منجِیت کَۄر امبّالوی بچِّیاں دی مانسِکتا نُۄں ٹُمبّݨ والِییاں رچناواں لِکھݨ والی بال ساہِتکار ہَے۔ اُس دِییاں ہُݨ تکّ 10 پُستکاں پْرکاشت ہۄ چُکِّییاں ہن٬ جِنہاں وِچّ تِنّ کاوِ سںگّْرہِ٬ چار کہاݨی سںگّْرہِ تے تِنّ وارتک دِییاں پُستکاں شامل ہن۔

چرچا ادھِین ’آ جا چِڑِیئے‘ کہاݨی سںگّْرہِ اُس دی 11وِیں پُستک ہَے۔ اِنہاں پُستکاں وِچّۄں ’چانݨ دے پھُلّ‘ اتے ’ماں دِییاں مِٹھِّییاں لۄرِییاں‘ نُۄں ہرِیاݨا ساہِت اکاڈمی نیں سروۄتم پُستک پُرسکار دِتّے ہن۔ بچِّیاں نال باواستا ہۄݨ کرکے منجِیت کَۄر امبّالوی اُنہاں دی مانسِکتا نُۄں پُۄری ترہاں سمجھدی ہَے۔ اِس لئی اُہ آپݨِییاں رچناواں راہِیں بال مناں نُۄں رُۄہ دی خُراک دے کے تْرِپت کردی ہَے۔ ’آ جا چِڑِیئے‘ بال کہاݨی سںگّْرہِ وِچّ کُل 13 کہاݨِییاں ہن۔ بھاویں اِہ کہاݨِییاں بچِّیاں دی مانسِکتا نُۄں ٹُمبّدِییاں ہۄئیِیاں منپْرچاوا وی کردِییاں ہن٬ پْرںتُّۄ اِہ سماجِک سرۄکاراں نال سمبّںدھّت کہاݨِییاں ہن٬ جِہڑِییاں بچِّیاں لئی پْریرنا سرۄت سابت ہۄݨگِییاں۔ اِہ سارِییاں کہاݨِییاں سِکھِیادائِک ہن۔ مُکھّ تَۄر ’تے ماتا-پِتا٬ دادا-دادی اتے نانا-نانی دے پاتراں راہِیں کہاݨِییاں سُݨا کے بچِّیاں نُۄں سِکھِیا دِتّی گئی ہَے تاں جۄ اُنہاں وِچّ چںگّے گُݨ پَیدا ہۄ سکݨ۔

اِس تۄں اِلاوا اُہ آپݨے پُرکھِیاں دی اہِمِیئت نُۄں سمجھ سکݨ۔ اِس لئی اِہ کہاݨِییاں بچِّیاں نُۄں سماج دے تاݨے باݨے وِچّ وِچرݨ سہائی ہۄݨگِییاں۔ پہِلی کہاݨی ’دِلپْرِیت دی سِیاݨپ‘ بچِّیاں نُۄں مِہنت کرن٬ سِہتمںدّ رہِݨ لئی باذار دا کھاݨا کھاݨ تۄں ورجݨ, لڑکِییاں نُۄں آپݨی ہِفاجت آپ کرن٬ بہادر بݨن٬ بذُرگاں دے گُݨا نُۄں گْرہِݨ کرن دی سلاہ دیݨ اتے کُڑِییاں نُۄں چِڑِییاں بݨن دی تھاں بہادر بݨن وِچّ مددگار بݨیگی۔ ’کھبّچُۄ بِلّی‘ ہر مُسِیبت دا مُکابلا کرن٬ پِیار بدلے پِیار پائُݨ اتے اںگّہِیݨتا نُۄں اُسارُۄ سۄچ نال سۄچکے سپھل ہۄݨ دی پْریرنا دِںدّی ہَے۔

