کہِںدّے ہن کِہ جوانی دی اُمر شاہ اُمر ہُںدّی ہَے٬ شاہ وی اُہ جۄ ہر پاسِئۄں ہی مالا مال ہۄوے! اِہ اُمر سدا اُڈُۄں-اُڈُۄں کردی ہَے۔ اِسنُۄں آپݨی شکتی اسِیم اتے اتھاہ لگدی ہَے۔ جوانی وِچّ پتا ای نہِیں ہُںدّا کِہ دِن کدۄں چڑھدا ہَے تے رات کدۄں پَیںدی ہَے۔ اِہ جوانی ہر اِکّ اُتّے آئُںدی ہَے۔ میرے اُتّے وی آئی۔ اِتھّے مَیں آپݨی جوانی دِییاں کُجھّ کُ گھٹناواں ورنݨ کردی ہاں۔

مَیں جدۄں کالج پڑھدی سی بی.اے پارٹ-2 وِچّ۔ میری اِکّ سہیلی٬ جۄ اجّکلّہ اِںگلَیںڈ وِچّ رہِںدّی ہَے٬ نیں مَینُۄں پَۄڑِییاں اُتر دی نُۄں دھکّا دے دِتّا۔ پر مَیں سترک سی سمبھّلھ گئی تے اُس نُۄں کِہا کِہ جسمِیت تَیں اِہ چںگّا کمّ نِیں کِیتا۔ اگّۄں اُہ بۄلی کِہ اِتھّے تاں اجّکلّہ اِدّاں ہی ہُںدَّے۔

اِس گھٹنا نُۄں کۄئی بہُتا سماں نہِیں سی ہۄئِیا تے اسِیں دۄویں پَۄڑِییاں اُتر رہِییاں سی۔ مَیں اُسنُۄں اَیویں ہی بیمتلبا مۄڈھا مار دِتّا۔ اُہ پَۄڑِییاں وِچّ ڈِگ پئی اتے رُڑھدی-رڑھدی شُکر ہَے کِہ اُپّر نہِیں گئی سگۄں سِدھّی ہی تھلّے پہُںچّ گئی۔ شائِد اُس دے سٹّ وی لگّی ہۄوے۔ اِس گھٹنا بارے ناں کُجھّ اُہ بۄلی اتے ناں ہی کُجھّ مَیں ۔ اُس تۄں بائد ساڈا پۄلِٹِیکل سائِںس دا پِیرڈ سی تے جسمِیت کلاس وِچّ جا کے سبھ تۄں پِچھلے ڈَیسک تے لمّی پَے گئی۔ جدۄں مَیںڈم کلاس وِچّ آئے اُنہاں نیں پُچھِّیا٬ “آہ پِیچھے کَۄݨ پڑی ہَے۔ کھڑھی ہۄ جئۄ۔” جدۄں جسمِیت کھڑھی ہۄئی تے مَیڈم کہِںدّے٬ “اِہ کلاس رُۄم ہَے سَۄݨے کی جگہا نہِیں۔” جسمِیت کہِںدّی کِہ مَیڈم میرے سٹّ لگّی ہَے۔ مَینُۄں ہرجۄگِںدّر نیں پَۄڑِییاں وِچّۄں دھکّا دے دِتّا۔ اگّۄں مَیڈم للکارے٬ “کھڑھی ہۄ جائۄ٬ کَۄݨ ہَے ہرجۄگِںدّر؟” مَیں کھڑھی ہۄ گئی۔ مَیں کِہا “مَیڈم سچّ بۄلدی ہاں! اِس نُۄں مَیں دھکّا نہِیں دِتّا۔ دھکّا تاں اُس کُڑی نیں دِتّا ہَے جِس نُۄں کُجھّ دِن پہِلۄں جسمِیت نیں پَۄڑِییاں وِچّ دِتّا سی۔” مَیڈم کہِںدّی کِہ میرے کۄ پتا ہَے کِہ آپ اَیسا نہِیں کر سکتی۔ اُہ میرے پْرتی ہمدردی رکھّدے سن۔ مَیڈم جسمِیت نُۄں کہِںدّے چلۄ کلاس سے باہر ہۄ جئۄ اَۄر جا کے سٹاپھ رُۄم میں لیٹ جائۄ۔

