پںجّاب دا پاݨی پتال نُۄں اُتّری جا رِہا ہَے پر کۄٹھِییاں اسمان ولّ نُۄں اُسّردِییاں جا رہِییاں ہن۔ اسلِیئت اِہ ہَے کِہ رںگّلا پںجّاب کںگّلا ہۄئی جا رِہا ہَے۔ گُراں دی بخشی کِرت نال آباد کِیتے پںجّاب نُۄں پھۄکے تے پھذُۄل وِکھاوِیاں نال بُری ترہاں برباد کِیتا جا رِہا ہَے۔ بہُتے آپݨِییاں جڑھاں پُٹّ اسمانی ٹاکِییاں لائُݨ ڈہے نیں! ساڈے سِدھّے سادے پیںڈُۄ بھرا وی ٹَۄئہراں دے پٹّے پئے نیں۔ ہالت اُس کہاوت والی ہۄئی پئی ہَے اکھے ویکھۄ جٹّ دی اکل گئی٬ مجھّ ویچ کے گھۄڑی لئی٬ دُدھّ پِیݨۄ گِیا لِدّ چکّݨی پئی۔ کئی ذمِیناں ویچ کے ہی کۄٹھِییاں ’تے لائی جاںدے ہن۔ کہِںدّے ہن٬ “ذمِین تاں کۄئی مگرۄں دیکھُۄ٬ کۄٹھی پہِلاں دِسُۄ!” کۄئی کہِںدّا ہَے٬ “پَیسا کِہڑا کِسے نُۄں دِسدَے؟ کۄٹھی تاں انّہِیاں نُۄں وی دِیںہدی اےَ!”

مَینُۄں ہذارا سِںگھّ رمتے دی سُݨائی گلّ یاد آ گئی ہَے۔ اکھے باݨِیئیں کۄل پَیسے آ جاݨ تاں اُہ اِکّ دُکان ہۄر کھۄلہ لَیںدا ہَے۔ اںگّریذ نُۄں چَیکّ مِل جاوے تاں اُہ سَیر سپاٹے دا اِکّ ٹُۄر ہۄر بݨا لَیںدا ہَے۔ مُسلمان نُۄں پَیسے مِل جاݨ تاں اُہ اِکّ وِیاہ ہۄر کرا لَیںدا ہَے۔ جٹّ کۄل بھاویں کرذا چُکّ کے ہی پَیسے آئے ہۄݨ اُہ اِکّ کتل ہۄر کر دِںدّا ہَے! رمتے دی گلّ وِچّ بسّ اِنا کُ وادھا کرن دی لۄڑ ہَے کِہ جٹّ جدۄں دے ’باہر‘ جا کے ’بںدّے‘ بݨے ہن اُدۄں تۄں اُہ ہۄر ترہاں ’سُدھر‘ گئے ہن۔ ہُݨ اُہ کمائے ہۄئے پَۄںڈاں اتے ڈالراں نال کتل کر کے ’سُۄرمے‘ نہِیں کہائُںدے٬ اُہدی تھاں اُہ اڈِّییاں چُکّ کے آپۄ آپݨے پِںڈّاں وِچّ کۄٹھِییاں پائُݨ تے ’پھنّے کھاں‘ کہائُݨ لگّ پئے ہن۔ اُںج ڈر اِہۄ ہَے٬ کِتے کۄٹھِییاں پِچھّے کتل پھیر ناں ہۄݨ لگّ پَیݨ!

