاں تاں مَیرِذ پَیلِساں وِچّ رۄج جِباہ ہُںدِّییاں سن۔ ہر تِیسری پںجّابݨ مُٹِیار دی ایہۄ کہاݨی سی۔ پر تاں وی پںجّابی گائِک پںجّابِییاں اتے جٹّاں دے کِلّہ کِلّہ کے کسِیدے گائُںدے۔

بِدیش بھیجݨ لئی کُڑِییاں نُۄں کںجّرِییاں بݨائُݨ والے۔ اِنہاں کںجّرِییاں دے تاں پَیراں ورگے وی نہِیں سن۔ جۄ دِنے اُپدیش کردے تے رات نُۄں نںگّے جِسماں دی لاٹ وِچّ مچّݨا چاہُںدّے۔ پَۄڑی وجۄں ورتِییاں گئیِیاں اِہ کُڑِییاں آپݨا تن من بال بھَیݨاں بھراواں دا جِیون رَۄشن کردِییاں۔ اُنہاں وِچّۄں ہی جسّی دے ساہمݨے اِکّ مۄمبتّی جل رہی سی جِس دا ناں ہُݨ کَیںڈل سی۔

پںجّاب تاں ہُݨ اِناں مۄمبتِّییاں نُۄں وی مسل دیݨا چاہُںدّا سی۔ اِکّ ہذار بںدِّیاں پِچھّے ستّ سَۄں پَیںہٹ کُڑِییاں۔ اکھباراں دے اںکّڑے بۄلدے۔ اِکّ ہۄر سُرکھی ’کُڑی ماراں دا سُۄبا پںجّاب۔ جدۄں بھرُۄݨ ہتِّیاں نہِیں سی کردے تاں جمّدی نُۄں ہی مار دِںدّے سی۔ جے پھیر بچ گئی تاں اُسدے پڑھائی لِکھائی دے سارے ہکّ کھۄہ٬ ذمِین جائِداد تۄں بیدکھل کر جِیںدی نُۄں ہی مار دِںدّے۔ بچی کھُچی کسر اُس دے وِیاہ ویلے پُۄری کر لَیںدے۔ سۄچدے کِہ ’جے اِکّ نُۄں کھُۄہ ’چ دھکّا دیݨ نال سارا ٹبّر تردا ہَے تاں کی پھرک پَیںدا ہَے۔ پںجّابۄں دھکِّییاں گئیِیاں اِناں ہی کُڑِییاں ’چۄں کئی مۄمبتِّییاں راتاں نُۄں جگدِییاں۔ مِیٹ دِییاں دُکاناں واںگُۄں اجّ کلّ شہِر وِچّ مَیرِج بِئۄُرۄ وی بہُت کھُلّ رہے سن۔ رِشتے رۄج کھرِیدے ویچے تے وٹّے جاںدے۔ اُدھرۄں مُںّڈّے کُڑِییاں کڈھّݨ لئی وٹّے سٹّے ہُںدّے۔ کئی کہِںدّے مَیں تیری بھَیݨ رکھّ لَیںدا ہاں تُۄں میری رکھّ لَے۔ مَیں وی کمِینا تُۄں وی کمِینا۔ دۄنۄ برابر۔

جسّی سۄچدا سۄچدا ہُݨ چُپّ سی۔ کَیںڈل نُۄں اُس دی چُپّ چُبھ رہی سی۔ جۄ پتا نہِیں کِہڑے وہِݨی بہِ گِیا سی۔

دُۄجے پاسے کَیںڈل آپݨی سُسائِٹی دے کِردار نُۄں چںگّی ترہاں جاݨدی سی۔ لِیڈراں اتے دھارمِک سکھشِیئتاں دے نںگّ نُۄں اِنہاں کُڑِییاں تۄں ودھّ ہۄر جاݨ وی کَۄݨ سکدا ہَے۔ انیکاں نامور سکھشِیئتاں نُۄں اُہ سَیشن دے چُکّی سی۔

جسّی اُس نُۄں کُجھّ وکھّرا وکھّرا لگّدا سی۔ اُہ اُس نال کۄئی تںدّ جۄڑنا چاہُںدّی سی۔

جکدی جکدی کَیںڈل بۄلی ”وَیسے میرا رِشتِیاں تۄں وِشواس اُٹھّ چُکّا ہَے۔ میرے پِئۄ نُۄں ڈھیر سارے پَیسے چاہِیدے نیں تے بھَیݨاں بھراواں نُۄں کنیڈا چںگّا لگّدا ہَے۔ تَینُۄں وی باکی لۄکاں واںگ شائِد میرا جِسم ہی چاہِیدا ہۄئۄُ۔ پر تُۄں تاں میرے ول دھِیان ہی نہِیں دِںدّا؟”

”کَیںڈل! تیری کہاݨی سُݨ کے مَیں ہِلّ گِیا ہاں۔ پہِلی واری مَیں کِسے نُۄں دھُر آتما تۄں بۄلدے ہۄئے سُݨِیا ہَے۔ شائِد اِہ تیرے رُۄہ دی آواذ سی۔ مکھَۄٹا رہِت۔” جسّی بلِیا۔

”لۄک شائِد اِہ ہی سۄچدے نیں کِہ سَیکس ورکر کۄل سِرپھ جِسم ہی ہُںدَّے رُۄہ تاں ہُںدّی نی۔ میری رُۄہ اجے وی کںجّک ہَے اُہ کِسے نُۄں وی نہِیں چاہِیدی۔” کَیںڈل ہسّی۔

جسّی نیں اُس ول ویکھِیا۔اُس نُۄں کَیںڈل اِکّ پاک پوِتّر کُڑی نذر آئی۔

”آپاں دۄنۄ دۄست بݨ جائیِئے” جسّی نیں پُچھِّیا۔

”ہاں کِئۄں نہِیں…”۔ اُہ اُچھّل پئی۔

مَیں وی من نُۄں دھرواس دے لِیا کرُۄں کِہ اِس دُنِییاں وِچّ میرا وی کۄئی ہَے مَینُۄں سُݨن والا۔”

اُس نیں نذراں ساہمݨے گڈّ لئیِیاں۔ جِتھّے درکھتاں دے جھُںڈّ پِچھّے سُۄرج چھِپ رِہا سی۔ اُہ رۄ رہی سی جِویں جغ رہی مۄمبتّی دا مۄم ڈھلدا ہَے۔ تے پھیر ہَۄلی ہَۄلی ہنیراں ’پْراکِرتی‘ نُۄں اپݨے پراں ہیٹھ دبۄچݨ لگّا۔