جدۄں سانُۄں چھُٹّی ہۄئی مَیں جسمِیت نُۄں پُچھِّیا کِہ آئِیا سُیاد دھکّا دیݨ دا۔ اُتّر چُپّ! اُہ تھۄڑھے دِن تاں میرے نالھ بۄلی نہِیں پھیر آپے ہَۄلھی-ہَۄلھی اُسدا برتائۄ ٹھِیک ہۄ گِیا۔ سچّی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ جُیانی پہِرے سانُۄں پتا ای نہِیں سی لگّدا کِہ اسِیں کی ٹھِیک کر رہے ہاں تے کی غلت۔ آپݨے آپ وِچّ مست٬ جۄ رَۄں نیں اُکسا دِتّا٬ بسّ اۄہۄ ہی کر کرا دِتّا٬ بِناں سۄچے سمجھے۔ پھیر وی سچّی گلّ تاں اِہ ہَے کِہ اجّ وی اُنہاں سمِیاں وِچّ مُڑ جاݨ نُۄں دِل کردا ہَے۔ کاش…۔

مَیں چُپھیر-کرِییا (آل-رائۄُںڈر) ساں۔ سِدھّواں کالج وِچّ سانُۄں گِدھّا پائُݨ دا بڑا شَۄک سی۔ جدۄں اسِیں پںجّ ستّ جاݨِییاں کُڑِییاں نیں سٹڈّی ولّۄں وِہلِییاں ہۄݨاں تاں چکّوِییاں بۄلِییاں چکّ دیݨِییاں تے رجّ کے دھرتی پٹّ گِدھّا پائُںݨا۔ پر ساڈا اِہ کمّ بہُتے دِن نہِیں چلِّیا۔ ساڈی پْرِںسِّیپل مَیڈم نیں وارڈن نُۄں سمجھائِیا کِہ سِدھّواں کالج پِںڈّ وِچّ ہَے اتے سڑک دے نالھ لگّدا ہَے۔ پڑھن والھِییاں کُڑِییاں دا اِہ کھَۄرُۄ پائُݨا چںگّا نہِیں لگّدا۔ اِس نالھ کالج دی بدنامی ہُںدّی ہَے۔ بچِّییاں نُۄں پِیار نال سمجھائۄ۔ وارڈن مَیڈم نیں اِویں ہی کِیتا اتے اگّے نُۄں ہۄسٹل وِچّ لڑکِییاں دا نچّݨا ٹپّݨا بںدّ ہۄ گِیا۔

پر اِکّ دِن کی ہۄئِیا رات نُۄں اچانک لائیِٹ چلی گئی۔ ساہمݨے بی.اے-1 دِییاں رہِںدِّییاں کُڑِییاں مَینُۄں کہِںدِّییاں سِینِیئر بھَیݨ جی اجّ تاں گِدھّا پائُݨ نُۄں جی کردَے۔ مَیں اُس سمیں اَیمّ.اے-1 وِچّ سی تے میری گلّ منِّیں جاںدی سی۔ میری الویلی جُیانی نیں بِناں سۄچے-سمجھے اُنہاں نُۄں ہلّاشیری دِتّی تے کِہا چکّ دِئۄ پھٹّے دیکھی جائۄُ جۄ ہۄئۄُ۔ ہُݨ ہنیرا ہَے کِسے نیں آپݨے ہۄسٹل نہِیں آئُݨا اتے ناں ہی کِسے نُۄں گِدھّا پائُݨ دا پتا لگّݨا ہَے۔ بسّ پھیر کی سی جوانی دا جۄر چکّ بۄلی تے بۄلی۔ اِکّ کُڑی نیں بۄلی پائی٬ “بۄلی پاواں تے بۄلی پاواں للکار کے٬ مدھری جِہی رہِ کے ناں بۄلی پَیںدی سُیار کے”۔ سانُۄں تاں پتا ہی اُدۄں لگِّیا جدۄں ہنیرے وِچّۄں ہی دۄ مَیڈماں ساڈے ساہمݨے پرگٹ ہۄ گئیِیاں۔ ہنیرے ہرامی نیں ساڈی سہائِتا تاں کی کرنی سی سگۄں اُس نیں ساڈے نالھ دھْرۄء کمائِیا۔ اُہ وِچارا وی کی کردا۔ اُہ اکھّاں تۄں تاں ساڈا پڑدا رکھّ سکدا سی٬ کھَۄرُۄ پائُںدی٬ دھُۄم مچائُںدی جُیانی دی آواذ نُۄں پھَیلݨ تۄں کِویں ڈکّ سکدا سی؟ ہتھّاں دِییاں تاڑِییاں اتے اڈّی ٹپّے دی آواذ سُݨدِیاں سار وارڈن مَیڈم نیں اںگّریذی والھی مَیڈم تے امّْرِت مَیڈم نُۄں مَۄکے اُتّے بھیج دِتّا۔ تے آ کے امّْرِت مَیڈم نیں پُچھِّیا٬ “کِہڑی شیر بچّی دی ناں بۄلی پَیںدی سُیار کے”?