پںجّاب دے پِںڈّاں نُۄں اُتّۄں اُتۄں ویکھِیئے تاں بڑے رجّے پُجّے دِسدے ہن پر اںدّرۄں کرذے دے کھادھے پِیتے پئے ہن۔ کۄٹھِییاں وِچّ سںگّ مرمر لگّی جاںدا ہَے٬ اُںج بربر اُڈّی جاںدی ہَے۔ جِس پِیہڑی لئی دُہاسویں تِہاسویں چھتّے جا رہے ہن٬ اُس پِیہڑی نیں اُہناں وِچّ رہِݨا نہِیں تے جِہڑی پِیہڑی پَیسے لا رہی ہَے اُہ آپݨی ہئۄں وِکھائُݨ لئی ہی ہُۄلے پھکّ رہی ہَے۔ ہاں اِہ گلّ ذرُۄر ہَے کِہ جِہڑے بھئیِّئے مذدُۄر کۄٹھِییاں اُسار رہے ہن٬ آخرکار اُہناں نیں ہی اُہ ’سامبھݨِییاں‘ تے ’ہُۄںجھݨِییاں‘ ہن۔ بہُت سارِییاں کۄٹھِییاں اُہ ’سامبھ‘ وی رہے ہن ’ہُۄںجھ‘ وی رہے ہن۔ خُدا ناں خاستا اُہ کۄٹھِییاں اُتّے کبذے کر لَیݨ تاں کۄئی الۄکار گلّ نہِیں ہۄویگی۔ اُسارِییاں جُ اُنہاں دِییاں ہۄئیِیاں ہن۔ جے پںجّابِییاں نیں وِدیشاں وِچّ ہی جا وسݨا جاں اُجّڑ جاݨا ہَے تاں دیشواسِییاں دا پھرذ ہی بݨدا ہَے کِہ اُہ اُنہاں دے اُسارے مہِل مُنارے سُنّے کِئۄں رہِݨ دیݨ!

مَیں ڈھُڈِّیکے دے کالج وِچّ تِیہ کُ سال پڑھائِیا۔ آپݨے پِںڈّ چکرۄں وِیہ کِلۄمِیٹر آئُݨ ’تے وِیہ مُڑن دی تھاں مَیں ڈھُڈِّیکے دے وِدیشاں وِچّ وسدے مالکاں دے بݨائے ہۄئے کھُلّہے ڈلّہے مکاناں وِچّ رِہا۔ مکان نہِیں سگۄں کۄٹھِییاں۔ اِکّ پتّی تاں وجّݨ ہی مامِیاں دی پتّی لگّ پئی سی۔ کۄٹھی دا کۄئی کِرائِیا نہِیں٬ کۄئی بھاڑا نہِیں تے کۄٹھی دی مُرمّت تے رںگّ رۄگن دا وی کۄئی پھِکر نہِیں سی۔ کۄٹھِییاں پائُݨ والِیاں نُۄں اِس کرکے کۄئی پھِکر نہِیں سی کِہ اُنہاں دے مکان ساڈے ورگِیاں نیں ’سمبھّالے‘ ہۄئے سن۔ 1990وِیاں وِچّ مَیں تے میری پتنی امرِیکا دی سَیر ’تے گئے تاں امرِیکا وِچّ رہِںدّے ڈھُڈِّیکے والے امرِیکناں نیں ذۄر پا کے کِہا٬ “کَینیڈا والِیاں دا مکان تاں تُسِیں بہُت چِر سمبھّال لِئَے٬ اُنہاں ’تے بتھیرا ’ہسان‘ کر لِیا٬ ہُݨ ساڈا وی سامبھۄ!”

برنارڈ شاء دا ڈائِلاگ سچّا سِدھّ ہۄئِیا٬ “مُۄرکھ مکان بݨائُںدے ہن٬ سِیاݨے اُنہاں وِچّ رہِںدّے ہن!”

دِلّی تۄں کیراں گُربچن سِںگھّ بھُلّر تے مہِںدّر سِںگھّ پروانا٬ جسوںتّ سِںگھّ کںوّل نُۄں مِلݨ ڈھُڈِّیکے آئے۔ اُتھّۄں مَیں اُنہاں نُۄں آپݨے ٹِکاݨے لَے آئِیا۔ مَینُۄں ڈیڈھ کنال دے ہاتے اتے بَیٹھک تے دلاݨ چُبارے والے چار کمرِیاں دے گھر وِچّ مَۄج میلا کردے تے سبذی بھاجی دی واڑی لگّی ویکھ کے کہِݨ لگّے٬ “جے دِلّی دے کِسے تںگّ کُیاٹر وِچّ رہِںدّے کِسے کِرائیدار نُۄں پتا لگّ جاوے کِہ اِڈّے وڈّے گھر وِچّ مُفتی رہِ رِہا ہَیں تاں اُہ ہئُکا لَے کے ای مر جاوے!” اجے مَیں اِہ نہِیں سی دسِّیا کِہ کَینیڈا والِیاں دی ذمِین دا ماملا وی اسِیں ہی لَیںدے ہاں٬ جۄ لۄڑ پَیݨ ’تے ورت وی لَیںدے ہاں۔

