گھر والے سارے اجّ ہَۄلے پھُل انُبھو کر رہے سن۔ وِںکّی مںگّی گئی سی۔

مںگّے جاݨ تۄں پہِلاں گھر اُتے کُڑی نیں اِک چھاں جِہی کِیتی ہۄئی سی۔ اُس ویلے اِس ترہاں لگدا سی کِہ اِہ چھاواں کدی نہِیں ہٹدِییاں۔ وِںکّی دے نکش تے بھاویں تِکھّے سن پر اُس دا رںگّ کُجھ پکّا جِہا سی تے مُںڈّے گۄرا رںگّ مںگّدے سن۔ اِس پکّے رںگّ دی کدی کِسے کھُلہ کے گلّ تے نہِیں کِیتی سی٬ پر مُںڈّے اُہناں دے ہتھّۄں اِس ترہاں تِلک جاںدے جِویں سجرِییاں پھڑِییاں مچھِّییاں۔ اُہناں دے پھبا کے گلّ کرن تۄں پہِلاں ہی٬ پتا نہِیں کِس ترہاں مُںڈِّیاں نُۄں ساری گلّ دا پتا لگ جاںدا۔ کئیِیاں نیں وِںکّی نُۄں ویکھِیا ہُںدّا٬ کئیِیاں نیں اُس دے رںگّ بارے سُݨ لِیا ہُںدّا تے پھِر کۄئی ہۄر بہانا پا کے اُہناں تۄں کنّی چھُڈا جاںدے۔

ہُݨ تے اُہ کِدھرے گلّ ٹۄردے وی ڈرن لگ پئے سن٬ کِئُںکِہ گلّ کدی ٹُردی ہی نہِیں سی۔ وِںکّی دی ماں پہِلے ویلِیاں نُۄں یاد کردی جدۄں اُہ آپ کالے رںگّ دی ہُںدِّیاں ہۄئِیاں وی سۄہݨے تھاں وِیاہی گئی سی۔ ‘’اجّ کلہ دے مُںڈّے کی نیں-چُمِیار۔ بس چمّ پرکھدے نیں۔‘’ اُہ مُںڈِّیاں دی رںگّ ویکھݨ دی چاہ بارے آکھدی٬ پر اِس گلّ نال ایویں تھۄڑھا جِہا کلیجا ٹھںڈّا ہُںدّا۔ کۄئی اِس کٹاکھش تۄں ڈر کے رںگّ پرکھݨا چھڈ نہِیں دِںدّا سی۔

پر اج تے اِہ سبھ کُجھ ختم ہۄ گِیا سی۔ کُڑی مںگّی گئی سی۔

پہِلاں مُںڈّے دے پِئۄ نال گلّ ہۄئی سی۔ اُہ اِہ سُݨ کے بڑا ہی پْرسنّ ہۄئِیا سی کِہ کُڑی دا پِتا گذٹِڈ افسر ہَے٬ ساری اُمر سکُۄل وِچ پڑھاݨ پِچھّۄں وی اُہ گذٹِڈ افسر نہِیں بݨ سکِیا سی۔ اُس دا مُںڈّا تنخاہ بھاویں ڈھائی سَۄ رُپئے لَیںدا سی پر اُہ ہَے کیول اسِسٹَیںٹ ہی سی٬ افسر نہِیں سے۔ جے گذٹِڈ دے گھر وِیاہِیا جائے تاں کی ماڑا سی؟