مَیں مَیڈم نُۄں دیکھ کے تھمہلے دے اُہلے ہۄ گئی۔ تھملا تاں تھملا ای سی٬ کِہڑا ہمالِییا پہاڑ سی۔ ساہمݨے ہۄ کے مَینُۄں مَیڈم کہِںدّے اِہ گِدھّا کَۄݨ-کَۄݨ پا رہِییاں سن۔ مَیں کِہا جی مَینُۄں تاں پتا نہِیں۔ پتا نہِیں کُڑِییاں اِتھّے ہی ہۄݨگِییاں۔ کُڑِییاں مَیڈم نُۄں دیکھ کے مںجّے تھلّے وڑ گئیِیاں۔ مَیڈم بہُت تیجی نالھ رُۄم وِچّ گئے تے مںجّے تھلّے ٹارچ مری تے اُنہاں کُڑِییاں نُۄں باہر کڈھّ کے کہِںدّی٬ “چارے آپݨا-آپݨا ناں لِکھائۄ تُہانُۄں مَیں پھائیِن کرنا ہَے۔ اُنہاں دے ناں نۄٹ کر کے تے اُنہاں نُۄں آپݨے کمرے وِچّ جاݨ لئی کہِکے مَیڈماں مُڑ گئیِیاں۔ مَیڈماں دے جاݨ پِچھّۄں٬ اُہی کُڑِییاں کہِںدِّییاں بھَیݨ جی جُرمانا تاں بھاویں گِیا ہۄ سانُۄں٬ چلّۄ کۄئی گلّ نہِیں٬ پر گِدھّا پائُݨ دا نذارا آ گِیا۔ مَیں سۄچِیا اِس نُۄں کہِںدّے نیں جوانی۔ ناں گھاٹے دی پرواہ تے ناں وادھے دی٬ بسّ ہر پل اپݨی مرجی دا جِیون جِئۄݨ دا چاء۔

اَیمّ.اے-1 پاس کرن پِچھّۄں مَینُۄں بی.اَیڈّ کالج وِچّ ہی اَیمّ.اَیڈّ وِچّ داکھلا مِلھ گِیا۔ مَیں سۄچ سۄچکے اَیمّ.اے-2 دی تھاں اَیمّ.اَیڈّ وِچّ داکھلا لَیݨ نُۄں پہِل دِتّی۔ اَیمّ.اَیڈّ دی پڑھائی نالھۄ-نالھ شُرُۄ ہۄ گئی۔ وائیِس پْرِںسِّیپل مَینُۄں وادھُۄ ٹائیِم دیݨ لگّ پئے۔ کہِںدّے تھِیسس نالھۄ-نالھ لِکھݨا جرُۄری ہَے۔ مَیں بی.اَیڈّ کالج وِچّ بَیٹھی پڑھدی ہۄݨا تے میرے نالھ دِییاں جۄ اَیمّ.اے-1 تۄں -2 وِچّ داکھل ہۄئیِیاں سن میرے کۄلھ آ جائِیا کرن تے مَینُۄں تںگّ کرِیا کرن۔ اُنہاں نیں کہِݨا کِہ لَے بئی لۄک تاں ہُݨے وڈّے پڑھاکُۄ بݨ گئے۔ میرا من وی اُنہاں نُۄں آذاد پھِردِییاں دیکھ بڑا چںچّل ہۄئِیا کرے٬ کِہ اِہ تاں آرام نالھ مستی کردِییاں پھِردِییاں ہن آہ پںچھّی کِتھّے پھس گِیا اکھّراں دے جںگّلھ وِچّ۔ اُنہاں دی چکّ وِچّ آ کے مَیں وی اَیمّ.اے-2 وِچّ ای داکھلا مںگّ لِیا۔ مَینُۄں پاںگھلی سر کہِݨ لگّے ہُݨ تاں تُۄں لیٹ ہۄ گئی۔ مَیں کِہا جۄ مرجی کرۄ مَیں تاں کلاس وِچّ آ بَیٹھی ہاں۔ اتے مَیں اَیمّ.اے-2 وِچّ داکھل ہۄ گئی۔ سۄہݨے دِن بِیتݨ لگّے۔