پِچھلے پںجّاہ سٹھّ سالاں وِچّ پںجّاب دے پِںڈّاں دی نُہار بہُت بدل گئی ہَے۔ مَیں کچّے کۄٹھِیاں٬ چھپّراں تے چھتڑِیاں والے پِںڈّ ویکھے ہن۔ بہُتے گھراں دُیالے کںدھّاں دی تھاں مۄڑھِییاں گڈِّییاں ہُںدِّییاں سن۔ کۄٹھے گُمِّیاں دِییاں کںدھّاں نال اُسارے جاںدے سن۔ اُتّے لٹَیݨاں٬ شتِیراں تے سِرکی بالِیاں دی چھتّ ہُںدّی سی۔ لمِّییاں جھڑِییاں وِچّ چھتّ چۄںدی تاں ہیٹھاں بالٹِییاں٬ بٹھّل تے پراںتاں رکھِّییاں جاںدِییاں۔ بھاری چھتّ ڈِگݨ ڈِگݨ کردی تاں اُس نُۄں تھمّہِییاں دیݨِییاں پَیںدِییاں۔

اجّ پںجّاب دے پِںڈّاں دا نکشا ہی ہۄر ہَے۔ پِںڈّاں وِچّ چڑھدِییاں تۄں چڑھدِییاں کۄٹھِییاں اُسارن دی دَۄڑ لگّی ہۄئی ہَے جِنہاں وِچّ بہُتِییاں وِدیش گئے وِئکتِییاں دِییاں ہن۔ کِسے کۄٹھی اُتّے بݨائی پاݨی دی ٹَیںکی نُۄں ہوائی جہاذ دا رُۄپ دے دِتّا گِیا ہَے تے کِسے اُتّے کار چڑھا دِتّی گئی ہَے۔ کِسے نیں باذ بݨائِیا ہَے تے کِسے نیں شیر۔ کۄئی پھُٹّبال بݨائی بَیٹھا ہَے تے کۄئی وذن چُکّدا ہۄئِیا ویٹ لِپھٹر۔ کِسے نیں کبُۄتر تے کِسے نیں مُرگا بݨا چھڈِّیا ہَے۔ ساڈے پِںڈّ دی اِکّ کۄٹھی اُتّے گَیس سِلںڈّر دے وڈّے آکار وِچّ پاݨی دی ٹَیںکی بݨائی گئی ہَے۔ اِکّ ٹَیںکی مَیں بںدُّۄک لئی کھڑھے پھَۄجی دی ویکھی ہَے تے اِکّ تِیر کمان چلائُںدے جۄدھے دی۔ ہۄ سکدا ہَے کِسے کۄٹھی دی ٹَیںکی تاج مہلّ دی نکل ورگی وی ہۄوے! کۄٹھی بݨائُݨ والے دی دِلی رِیجھ اِہۄ ہُںدّی ہَے کِہ دیکھݨ والے دںگّ رہِ جاݨ ’تے کۄٹھی دی مُڑ مُڑ سِپھت کرن۔ رہی گلّ کۄٹھِییاں وِچّ وسݨ دی٬ کۄٹھِییاں نُۄں رںگّ بھاگ لائُݨ دِییاں گلّاں تاں ’گاںہ دِییاں ہن۔ کۄئی پتا نہِیں٬ دِنۄ-دِن اُجّڑی جاںدے پںجّاب دِییاں آلِیشان کۄٹھِییاں وِچّ کِیہنے آ وسݨا ہَے؟ پںجّابِییاں دی تاں اُہ گلّ ہۄئی پئی اےَ:

جگِّیا! تُر پردیس گِئۄں٬ بُۄہا وجِّیا!