مُںڈّے نُۄں مناݨا اِنا سَۄکھا نہِیں سی٬ بھاویں اُس دا آپݨا رںگّ وی کالا سی تے شکل کُجھ اِنی سۄہݨی نہِیں سی٬ پر اِہ گلّ اُس دے آپݨے جاں کِسے دے وِچار وِچ کدی نہِیں آئی سی۔ کُڑی تے اُہ اِس ترہاں دی چاہُںدّا سی٬ جِہڑی شِملے وِچ نال ٹُردی سۄہݨی لگے۔ سَۄہرا وی اُہ افسر ہی چاہُںدّا سی۔ تے اِہ گلّ ہُݨ تک آئے ساکاں وِچۄں کِسے وِچ نہِیں سی٬ اِس لئی اُہ وِںکّی والے ساک نُۄں سُٹ نہِیں پاݨا چاہُںدّا سی۔ اِک دِن چھُٹّی لَے کے اُہ اُہناں دے شہِر گِیا تے چۄری چۄری اُہناں دے مکان دوالے کئی چکّر لائے۔ اُس نیں اُہناں دا گھر ویکھِیا٬ رہِݨی سہِݨی ویکھی٬ بݨی پھبّی٬ کالج پڑھی یُوتی وِںکّی وی سۄہݨی لگدی سی٬ تے پھِر آپݨے گھر آ کے اُس نیں ہاں کر دِتی۔

اِس ساک کراݨ وِچ میرا وی کُجھ ہتھّ سی۔ مُںڈّے دا پِئۄ میرا جاݨُۄ سی تے مَیں اُس نُۄں جا کے مِلِیا ساں۔ اُس نیں آپݨے سارے شںکّے میرے کۄلۄں ہی نوِرت کِیتے سن۔ کُڑی کِنّی کُ چتُر سی٬ اِمتِہاناں وِچ کِنّے کُ نمبّر لَیںدی سی؟ اِہۄ جِہِییاں گلّاں اُہ میرے کۄلۄں پُچھّدا رِہا۔ سکُۄل ماسٹر ہۄݨ کر کے اُہنُۄں کُجھ اِس ترہاں دا ماݨ سی کِہ بُدھی نُۄں اُہ چھٹاںکِییاں تۄلے پا کے تۄل سکدا ہَے۔ اُس دا اِہ وِچار سی کِہ جِنّی چتُر ماں ہۄوے اۄنی چتُر اگۄں اَۄلاد ہُںدّی ہَے۔ وِیاہ کِس ترہاں دا ہۄویگا؟ اجّ کلّہ بہُت بۄدے وِیاہاں دا رواج چل پِیا سی۔ اِہ اُس نُۄں پسںدّ نہِیں سی٬ کُڑی دے ہۄر بھَیݨ بھرا کِتھے وِیاہے ہۄئے نیں؟ اُہناں دے کِنّے کِنّے تے کی کی بچّے ہَین؟ اِہناں سارِییاں گلّاں بارے مَیں اُس دی تسلّی کرا دِتی سی۔

‘’اِہ سارا کمّ تے تُساں سِرے چاڑھِیا اے۔ اسِیں تے کِنّے چِر دے لگے ہی ہۄئے ساں٬ کُجھ وی نہِیں سی بݨدا۔‘’ میرے مِتّر دی سُۄجھوان پتنی نیں آپݨا کرذا لاہِیا۔

‘’دھی پُتّر دے آپݨے سںجّۄگ ہُںدّے نیں بھابی جی٬ اِہدے وِچ کرنا کراݨا کی اے کِسے نیں۔‘’ مَیں آپݨا ہِسّا گھٹاںدِیاں ہۄئِیاں کِہا۔ اُںج مَیں بڑا خُش ساں کِہ مَیں اُہناں دۄہاں دے فِکراں نُۄں مُکا دیݨ وِچ سہائی ہۄئِیا ساں۔

اِس سارے چاء رَۄلے وِچ پتا نہِیں ہۄر کِسے دا دھِیان وِںکّی ول گِیا کِہ نہِیں پر مَینُۄں اُہ خُش نہِیں دِسدی سی۔ آم جُیان کُڑِییاں ماپِیاں دے گھرِیں ڈاڈھِییاں اکِّییاں پئیِیاں ہُںدِّییاں نیں تے وِیاہ دِییاں سۄیاں تے بڑِییاں خُش ہُںدِّییاں نیں٬ پر وِںکّی نُۄں کۄئی چاء نہِیں سی۔