جنوری دا مہِینا سی لۄہڑی دا دِن آئِیا۔ بی.اَیڈّ کالج وِچّ پاتھِییاں لِیا کے وڈّی ساری لۄہڑی بالݨ د پربںدھّ کِیتا گِیا۔ تے اُدھر بی.اَیڈّ دی وارڈن مَیڈم جۄ پہِلاں تۄں ہی مَینُۄں چںگّی ترہاں جاݨدے سی٬ کہِںدّے ہرجۄگِںدّر نالھ سارِییاں اَیمّ.اے والھِییاں کُڑِییاں نُۄں ذرُۄر لَے کے آئِئۄ۔ اُنہاں دا گِدھّا وی دیکھاںگے۔ سۄ مَیں وی آپݨی سہیلِییاں نالھ چلی گئی۔ جُیانی دا ہر چاء پُۄرا کِیتا گِیا٬ کھُۄب گِدھّا پائِیا تے دبِّییاں سدھّراں دا رجّ کے اُلامبھا لاہِیا۔ آکھر اُتّے سانُۄں اِکّ نوِیئۄں اِلّت سُجھّی۔ وارڈن مَیڈم اجے کُیاری ہی سی۔ اسِیں اُہناں نُۄں کِہا کِہ مَیڈم جِہڑی کُیاری کُڑی٬ لۄہڑی والھی دھُۄݨی اُتّۄں دی چھالھ مارکے لںگھّ جاوے٬ اُسدا چھیتی ہی وِیاہ ہۄ جاںدا ہَے۔ پتا نہِیں مَیڈم ساڈے جھاںسے وِچّ کِئۄں آ گئی۔ شائِد دبِّییاں سدھّراں والھے سُجھاواں دی اُںگّلھ چھیتی ہی پھڑ تُردے ہن۔ اُس نیں آ دیکھِیا ناں تا٬ بھجّ کے دھُۄݨی اُتّۄں دی چھالھ مار دِتّی۔ وِیاہ کرائُݨ دا چاء شائِد کُجھّ بہُتا ہی سی

کِہ اُہ مساں ہی ڈِگدی-ڈِدی بچی۔ مَیں نالھ دِییاں کُڑِییاں نُۄں کِہا٬ “کرا دِتّی مَیڈم دی شادی! نی نواں ہی پںگّا پا لَیݨ لگِّییاں سی۔ جے مَیڈم دے سٹّ لگّ جاںدی جاں دھُۄݨی وِچّ ہی ڈِگ پَیںدی؟ پھیر کِیہدی ماں نُۄں ماسی کہِںدِّییاں۔ کِئۄں نہِیں اسِیں ٹِک کے رہِ سکدِییاں۔ لگّدَے اِہ اولّی جُیانی سانُۄں کُجھّ جِیادا ہی چڑھی ہۄئی ہَے۔