تُسِیں کِتے جلںدھّرۄں رۄپڑ نُۄں چلّۄ۔ آسے پاسے نذر ماردے جائۄ٬ تُہانُۄں پِںڈّاں وِچّ پائیِیاں چڑھدِییاں تۄں چڑھدِییاں کۄٹھِییاں دے درشن ہُںدّے جاݨگے۔ پھگواڑا مُڑدِیاں ہی پلاہی دا کۄٹھِییاں نال شِںگّارِیا پکّا لِشکدا پِںڈّ نذرِیں پویگا۔ شہِید بھگت سِںگھّ نگر ولّ ودھۄگے تاں پںجّاہ سٹھّ لکھّ تۄں لَے کے کرۄڑ دۄ کرۄڑ دِییاں کۄٹھِییاں دے جھلکارے پَیݨگے۔ ہِسابی بںدّے دسّدے ہن کِہ 2006 وِچّ ہی پںجّابِییاں نیں سَۄ ارب دی شراب پِیتی سی تے ارباں کھرباں دے ہۄر نشے کھاݨے شُرُۄ کر لئے سن۔ جے اِہ اںکّڑے سہی ہن تاں اِنے کُ کۄٹھِییاں٬ کاراں٬ مَیرِج پَیلساں٬ گہِݨے گٹّے٬ ڈیریداراں تے سِیاسی رَیلِییاں ’تے لگّے وی جۄڑ لئۄ۔ کی کہِیئے کِہ اِنے دھن دا کۄئی اُتپادن وی ہۄئِیا ہۄویگا جاں سارا کُجھ کھپت کھاتے چلا گِیا ہۄویگا؟ اِہدا سہی جواب تاں ارتھ شاشتْری ہی دے سکدے ہن تے اُنہاں نُۄں دیݨا وی چاہِیدا ہَے۔ اِنا دھن پںجّابِییاں دے رُذغار تے اُتپادن کارجاں اُتّے لگّا ہُںدّا تاں پںجّابی باہر نُۄں کِئۄں بھجّدے؟

اسِیں پںجّابی٬ خاس کر کے پِںڈّاں دے جٹّ ہئۄں دے کُجھ ودھیرے ہی شِکار ہاں۔ بیگانِیاں وِچّ تاں نِیویں ہۄ کے وی رہِ لَیںدے ہاں پر آپݨِیاں نُۄں آکڑ تے ٹَۄئہر وِکھائُݨۄں نہِیں ہٹ سکدے۔ اسِیں جاݨدے ہاں کِہ وِدیشاں وِچّ اسِیں ہر ترہاں دا کمّ کاج کری جاںدے ہاں۔ ساڈے کالجاں دے پْرۄپھَیسر تے پْرِںسِّیپل٬ پُلِس اپھسر تے تسِیلدار٬ جہاذاں دے پائیِلٹ٬ بَیںک مَینیجر تے پِںڈّاں دے پںچّ سرپںچّ پہِریداری دے ناں ’تے چَۄکِیدارے دا کمّ کر رہے ہن۔ راتاں نُۄں پہِرے دِںدّے تُرے پھِردے ہن پر ناں رکھِّیا ہۄئِیا ہَے سکِئُرِٹی اپھسر! بتھیرے بِردھ اُمر وِچّ وی کھیتاں وِچّ دِہاڑِییاں کری جاںدے ہن۔ پر جدۄں پںجّاب جاںدے ہن تاں اُنہاں دی ٹَۄئہر ویکھݨ والی ہُںدّی ہَے۔ وِدیشاں وِچّ نِیاݨِیاں دے ڈائِپر بدلدے آئے دیش وِچّ آپ پاݨی دا گلاس وی نہِیں بھر کے پی سکدے۔ بُۄٹاں دے تسمے بنّہݨ لئی وی نَۄکر بھالدے ہن!