‘’نی کُڑِیئے پسںدّ اے اِہ سِلسِلا تَینُۄں کِہ نہِیں؟‘’ مَیں اُس نُۄں رواجی جِہی پُچھِّیا۔ مَیں اُس تۄں کِسے جواب دی اُمِید نہِیں کردا ساں۔ اسل وِچ مَیں اُس دے بھاواں نُۄں اِس سوال نال چھیڑ کے اُس دے مُۄڈ تۄں اِس دا پْرتِیکرم پڑھنا چاہُںدّا ساں۔ مَینُۄں کُجھ ڈر جِہا لگا جدۄں مَیں ویکھِیا کِہ اُس دے مُۄںہ تے کۄئی لِشک نہِیں آئی سی۔

‘’مَیں نہِیں وِیاہ کرائُݨا۔‘’ اُس نیں ٹھںڈّا جِہا پر دْرِڑھ جواب دِتا۔ میری گھبراہٹ ہۄر وی ودھ گئی۔ پر اِہ سۄچ کے مَیں گلّ ٹھپّ دِتی کِہ ہۄر بھلا کی کہِںدّی ہَے۔

اُس دے پِتا جی اُمر وِچ بھاویں مَیتھۄں کُجھ وڈے سن پر میرے بڑے گُۄڑھے مِتّر ہن۔ میرا اُہناں دے گھر رۄذ دا آئُݨ جاݨ سی۔ بڑی ویر وِیاہ دی گلّ وی ہۄئی۔ اجے ترِیک مِتھی جاݨی سی تے اِہ کمّ وی میرے ذُمّے ہی لگا۔ پہِلاں اساں اسُّۄ کتّے دا کۄئی دِن کِہا۔ اِہ اُہناں نُۄں منذُۄر نہِیں سی۔ مُںڈّے دی بھُۄیا دے لڑکے شِملے اںگّریذی سکُۄل وِچ پڑھدے سن۔ اِس لئی مُںڈّے چاہُںدّے سن کِہ وِیاہ پۄہ ماگھ دا٬ جدۄں اُہناں نُۄں چھُٹِّییاں ہۄݨِییاں سن٬ رکھِیا جاوے۔ اُہۄ جِہی رُتّ وِچ ساڈے لئی جںجّ دا اِںتذام کرنا اَۄکھا سی۔ اِس ترہاں اگاںہ پَیںدا پَیںدا وِیاہ وِساکھ تے جا پِیا تے اِہ مہِینا پکّا ہۄ گِیا۔

وِیاہ پکّا ہۄݨ تے نیڑے آئُݨ نال وِںکّی دا روئیِّیا ودھیرے نِکھّر آئِیا۔ پہِلے جِتھے اُہ ساڈے کِیتے ہۄئے اِس وِیاہ ولۄں انگہِل جِہی سی٬ ہُݨ اُہ اِس تۄں ڈرن لگ پئی سی۔ وِیاہ دی گلّ ہر دُۄجے چَۄتھے ہُںدّی رہِںدّی۔ کُڑِییاں ہی اُس نُۄں چھیڑن لئی گلّ چھۄہ بہِںدِّییاں۔ پر جدۄں وی اِہ گلّ آئُںدی اُہ گھبرا جاںدی۔ اُس دِییاں اکھّاں اڈِّییاں جاںدِییاں تے اُہ سۄچاں وِچ پَے جاںدی۔ لۄکاں دِییاں گلّاں وِچ گھِری ہۄئی اُہ آپݨے آپ نُۄں بے-آسرا سمجھدی۔ بہُتی ویر وِیاہ دی گلّ چھِڑن تے اُہ گُٹکا لَے کے پاٹھ کرن لگ جاںدی تے کِنّا کِنّا چِر بَیٹھی پاٹھ کردی رہِںدّی۔ ہَۄلی ہَۄلی اُس نُۄں انُبھو ہۄئِیا کِہ اِس ترہاں بِلّی نُۄں ویکھ کے اکھّاں مِیٹِیاں کبُۄتر دا چھُٹکارا نہِیں۔ اِس دا کُجھ اُپرالا کرنا چاہِیدا ہَے۔ اِس اُپرالے لئی وی اُس مَینُۄں ہی چُݨِیا۔

