ہئُمَیں شبد دے سمانارتھک شبد گھمںڈّ٬ ہںکّار٬ ابھِمان٬ گرُۄر تے پھتُۄر وی ہن۔ اِنہاں شبداں دِییاں وکھّ وکھّ پرِپیکھاں وِچّ انیکاں پرِبھاشاواں دِتِّییاں گئیِیاں ہن۔ دھن٬ اُچّا اہُدا٬ سِیاسی اتے سرِیرک تاکت٬ ہُسن اتے وڈّے راج گھراݨے نال سمبّںدھّ منُکھّ وِچّ ہئُمَیں پَیدا کر ہی دِںدّے ہن۔ ہئُمَیں دِییاں سارِییاں پرِبھاشاواں دا مُۄل بھاو اِہ ہَے کِہ ہئُمَیں وِچّ پھسِیا ہۄئِیا منُکھّ آپݨے پَیر چھڈّ بَیٹھدا ہَے۔ اُسدی گردن وِچّ ڈھائی سُۄت دا سرِییا اڑ جاںدا ہَے۔ اُہ دھرتی تۄں دۄ گِٹھّ اُچّا ہۄکے تُرن لگّ پَیںدا ہَے۔ اُہ ربّ نُۄں وی بھُلّ بَیٹھدا ہَے۔ اُہ اِنسان نُۄں اِنسان سمجھݨا بںدّ کر دِںدّا ہَے پر ساڈے گُیاںڈھی مُلک دے منّے پرمنّے سرجن ڈاکٹر جاوید مُہمّد نیں ہئُمَیں دی جۄ پرِبھاشا دسّی ہَے٬ اُہ منُکھّی من دے مُگالتے نُۄں دُۄر کرن لئی کاپھی اسردائِک ہۄ سکدی ہَے۔ اُہ کہِںدّے ہن کِہ اسِیں ہئُمَیں وِچّ آکے آپݨے آپ نُۄں اُہ کُجھ سمجھݨ لگّ پَیںدے ہاں٬ جۄ کُجھ اسل وِچّ اسِیں ہُںدّے ہی نہِیں ہاں اتے اسِیں اُہ کُجھ منائُݨ لئی سَۄ ترہاں دے یتن کردے ہاں تے سَۄ ترہاں دے گھکوںجّ رچدے ہاں۔ اُنہاں نیں ہئُمَیں بارے سپشٹ کردے ہۄئے کِہا کِہ جِہڑے لۄک ہئُمَیں وِچّ آکے اِہ کہِںدّے ہن کِہ اُنہاں جِہا کۄئی کابل پْربںدھّک٬ وِدوان٬ ڈاکٹر٬ ادھِکاری٬ اَیںکر٬ شَیپھّ٬ کارِیگر تے وپاری نہِیں٬ اُنہاں نُۄں اِہ کہِݨ تۄں پہِلاں اِہ سۄچ لَیݨا چاہِیدا ہَے کِہ اِہ سارِییاں کیول ذِمّیوارِییاں ہی ہن۔ اجِہِییاں ذِمّیوارِییاں اُنہاں تۄں پہِلاں بہُت سارے لۄکاں نیں نِبھائیِیاں ہۄݨگِییاں اتے اُنہاں تۄں بائد وی بہُت سارے لۄک اِنہاں ذِمّیوارِییاں نُۄں نِبھائُݨگے۔

آپݨے آپ نُۄں بہُت کابل ڈاکٹر منّݨ والا وِئکتی جیکر کِسے دُرگھٹنا دا شِکار ہۄکے بَیڈّ اُتّے لمّا پَے جاوے تاں کِس کمّ دی رہِ جاویگی اُسدی ڈاکٹری؟ آپݨے آپ نُۄں بہُت وڈّا وپاری سمجھݨ والے بںدّے نُۄں جیکر وپار وِچّ گھاٹا پَے جاوے اتے اُسدا وپار پھیل ہۄ جاوے٬ ادھِکری اُتّے کۄئی کیس بݨ جاوے٬ کارِیگر دی باںہ کٹّی جاوے٬ اَیںکر تۄں مںچّ اُتّے کُجھ گلت بۄلِیا جاوے٬ شَیپھّ نُۄں لکوا مار جاوے اتے پْربںدھّک دے پْربںدھّاں وِچّ کۄئی گھاٹ رہِ جاوے تاں اُنہاں دی کابلِیئت دھری دھرائی رہِ جاویگی۔ جیکر منُکھّ آپݨے بارے کیول اَینا کُ ہی جاݨ لوے کِہ اُہ اسل وِچّ ہَے کی٬ اُسدی ہئُمَیں اُس ویلے نِکل جاویگی۔ ڈاکٹر جاوید دا کہِݨا ہَے کِہ ذِںدّگی اتے مَۄت وِچّ سِرپھ چار مِںٹّ دا پھاسلا ہَے۔ ہوا تۄں دِماگ تک پہُںچّݨ والا آکسِیجن دا کݨ جیکر کِسے کارن دِماگ تک ناں پہُںچّ پاوے تاں ذِںدّگی دا اںتّ ہۄ سکدا ہَے۔ منُکھّ دی ستھِتی اِکّ مُۄلی گاجر ورگی ہۄ سکدی ہَے۔ منُکھّ دی ہئُمَیں دی پھُۄک اِکّ مِںٹّ وِچّ ہی نِکل جاویگی۔