ساڈِییاں پڑھِییاں لِکھِییاں نُۄںہاں دھِییاں سیلذ گرلاں بݨِییاں ہۄئیِیاں ہن۔ مِیٹ مچھّی دِییاں پھَیکٹرِییاں وِچّ کمّ کردِییاں ہن۔ لِکر سٹۄراں ’تے شراب ویچدِییاں٬ رَیسٹۄرَیںٹاں وِچّ بِیئراں ورتائُںدِییاں تے پِیاکڑاں نُۄں کھاݨِیاں دِییاں پلیٹاں پرۄسدِییاں ہن۔ بِگانِیاں دِییاں جُۄٹھِییاں پلیٹاں تے ہوائی اڈِّیاں دے واشرُۄم ساڈِییاں ’سردارنِییاں‘ ساپھ کردِییاں ہن۔ کِسے نُۄں کۄئی ’مُشک‘ نہِیں آئُںدا٬ ڈالراں پَۄںڈاں دی بسّ ’کھُشبۄ‘ ہی کھُشبۄ ہَے! وڈِّییاں ڈِگرِییاں والے ساڈے مُںڈّے ٹَیکسِییاں ٹرکّ چلائُںدے٬ گھراں دے رںگّ رۄگن کردے٬ پھرش لائُںدے٬ پِیذے ڈھۄںدے٬ کُۄڑا چُکّدے تے بھئیِّیاں والے اُہ سارے کمّ کردے ہن جِہڑے بھئیِّئے پںجّاب وِچّ آ کے کردے ہن۔ ساڈے پںجّابی بھرا آپݨے پِںڈّاں وِچّ اجِہے کمّ کرن نُۄں آپݨی ’سرداری‘ دی ہِیݨتا سمجھدے ہن۔ وِدیشاں وِچّ اِہ ہِیݨتا-ہُۄݨتا کۄئی نہِیں۔ جے ہَے وی تاں جھلّݨی ہی پَیںدی ہَے جِس نُۄں اُہ آپݨے پِںڈّاں وِچّ کۄٹھِییاں دی ٹَۄئہر نال بھُلائُݨ دی کۄشِش کردے ہن۔

کبڈّی دے ٹُۄرنامَیںٹاں وِچّ مَیں اکسر ویکھدا رِہا ہاں کِہ کِسے کِسے پرواسی بِذنسمَین ولّۄں اِکّ-اِکّ جپھّے دا ہذار ہذار ڈالر/پَۄںڈ٬ لکھّ لکھّ رُپئِیا٬ سکُۄٹر٬ مۄٹر سائیِکل٬ کار٬ جِیپ جاں ٹْرَیکٹر دیݨ دا اِنام بُلائِیا جاںدا۔ لائۄُڈ سپِیکر تۄں اُہ اُنّا کھِڈاری دی ہَۄسلا افذائی لئی نہِیں بُلوائِیا جاںدا جِنّا آپݨے ناں دا ڈںکّا وجوائُݨ لئی اَیلانِیا جاںدا ہَے! اُتھّے وی اُہ آپݨی ہئۄں ہی وِکھا رِہا ہُںدّا ہَے۔

اِہ ہئۄں بڑی کُتّی شَیء ہَے۔ آہ پِںڈّاں وِچّ جِہڑِییاں کرۄڑ کرۄڑ دِییاں کۄٹھِییاں بݨِییاں ویکھ رہے ہاں ناں٬ اِنہاں وِچّۄں بہُتِییاں دے مالک کئی سال پہِلاں تںگّی تُرشی دے مارے پردیساں وِچّ کھٹّݨ کمائُݨ گئے سن۔ اُتھّے اُنہاں نیں ہِکّ ڈاہ کے کرڑے تۄں کرڑے کمّ کِیتے۔ سںڈّے وی لائے٬ راتاں وی جاگے تے دۄ دۄ شِپھٹاں وی لائیِیاں۔ تاپ چڑھے تۄں وی دِہاڑی نہِیں بھنّی۔ چھۄٹے وڈّے بِذنس شُرُۄ کِیتے تے جِنّا کُ ٹَیکس چۄری ہۄ سکِیا٬ اُہ وی داء لائِیا۔ اِتھّۄں تک کِہ دھرم ستھان وی نہِیں بخشے۔ ٹرکّاں ٹرالِیاں ’تے بارڈراں تۄں نشا پتّا لںگھّائُݨ دا رِسک وی لِیا۔ کمائیِیاں کردِیاں جُیاکاں نال لاڈ باڈِییاں تاں کی٬ کئیِیاں تۄں کئی کئی دِن جُیاکاں دے مُۄںہ وی نہِیں ویکھ ہۄئے۔ پر اَۄکھے سَۄکھے اُنہاں نیں آپݨے بچِّیاں نُۄں پڑھائُݨ تے پھِیساں تارن وِچّ کۄئی کسر نہِیں چھڈّی۔ اِنِییاں ’کُربانِییاں‘ کۄئی دے کے تاں دِکھاوے!