اِک دِن مَینُۄں آپݨے کۄل اِکلِّیاں بَیٹھا ویکھ کے اُس مَینُۄں کابُۄ کر لِیا۔

‘’چاچا جی! تُساں میرا وِیاہ ایڈی چھیتی کِئۄں رکھ دِتا؟‘’

‘’چھیتی ہی رکھݨا سی پُتّر اُہ مںگّدے جُۄ چھیتی سن۔‘’

‘’تُسِیں اُہناں نُۄں کہِݨا سی کِہ اُس وِیاہ نہِیں کراݨا۔‘’

اِہ گلّ میرے ’تے کۄٹھے تۄں گھڑا ڈِگݨ واںگ پئی۔ اِس ویلے اُس نُۄں کِسے وِکھالے جاں جھُۄٹھی شرم دی لۄڑ نہِیں سی۔ اُہ دِلۄں بۄل رہی سی۔

‘’پھِر مںگّݨی کِئۄں کرائی؟‘’ مَینُۄں مُںڈّے دے گھر والِیاں نال کِیتے آپݨے بچناں دا وی خِیال سی۔

‘’مںگّݨی وی تے تُسِیں ہی کِیتی سی٬ مَیں کدۄں کِہا سی؟‘’

‘’اچھّا اِہ دسّ کِہ وِیاہ اُکّا ہی نہِیں کراݨا٬ جاں ایتھے نہِیں کراݨا؟‘’ ہُݨ جدۄں اِہ نڑا اُدھڑن ہی لگا سی تاں مَیں سۄچِیا٬ چلۄ سارا ہی اُدھڑ لوے۔ ساری گلّ دا پتا لگے تاں اگۄں ٹھِیک چل سکِیئے۔

‘’وِیاہ تے کراݨا ایں پر ایتھے نہِیں کراݨا۔‘’

‘’اِہۄ جِہا ساک نہِیں لبھّݨا پھِر۔‘’ اُہنُۄں تے مَینُۄں دۄہاں نُۄں پیش آئیِیاں اَۄکڑاں دا پتا سی۔

‘’لبھے ناں لبھے٬ تُسِیں ایتھۄں کھلاسی کرا دِئۄ۔‘’

اِہ گلّ اُس نیں کُجھ اِس ترہاں دے ترلے نال کہی کِہ مَینُۄں اُس دے نال ہۄݨا ہی پِیا۔

‘’ایتھۄں کھلاسی کرا کے تُۄں کِتھے وِیاہ کراݨا ایں۔ جے چںگّی تھاں ہۄوے تاں ہی مَیں تیرے نال ہۄ سکنا واں ناں!’’

بھاویں وِںکّی نیں اجّ گلّ اِک پاسے لاݨ دا فَیسلا کِیتا ہۄئِیا سی٬ اِس سوال دا جواب دیݨا اُس دے لئی وی کُجھ اَۄکھا سی۔ اُہ چُپّ ہۄ گئی پر اُس دِییاں اکھّاں تۄں اِہ جاپدا سی کِہ اُس دے ڈھِڈ وِچ اجے کرن لئی ہۄر گلّاں ہَین۔ جھٹ کُ پِچھۄں اُہ اُٹھی تے اںدّرۄں ٹَیلِیفۄن دی ڈائِرَیکٹری پھڑ لِیائی۔ شہِر دے اِک وکِیل دا ٹَیلِیفۄن نمبّر کڈھّ کے اُس اُںگلی چُکی تاں مَیں سمجھ گِیا۔ اُس وکِیل دا اِک مُںڈّا سدِیپ اِںجِینِیئرِںگّ کالج وِچ پڑھدا سی۔