ساڈے کالج وِچّ جگرئۄں تۄں اِکّ پھۄٹۄغراپھر آئُںدا ہُںدّا سی جۄ کالج دِییاں سارِییاں پھۄٹۄیاں کھِچّدا ہُںدّا سی۔ اِکّ دِن کالج وِچّ اُس دا مۄٹرسائیِکل کھڑھا سی تے مَیں اُس نُۄں کِکّ مار کے سٹارٹ کر دِتّا٬ تے پھیر پھۄٹۄگْراپھر نُۄں جا کے آپ ہی دسّ دِتّا کِہ بائی جی کِسے کُڑی نیں تُہاڈا مۄٹرسائیِکل سٹارٹ کر دِتّا۔ اُہ بھجِّیا-بھجِّیا آئِیا٬ مۄٹر سائیِکل بںدّ کِیتا تے کہِںدّا دسّۄ اِہ شرارت کِس نیں کِیتی ہَے مَیں پْرِںسِّیپل مَیڈم کۄلھ ہُݨے جا کے دسّداں۔ پر کِسے وی کُڑی نیں اُس نُۄں کُجھّ نہِیں دسِّیا۔ تے اُہ اُتھّے ہی آپݨا سِر پھڑ کے رہِ گِیا۔

اِکّ دِن اسِیں وارڈن مَیڈم کۄلھ گئیِیاں تاں اُہ بہُت ہی پھِکراں وِچّ ڈُبّی ہۄئی سی۔ اسِیں اُسنُۄں پُچھِّیا کِہ مَیڈم جی کی گلّ ہَے؟ سانُۄں دسّۄ٬ شائِد اسِیں کُجھّ سہائِتا کر سکِیئے۔ مَیڈم کہِںدّی کِہ ہۄسٹل وِچّ اِکّ کُڑی دے 1000 رُپئے چۄری ہۄ گئے ہن۔ اِہ 1981 دی گلّ ہَے۔ اجّ اُس رکم دا مُلّ لگّبھگ 10,000 رُپئے دے برابر ہَے۔ وارڈن مَیڈم نُۄں پھِکر سی کِہ اُہ کُڑی اِکّ اَیمّ.اَیلّ.اے دی دھی ہَے۔ اُسنُۄں اسِیں کی جواب دیواںگے۔ چۄر دا کِویں پتا لگّے تے رکم کِویں پْراپت کِیتی جاوے۔ اُس ویلھے ہۄسٹل وِچّ تِنّ چار سَۄ کُڑِییاں رہِںدِّییاں سن۔ تھۄڑھا چِر سۄچ کے مَیں کِہا کِہ مَیڈم تُسِیں کیول اِکّ کمّ کرنا٬ تھۄڑھی دیر پِچھّۄں سٹڈّی بَیلّ کروا دیݨی۔ باکی سارا کمّ اسِیں آپے ہی کر لواںگِییاں۔

سٹڈّی بَیلّ ہۄ گئی۔ اسِیں اَیمّ.اے والھِییاں کُڑِییاں نیں باکی سارِییاں کُڑِییاں نُۄں کِہا کِہ سبھ آپۄ آپݨے کمرے وِچّ جائۄ اتے سٹڈّی کرۄ۔ جۄ وی لڑکی کمرے تۄں باہر آویگی اُس نُۄں جُرمانا کِیتا جویگا۔ سارِییاں کُڑِییاں نیں آدیس دا پالن کِیتا۔ اسِیں اُنہاں دے کمرِیاں نُۄں باہرۄں کُںڈّے لا دِتّے۔ اتے ہۄسٹل دے اِکّ پاسِئۄں کمرِیاں دی چںگّی ترہاں پھرۄلۄ پھرالی (تلاشی) شُرُۄ کر دِتّی۔ پر اِہ کمّ گھا دے ڈھیر وِچّۄں سُۄئی لبھّݨ دے برابر سی۔ ہر اِکّ کمرے وِچّ چار تۄں چھے-چھے کُڑِییاں رہِںدِّییاں سن۔ اسِیں تھۄڑھے سمیں وِچّ ہی اکّ-تھکّ گئیِیاں۔ اسِیں پھِکراں وِچّ آپۄ آپݨا سِر پھڑ کے بہِ گئیِیاں تے لگِّییاں سۄچاں دے گھۄڑے بھجائُݨ۔ اِکّ ترِیکا تاں اِہ سی کی اِکّ پاسِئۄں سارِییاں کُڑِییاں دی تلاشی لئی جاںدی۔ اِہ بڑا اَۄکھا کمّ سی تے اسِیں شُرُۄ کرکے دیکھ لِیا سی۔ دُۄجا ترِیکا سی ’مِٹّی پائُݨ’ دا۔ اِس دے کارگر ہۄݨ اُتّے وی ساڈی سہِمتی نہِیں بݨی۔ اسِیں تِیجا ترِیکا ہی اپݨائِیا۔