دھۄتی کُڑتے دے پہِراوے وِچّ 25 سال دا اِکّ نَۄجوان جدۄں مںچّ اُتّے بَیٹھے وڈّے وڈّے سںتّاں دے ساہمݨے بہُت وڈّے ہال وِچّ ہذاراں لۄکاں نُۄں سمبّۄدھن کرن لئی مائِک اُتّے آئِیا تاں اُہ وڈّے وڈّے سںتّ آپݨے گِیان دی ہئُمَیں وِچّ اتے ہال وِچّ بَیٹھے ہذاراں لۄک آپݨے مناں وِچّ سۄچݨ لگّے کِہ اِہ دھۄتی کُڑتے والا چھۄٹا جِہا مُںڈّا اِنہاں سںتّاں ساہمݨے کی پْروچن دیویگا۔ اُس مُںڈّے جِہے سںتّ نیں آپݨا پْروچن شُرُۄ کردِیاں ہی اِہ کِہا٬ “میرے کپّڑِیاں نُۄں ویکھکے اِہ ناں سمجھِئۄ کِہ مَیں گرِیبی اتے بیرۄذگاری کارن سںتّ بݨِیا ہاں۔ مَیں اَیرۄنَۄٹِک اِںجنِیئر ہاں۔ مَیں ایئر پھۄرس وِچّ لَیپھٹِینَیںٹ چُݨِیا گِیا ساں۔ ڈِئۄُٹی ’تے ہاذر ہۄݨ لئی سویرے گھر تۄں دِلّی نُۄں روانا ہۄݨا سی پر رات نُۄں اُس پْرماتما نیں من بدل دِتّا۔ سبھ کُجھ چھڈّکے ذِںدّگی اُسدے نمِت ارپِت کر دِتّی۔ اُسدے پْروچن نیں وڈّے وڈّے سںتّاں دی ہئُمَیں نُۄں ہوا وِچّ اُڈا دِتّا۔ اُس نُۄں پْروچن دیݨ لئی ادھّا گھںٹّا مِلِیا ہۄئِیا سی پر لۄکاں نیں پْربںدھّکاں نُۄں کہِکے اُس نُۄں اِکّ گھںٹّا ہۄر بۄلݨ لئی کِہا۔

“میرے آئے تۄں تُسِیں کھڑھے نہِیں ہۄئے٬ مَینُۄں تُسِیں ستِ سْری آکال نہِیں بُلائی٬ تُسِیں مَینُۄں جاݨدے نہِیں٬ مَیں کَۄݨ ہاں۔ میرے دپھتر وِچّ لۄک وڑدے ہۄئے وی ڈردے نیں۔” اِہ سارِییاں گلّاں کہِݨ والا اُچّ ادھِکاری جیکر آپݨی سیوا مُکتی تۄں بائد والی ہالت بارے سۄچ لوے تاں ساری ہئُمَیں آپݨے آپ نِکل جاویگی۔ سِکںدّر نیں پۄرس نُۄں ہرائُݨ تۄں بائد اُس نال اِکّ چںگّے راجے ورگا سلُۄک کرکے آپݨا اِتِہاس لِکھ دِتّا۔ اسِیں اُچّی جات دے ہُںدّے ہاں٬ ساڈا دھرم بہُت اُچّا ہَے٬ اِہ کہِݨ تۄں پہِلاں جیکر بںدّا آپݨے بارے اِہ جاݨ لوے کِہ اُہ ہَے کی٬ تاں اُسدی ہئُمَیں نِکل جاویگی۔ بںدّا آپݨے بارے اَینا کُجھ نہِیں جاݨدا ہُںدّا جِنّا اُسدے بارے دُۄجے جاݨدے ہُںدّے ہن۔ آپݨے بارے دسّکے تاں اُہ آپݨی ہئُمَیں دا پْرگٹاوا کر رِہا ہُںدّا ہَے۔ جمُّۄ یُۄنِیورسٹی دے اِکّ وائیِس چاںسلر آپݨے دپھتر کُڑتے پجامے وِچّ آئُںدے ہُںدّے سن۔ اِکّ دِن اُنہاں دے نِجّی سہائِک نیں اُنہاں نُۄں کِہا٬ “سر٬ تُسِیں اِس یُۄنِیورسٹی دے وائیِس چاںسلر ہۄ۔ تُہاڈا اَیڈا اُچّا اہُدا ہَے٬ تُہاڈی اِکّ وکھّری پچھاݨ ہَے٬ تُسِیں پھِر وی کُڑتے پجامے وِچّ کِئۄں آئُںدے ہۄ؟”

اُس وائیِس چاںسلر نیں اگّۄں جواب دِتّا٬ “بھائی وِیر٬ اِس اہُدے اُتّے کئی وائیِس چاںسلر آئے تے کئی آئُݨگے پر کُڑتے پجامے والا وائیِس چاںسلر مَیں ہی ہۄواںگا۔ اِہ کُڑتا پجاما مَینُۄں آپݨی گرِیبی نہِیں بھُلّݨ دِںدّا۔ اِہ کُڑتا پجاما ہی میری پچھاݨ ہَے۔”

نِجّی سہائِک نیں اُس وائیِس چاںسلر نُۄں کُرسی تۄں اُٹھّکے سلُۄٹ کِیتا۔

* * * * *