"آہ دیکھِیں کُڑے پھُۄن... کۄئی بھائی بۄلدَے... کہِںدّا تھۄڈے نمبّر تے دۄ لکھّ نِیام نِکلِیا...پر آپاں نُۄں تھۄڑھے جے پَیسے بھرنے پَیݨگے ۔ دیکھ تاں کی کہِںدّا.. کِتھّے بھرنے پَیݨگے۔ " میلۄ نیں نُۄںہ نُۄں پھۄن پھڑائُںدِیاں کِہا ۔ نال ہی نسِیہت وی دِتّی٬
"چجّ نال گلّ کرِیں ۔"
نُۄںہ نیں 'ہَیلۄ' آکھِیا٬ اگّۄں بھائی نیں ساری سکِیم سمجھا دِتّی۔
" سانُۄں وِیہ ہذار پہِلاں بھرنا پئۄُ۔ دۄ لکھّ لَیݨ واستے؟" نُۄںہ نیں پُچھِّیا۔
"ہاں جی۔ "
"پھِر دۄ لکھّ سانُۄں آپ آ کے لَیݨے پَیݨگے جاں بھیج دِئۄگے؟"
" تُسِیں بس وِیہ ہذار لَے کے آئُݨا کَیش۔ دۄ لکھّ لَے جاݨا۔ بھاویں آپݨے کھاتے پوا لَیݨا۔ تُسِیں وِیہ ہذار کھاتے وِچّ وی جمہاں کر سکدے اۄ۔ "
"پھیر تاں بھائی سَۄکھا ای اےَ ہلّ.... تُسِیں وِیہ دی تھاں تِیہ ہذار کٹّ لَیݨا... دۄ لکھّ وِچّۄں.. باکی پَیسے بھیج دیݨا۔ "
اگّۄں پھۄن کٹّ دِتّا گِیا۔
میلۄ نیں متھّے تے ہتھّ مارِیا " جھاڑاں نُۄں لگّدَے دس ہذار... مِںٹّ وِچّ جِیبھ ہِلِیا تی... تِیہ کٹّ لَیݨا۔ ...مۄٹے دِماگ آلی۔ " میلۄ کِنّا چِر بُڑ بُڑ کردی رہی۔
نُۄںہ نیں بتھیرا کِہا کِہ اِہ ٹھگّ ہُںدّے نیں۔ بھۄلے بھالے لۄکاں نُۄں لالچ وِچّ پھسا کے لُٹّ لَیںدے نیں۔ پر میلۄ نُۄں اجّ آپݨی نُۄںہ کَۄڑی ...ذہِر ورگی لگّ رہی سی۔
نُۄںہ نیں سسّ نال بہِس کرنی چھڈّ دِتّی۔ اُس نُۄں پتا سی کِہ اِس ترہاں گھر وِچّ کلیش پَے سکدا ہَے۔
سسّ نیں اُہدے جمّݨ والِیاں نُۄں کۄسݨا سی تے اُس نُۄں گُسّا آ جاݨا سی۔ جدۄں وی اُہ سسّ دی نذر وِچّ گلت ہُںدّی تاں سسّ اُس دے پیکِیاں نُۄں جا پھڑدی۔ اِسے ترہاں ہی تاں ودھ جاںدے نیں گھراں دے کلیش۔ گلّ رائی جِنّی ہُںدّی ہَے.. پر جِہڑی اُس تے چرچا ہُںدّی اےَ۔ اُہ لۄڑ تۄں ودھّ ہۄ جاںدی ہَے۔ اِہی گلّاں سۄچ کے نُۄںہ نیں چُپّ رہِݨ وِچّ ہی بھلائی سمجھی۔
سارا دِن میلۄ دا من کھراب رِہا۔ اُس نُۄں لگّ رِہا سی جِویں اُس دی نُۄںہ نیں بہُت وڈّا نُکسان کر دِتّا ہۄوے۔ اُس نیں آپݨی نُۄںہ نال سِدھّے مُۄںہ گلّ وی ناں کِیتی۔ شام نُۄں میلۄ دا پتی تے پُتّر گھر آئے۔آپس وِچّ گلّاں کر رہے سن۔
"بںدّے نُۄں اکل تۄں کمّ لَیݨا چاہِیدا۔ بیسمجھی وِچّ نُکسان کرا کے بہِ گئے۔ " میلۄ دے پتی نیں کِہا۔
" کئی لۄکاں دے دِماگ مۄٹے ہُںدّے نیں ..مِںٹّاں وِچّ ہجاراں دا گھاٹا پا لَیںدے نیں۔ " میلۄ نیں نُۄںہ ولّ دیکھ کے آکھِیا۔
" بیبے٬ اسِیں پتَے کِیہدی گلّ کر رہے آں ? " مُںڈّے نیں پُچھِّیا۔ بیبے چُپّ کر گئی۔
" اجّ پہِلی وار تیری ماں نیں منِّئَے کِہ اُہدے بھائیِیاں دے مۄٹے دِماگ نیں۔ "
میلۄ نُۄں تاں جِویں ستِّیں کپّڑِیں اگّ لگّ گئی ہۄوے۔ اِہ کِویں ہۄ سکدا سی کِہ کۄئی اُہدے پیکِیاں نُۄں کُجھ گلت آکھے۔ اُہ گُسّے نال بھری پِیتی اُٹھّݨ لگّی سی۔ پر مُںڈّے نیں مۄڈھِئۄں پھڑ کے بِٹھا لئی۔
" میرے مامے بہُت چںگّے نیں... پر ہر بںدّے تۄں گلتی ہۄ جاںدی اےَ... ۔ مُںڈّے نیں گلّ پُۄری وی نہِیں کِیتی کِہ باپُۄ بۄل پِیا٬
"تیرے سِیاݨے تے اکلمںدّ بھائیِیاں تۄں کِسے نیں تِنّ لکھّ دا لالچ دے کے.. تِیہ ہجار پھُںگّ لِیا۔ اگلے کہِںدّے تِیہ ہجار پھلاݨے کھاتے وِچّ پوا دِئۄ... اِہناں سِیاݨِیاں نیں پوا دِتّے... آڑھتِیئے تۄں لَے کے۔ جد اگلِیاں دے دسّے پتے ٹِکاݨے تے پہُںچّے... اُتھّے کُش وی ناں... پھۄن اگلِیاں بںدّ کر لئے......ٹھگّے گئے وِچارے ۔" میلۄ چُپّ کرکے سُݨ رہی سی۔ اُس دِییاں اکھّاں بھر آئیِیاں۔
" چل باپُۄ گلتِییاں تاں چںگِّیاں چںگِّیاں تۄں ہۄ جاںدِییاں نیں۔ " مُںڈّے نیں ماں دے مُۄںہ ولّ دیکھ کے آکھِیا۔
"پر اسِیں گلتِییاں تۄں سبک لئیِئے تاں گلّ بݨدی اےَ۔ نالے ہُݨ تاں جالساج ساڈِییاں جیباں وِچّ ہی بَیٹھے ہۄئے نیں۔ آپاں کِویں بچݨَے اِہ سانُۄں سۄچݨا پئۄُ۔" باپُۄ نیں جیب وِچّۄں مۄبائیِل کڈھّدِیاں کِہا۔
" کئی واری دِماگ 'تے اُۄئیِں ٹھِیکرا مُۄدھا وجّ جاںدَے٬ کُش نی پتا لگّدا۔ " میلۄ نیں اُداس سُر نال کِہا۔