جِس لڑکی دی چۄری ہۄئی سی اسِیں اُسنُۄں اِکّ پاسے کر کے پُچھِّیا کِہ اُسدِییاں گُۄہڑِییاں سہیلِییاں کَۄݨ-کَۄݨ ہن اتے اُس کۄلھ بہُتا کِس-کِس دا آئُݨا جاݨا ہَے۔ اُسنے نیڑے دے کمرے والھِییاں چار-پںجّ لڑکِییاں دے ناں دسّے اتے کھاس کرکے اِکّ لڑکی دا ناں لِیا۔ اسِیں آپݨی کھۄج اُس کمرے اُتّے ہی کیںدرت کِیتی۔ پہِلۄں ذِیادا شکّی لڑکی دے سامان دی تلاشی لئی گئی۔ اُس وِچّۄں کۄئی پَیسا ٹکا ناں مِلھِیا۔ اُسدی جاما-تلاشی دی گلّ چلّی تاں اُہ لڑکی کُجھّ گھبرائی ہۄئی انُبھو ہۄئی تے لگّی آنے-بہانے گھڑن۔ اسِیں اُسنُۄں سمجھائِیا کِہ تیری تلاشی تاں ہۄویگی ذرُۄر اتے چںگّی ترہاں ہۄویگی۔ اِتھّے کۄئی مرد تاں ہَے نہِیں٬ اسِیں وی تیری ورگِییاں لڑکِییاں ہی ہاں۔ پھِر وی تیری پْرائیِویسی دا پُۄرا دھِیان رکھِّیا جائِگا۔ اسِیں تیرے چار چُپھیرے چادر دا پڑدا کردِییاں ہاں۔ ہُݨ تیری آپݨی مرجی ہَے چاہے تاں جۄ وی تیرے کۄلھ کۄئی چۄری دی چِیج ہَے اُہ تھلّے سُٹّ دے جاں پھِر آپݨے سارے کپّڑے اُتار کے کیول اِس چادر دا پڑدا کر لَے۔ چارے پاسے گھِری دیکھ کے اُس نیں چادر دے پڑدے وِچّ 700 رُپئے دے نۄٹ پھرس اُتّے سِٹّ دِتّے۔ پُچھّݨ اُتّے اُس نیں دسِّیا کِہ چۄری اُس نیں 1000 رُپئِیا ہی کِیتا سی۔ اُنہاں وِچّۄں 300 رُپئے اُس نیں کھرچ کر لئے ہن۔ اُس پِچھّۄں سارے کمرِیاں دے کُںڈّے کھۄلہ دِتّے گئے اتے سارے خبر پھَیل گئی کِہ رُپئے مِلھ گئے ہن۔

دُۄجے دِن ہۄسٹل وِچّ ہی میری سہیلی رݨدھِیر نیں ہیٹھاں گرائۄُںڈ پھلۄر تۄں مَینُۄں آواذ ماری کِہ چھیتی آ سانُۄں پْرِںسِّیپل مَیڈم نیں آپݨے دپھتر وِچّ بُلائِیا ہَے۔ مَیں کِہا مَیں کیسِیں نہا کے آئُںدی ہاں۔ اُہ اگّۄں بۄلی کیسِیں نہا کے تُۄں نںدّاں تے بَیٹھݨا ہَے۔ جلدی کر٬ چھیتی آ جا۔ سانُۄں نہِیں سی پتا کِہ سانُۄں کِئۄں بُلائِیا گِیا ہَے۔ اسِیں ڈردِییاں-ڈردِییاں پْرِںسِّیپل مَیڈم دے دپھتر گئیِیاں تاں چۄری دا کیس ہلّ کر لَیݨ لئی اُسنے سانُۄں سارِییاں نُۄں ڈھیر ساری شاباش دِتّی۔ اسِیں باغۄ-باغ ہۄ گئیِیاں۔ پر اُہ چۄر کُڑی…?