’درِیا دِل‘ کہاݨی گُسّے ہۄݨ دے نُکسان٬ مِہنت دا پھل مِٹھّا ہۄݨ اتے آرتھِک کمذۄری نُۄں دْرِڑھ اِرادے نال دُۄر کرن دی نسِیئت دِںدّی ہَے۔ نانِییاں-دادِییاں دِییاں کہاݨِییاں ہمیشا ذِںدّگی سپھل بݨائُݨ لئی سارتھِک ہُںدِّییاں ہن۔ چںگّا جِیون جِئۄݨ لئی کہاݨِییاں تاں اِک سادھن بݨائیِیاں گئیِیاں ہن۔ ’چلاک بِلّا‘ کہاݨی بچِّیاں نُۄں ہر سماجِک بُرائی نال نجِٹھّݨ دا بل بخشدی ہَے۔ چلاک بِلّے بھاو سماج وِرۄدھی انسر نال کِویں نِپٹِیا جا سکدا ہَے٬ جِویں پںچھِّییاں نُۄں بچائُݨ لئی چۄگا اُچے تھاں رکھّ کے بِلّے تۄں بچائِیا گِیا ہَے۔ ’اِکّ رۄٹی‘ کہاݨی سبر سںتّۄکھ نال جِیون بسر کرن دی ترکِیب دسّدی ہَے۔ اِس تۄں اِلاوا بذارُۄ مَیدے دِییاں بݨِییاں مَیگی ورگِییاں سوادی چِیذاں سِہت لئی کِویں ہانِیکارک بݨدِییاں ہن۔ سِرتاج نُۄں بِمار ہۄݨ تۄں بائد بلراج دی نسِیئت سمجھ پَیںدی ہَے۔

’اُڈاری‘ کہاݨی پںچھِّییاں نُۄں پِںجّرے وِچّ کَید کرن دا وِرۄدھ کردی ہۄئی بچِّیاں نُۄں آذادی دے ارتھ سمجھائُںدی ہَے۔ تۄتے دا پِںجّرے وِچّۄں باہر کڈھّݨا اتے اُڈ جاݨا آذادی دا پْرتِیک ہَے۔‘

مِٹھُّۄ میرے مِٹھُّۄ‘ کہاݨی سمیں دی نذاکت مُتابک بہُت ڈھُکوِیں ہَے کِئُںکِہ بچّے مۄبائیِل دی ورتۄں لۄڑ تۄں ودھیرے کردے رہِںدّے ہن٬ جِس نال پڑھائی وِچّ پچھڑ جاںدے ہن۔ اِس کہاݨی وِچّ وڈّی بھَیݨ کمل آپݨے بھرا امنپْرِیت سِںگھّ نُۄں سمجھائُݨ وِچّ سپھل ہُںدّی ہَے٬ جۄ بچِّیا لئی لابھدائِک ہۄ سکدی ہَے۔

’بُرے کمّ دا بُرا نتِیجا‘ کہاݨی وی رگھُۄناتھ مچھیرے دے وڈّی شارک مچھّلی ولّۄں ذخمی کرن تۄں بائد ہۄئی مَۄت دا بدلا اُس دا پُتّر چِراگ چھۄٹِییاں مچھِّییاں نُۄں پکڑ کے جںگّل وِچّ تڑپھ-تڑپھ کے مرن لئی چھڈّ دِںدّا ہَے۔ اِک دِن جںگّل وِچّ چِیتا آ جاںدا ہَے٬ مَۄت ساہمݨے وِکھائی دِںدّی ہَے٬ پْرںتُّۄ اِکّ شِکاری اچنچیت مَۄکے ’تے آ کے چِیتے مار دِںدّا ہَے٬ جِس کرکے چِراگ بچ گِیا۔ شِکاری نیں بدلے دی تھاں پِیار کرن لئی سمجھائِیا۔ اِہ کہاݨی چںگّا شہِری بݨن دی سِکھِّیا دِںدّی ہَے۔