وِدیشاں وِچّ پڑھے لِکھے ساڈے بچّے تے نَۄجُیان ہُݨ پںجّاب ولّ مُۄںہ نہِیں کر رہے۔ ماپے کہِںدّے ہن٬ “اسِیں تُہانُۄں کۄٹھی پا دِتّی اےَ٬ ویکھۄ تاں سہی۔ اُہدے وِچّ اِںگلَیںڈ٬ کَینیڈا تے امرِیکا نالۄں وی ودھّ سہُۄلتاں ہن۔” پر اُہ اگّۄں مۄڈھے چڑھا کے ماپِیاں دا مکھَۄل اُڈائُںدے ہن۔ میرے اِکّ مِتّر نیں دسِّیا٬ “مَیں آپݨے مُںڈّے لئی ذمِین وی کھرِیدی٬ کۄٹھی وی پائی پر اُہ سہُرا کۄٹھی تے ذمِین نُۄں ’آپݨی‘ کہِںدّا ہی نہِیں٬ جدۄں کہُۄ ’ڈَیڈ‘ دی کہُۄ۔ کۄئی پُچھّے٬ مَیں سہُرِیا ہِکّ ’تے دھر کے لِجاݨی آں؟”

پرواسِییاں ولّۄں آپݨے پِںڈّاں وِچّ کۄٹھِییاں پائُݨ دے ہۄر وی کئی کرن ہن۔ مسلن کَینیڈا/اِںگلَیںڈ وِچّ سادھارن گھراں دی اَۄست کِیمت پںجّ تۄں دس پںدّراں لکھّ تے ٹَۄئہری گھر دی دۄ ڈھائی مِلِیئن پَۄںڈ جاں ڈالر ہَے۔ پںجّاب وِچّ اجے وی شاندار کۄٹھی اِکّ لکھّ پَۄںڈ جاں دۄ لکھّ ڈالراں دی بݨ جاںدی ہَے٬ جِس نُۄں اُہ سستا سَۄدا سمجھدے ہن۔ کئی سمجھدے ہن کِہ بَیںک وِچّ پِیا پَیسا کِہڑا دُدھّ دِںدّا ہَے؟ کۄٹھی ’تے لاواںگے تاں بہِجا بہِجا ہۄ جاویگی۔ ہۄ سکدا ہَے کۄٹھی دی کِیمت وی ودھ جاوے۔ دلِیل اِہ وی دِںدّے ہن٬ جے اپھرِیکا دے کِینِییا یُۄگںڈّا واںگ وِدیشاں وِچّۄں نِکلݨا پِیا تاں پںجّاب وِچّ بݨائے ہۄئے گھراں وِچّ تاں جا بَیٹھاںگے۔ کئی رِٹائِر ہۄئے بںدّے آپݨا بُڈھاپا پِںڈّاں وِچّ کٹّݨ لئی وی کۄٹھِییاں پائُݨ دے سُپنے لَے رہے ہن۔

اِتھّے ٹۄراںٹۄ وِچّ تاش کھیڈدے اِکّ بھیتی بںدّے نیں ہۄر ہی گلّ دسّی اکھے اُہدے نال کمّ کردی اِکّ دیسی سُیاݨی آکھی جاوے٬ “مَیں ایدھرۄں اۄدھرۄں ڈالر پھڑ-پھُڑ کے تے مارگیج چُکّ کے پِںڈّ کۄٹھی پا آئی آں جِس نال شرِیکاں دی پُۄچھ نُۄں اگّ لگّ گئی آ۔ ہُݨ دیکھِئۄ ذمِیناں جائِداداں ویچ کے اڑے تھُڑے کنیڈِیئناں نُۄں تِیہ تِیہ چالی چالی لکھّ دِںدّے تے مُںڈّے کُڑِییاں نُۄں باہر بھیجدے!” جِنہاں دا ’گیڑا‘ لا کے گپھّا نِکلِیا ہۄوے اُہ وی گپھّے نال پِںڈّ وِچّ کۄٹھی پائُݨی ہی بِہتر سمجھدے ہن۔ جِنہاں ٹَیکس چۄراں نُۄں چۄری پھڑی جاݨ دا دھُڑکُۄ رہِںدّا ہَے٬ اُہ وی پَیسا پِچھّے کڈھّݨا ہی سُرکھِّئت سمجھدے ہن۔ کئیِیاں نُۄں اۄدھرۄں اِدھّر کڈھّݨا پَے رِہا ہَے تے کئیِیاں نُۄں ایدھرۄں اۄدھر۔ ہرام دا پَیسا ٹِکݨ کِہڑا دِںدّا ہَے؟ ہاں٬ آپݨی ہکّ ہلال دی کمائی نال کۄٹھِییاں پائُݨ والے وی بتھیرے ہۄݨگے۔ دُیابے دے کئی پِںڈّ شاندار کۄٹھِییاں دی شان نال ہالِیوُڈّ دا یُۄنِیورسل سٹُۄڈِیئۄ لگّدے ہن۔ اُنہاں وِچّ کدے کدے کۄئی پھِلم پْرۄڈِئۄُسر وی شُۄٹِںگّ کرائُݨ آ جاںدا ہَے۔ اُنہاں دی چمک جُ کھِچّوِیں ہۄئی!