’ببّر شیر‘ کہاݨی وی بچِّیاں نُۄں الہڑ اُمر وِچّ بذُرگاں دا ستِکار کرن لئی اتے بہادری دِییاں کہاݨِییاں دادی ولّۄں سُݨائُݨ نال بہُت ودھِییا پْربھاو پَیںدا ہَے٬ جِس کرکے اُہ دیش تے کَۄم لئی جان نِچھاور کرن لئی تتپر ہۄ جاںدے ہن۔ چھۄٹے ساہِبذادِیاں دی بہادری دی گاتھا سُݨن کرکے ببلُۄ بہادر بݨ جاںدا ہَے۔ بھاو ہر مُشکل والی سمسِّیا دے ہل لئی ببّر شیر بݨِیاں جا سکدا ہَے۔ اِکّ کِسم نال آپݨی وِراست نال جُڑے رہِݨ دا وی سںدّیش دِںدّی ہَے۔

’آ جا چِڑِیئے‘ کہاݨی وِچّ پںچھِّییاں نُۄں پِںجّرِیاں وِچّ کَید کرکے ویچݨ, مۄبائیِل ٹاوراں٬ کِیٹناشک دوائیِیاں٬ رُکھّاں دی کٹائی٬ بالِیاں والِییاں چھتّاں اتے رَۄشندانا تۄں بِناں گھراں دے پںچھِّییاں تے پَیݨ والے مارُۄ پْربھاواں بارے دسِّیا گِیا ہَے۔ گُرمن اتے رمن پِںجّرِیاں وِچّ پںچھِّییاں نُۄں کَید کرن والِیاں تۄں پُلِس دا ڈراوا دے کے چھُڈوا لَیںدے ہن۔ آدھُنِکتا دے ماڑے پْربھاواں بارے نَۄجوان بچِّیاں وِچّ جاگْرتی لِیائُݨ دا کمّ کریگی۔

’گھݨچھاواں بُۄٹا‘ بچِّیاں وِچّ پںچھِّییاں دی ویکھ بھال اتے اُنہاں نُۄں سُرکھِّئت رکھّݨ دی بھاونا پَیدا کردی ہَے۔ بچّے آپݨے ماں باپ دی کارۄبار وِچّ مدد کرن لئی وی پْریرت ہۄݨگے۔ ٹٹِیری جِویں آپݨے بچِّیاں دی سُرکھِّیا لئی آپݨی جان دی باجی لائُںدی ہَے٬ بِلکُل اِسے ترہاں ماں وی اُس دی ترہاں آپݨے بچِّیاں لئی گھݨچھاواں بُۄٹا ہُںدّی ہَے۔

’اِہ ساڈے نیں‘ کہاݨی تِنّ سہیلِییاں سُہانا٬ دِیپا اتے امبّر دی ہَے٬ جِہڑِییاں نُۄں دادی نیں کِسے چِیذ تے میر-تیر کرن تۄں ورجکے ساںجھی ساڈی چِیذ کہِݨ دا بل سِکھائِیا اتے وڈِّیاں دا ستِکار کرن دی نسِیئت دِتّی۔ سپھائی رکھّݨا اتے ایکے دی برکت دی مہتّتا دسّی٬ جِس نال بچِّیاں دا جِیون بِہترِین ڈھںگّ نال وِچریگا۔

’امّا‘ کہاݨی لۄڑمںدّ دی مدد کرن اتے اُس نال ہمدردی ذرُۄری ہُںدّی ہَے۔ اِس تۄں اِلاوا جیکر پِتا دی مَۄت تۄں بائد اِنسان مِہنت مُشکّت کرکے پرِوار دی پالݨا کردا ہَے تاں ذِمّیواری دا اہِساس ہُںدّا ہَے۔ پِیار وںڈّݨ نال دُۄجے پاسے تۄں وی پِیار مِلدا ہَے٬ جِویں امّا نُۄں کشمِیری شال رذب الی اتے رجب الی نُۄں گرم ٹۄپی دادی نیں دِتّی سی۔

60 پنِّیاں٬ 200 رُپئے کِیمت والا اِہ کہاݨی سںگّْرہِ گۄسل پْرکاشن٬ پِںڈّ گۄسل٬ ڈاک گھر سہارنماجرا٬ تہِسِیل پائِل ذِلہا لُدھِیاݨا نیں پْرکاشت کِیتی ہَے۔

***