کۄٹھِییاں وِچّ چمک تاں ہَے پر بھلّ کھٹّݨ لئی کھڑھِییاں کِیتِییاں کۄٹھِییاں وِچّ بِجلی دی کھپت دے اِنے پُیائِںٹ ہن جِنہاں دا لۄڈ بہُت ذِیادا ہَے۔ کۄٹھِییاں دی سامبھ سمبھّال لئی بِٹھائے بھئیِّئے تے نَۄکر چاکر بیلۄڑی بِجلی بالی جاںدے ہن تے بِجلی دے ہِیٹراں اُتّے ہی کھاݨا داݨا بݨائی جاںدے ہن۔ نہائُݨ لئی بالٹی جاں ٹبّ دی تھاں ’پُۄل‘ ہی بھر لَیںدے ہن٬ کِہڑا مُلّ لگدا ہَے؟ اِںج بِجلی دی بڑی بیدردی نال دُرورتۄں ہُںدّی ہَے۔ پِںڈّاں دے آم لۄکاں نُۄں اُہ کۄٹھِییاں رڑکدِییاں وی بہُت ہن۔

رِشتیداراں تے شرِیکاں ولّۄں دبِّییاں جا رہِییاں کۄٹھِییاں دی چرچا وی سُݨن وِچّ آ رہی ہَے۔ پُلِس دی ڈِئۄُٹی بھاویں نجائِذ دبِّییاں ہۄئیِیاں کۄٹھِییاں چھُڈائُݨ دی ہُںدّی ہَے پر سُݨن وِچّ آئِیا ہَے کِہ کئی پُلسِییاں نیں خُد ہی کۄٹھِییاں دبّ رکھِّییاں ہن۔ ساڈے پِںڈّ دے اِکّ ولَیتِیئے ماسٹر نیں اِہ سۄچ کے مۄگے ’مَینشن‘ بݨائِیا سی بئی شہِری جائِداد ہَے٬ جدۄں جِیء کِیتا جا رہاںگے جاں مہِںگّے بھاء ویچ دیواںگے۔ جدۄں مۄگا ذِلہا بݨِیا تاں اُہ اِسے ڈرۄں ولائِتۄں بھجّا آئِیا کِہ کِتے ذِلہے دا سرکاری املا پھَیلا ہی ناں آ دبّے! سرکاری املے دا دبِّیا تاں پھیر دھرمراج وی نی چھُڈا سکدا۔

جِویں واہِییۄگ ذمِیناں دی پْرتی پرِوارک یُۄنِٹ ساڈھے ستّ ہَیکٹر دی سِیلِںگّ ہَے٬ کی کدے سمبھّو ہۄویگا کِہ مہِںگِّییاں کۄٹھِییاں٬ ہۄٹل مۄٹل تے اُنہاں دی گِݨتی اُتّے وی رۄک لگّے تے اُہناں دی وی سِیلِںگّ ہۄوے؟ اِہ جِہڑا ارباں کھرباں رُپئِیا ’آلِیشان‘ تے ’شاندار‘ کۄٹھِییاں تے مہِلنُما نِواساں اُتّے تھپِّیا جا رِہا ہَے٬ کی اِس دھن دا مُۄںہ کدے اُتپادک کارجاں ولّ وی ہۄویگا؟ مجھّ ویچ کے گھۄڑی لَیݨ دی تھاں گھۄڑی ویچ کے مجھّ لَیݨ دا تۄرا آخر کدۄں تُریگا؟ تُریگا وی کِہ نہِیں؟