‘’اِہ مُںڈّا تِیار اے تیرے نال وِیاہ کراݨ نُۄں؟‘’

اُس بِنا مُۄںہۄں بۄلے ماݨ نال ہاں وِچ سِر ہِلائِیا۔

‘’تے وکِیل ساہِب نُۄں پتا اے اِس گلّ دا؟‘’

آخِر مُںڈّے دے وِیاہ لئی مُںڈّے دے پِئۄ دی منذُۄری وی تے چاہِیدی سی ناں۔

‘’پتا نہِیں پاپا جی نُۄں پتا اے کِہ نہِیں۔ مَینُۄں جِتھے مِلدے نیں مَیں اُنہاں نُۄں ستِ سْری اکال کہِ دینی آں۔‘’

اُہ مُںڈّا آپݨے پِتا نُۄں پاپا جی کہِںدّا سی تے اِس ترہاں وِںکّی دا وی اُہ پاپا جی ہی لگݨ لگّ پِیا سی۔ اُہ تے بِلکُل اۄتھے آپݨا گھر بݨائی بَیٹھی سی۔ مَیں منّ گِیا کِہ اُہنُۄں اۄتھۄں پُٹݨا بڑا ذُلم ہۄویگا۔

پر کیول میرے منّݨ نال اِہ گلّ سِرے نہِیں چڑھ جاںدی سی٬ جے اُہ مُںڈّا وِیاہ کراݨ نُۄں تِیار وی سی تاں وی اجے وِںکّی دے پِتا جی تے وکِیل ساہِب وِچکار سن۔ اِس لئی بہُتی آس دواݨ نالۄں مَیں گھٹ آس دواݨی چںگّی سمجھی۔

‘’اِہ تُہاڈا کمّ مُشکل ہی بݨیگا۔‘’

‘’مُشکل بݨیگا؟‘’ وِںکّی نیں بھرے ہۄئے گلے وِچۄں اِہ دۄ شبد پُۄرے کِیتے۔ اُہ سارا ذۄر لا کے رۄݨا ڈکّ رہی سی۔

‘’ہاں!’’ سِدھِّییاں گلّاں دا جواب مَیں سِدھّا ہی دیݨا چاہُںدّا ساں۔

دۄ تِنّ وار اُس دے بُلّہ تے ناساں کمبِّییاں۔ پھِر دۄ کُ ہجۄکے اُس دی چھاتی نیں کھادھے تے پھِر اُس دا سارا سرِیر کمبّݨ لگ پِیا۔ اُہ بیوس مںجّی تے لیٹ گئی تے وڈے وڈے ہَۄکے بھرن لگ پئی۔

کُجھ چِر مگرۄں اسِیں اُس مُںڈّے دِییاں گلّاں کر رہے ساں۔ اُس نُۄں چُپّ کراݨ دا اِہۄ اِک ترِیکا سی۔

‘’بئی کمال دی گلّ اے٬ چاچا جی!’’ اُہ کہِ رہی سی٬ ‘’سانُۄں اِک دُۄجے نُۄں مِلݨا ذرا اَۄکھا نہِیں٬ جدۄں مَیں گھرۄں اُس نُۄں مِلݨ دا خِیال کر کے ٹُراں تا اُہ ذرُۄر مِل پَیںدا اے۔ بھاویں اَیتھے ہی سڑک تے مِل پوے٬ بھاویں اگلے چَۄںک وِچ جاں پھِر باغ دے نیڑے۔ چِٹھّی ناں لِکھی ہۄوے٬ سُنیہا ناں گھلِیا ہۄوے٬ وکت ناں مِتھِیا ہۄوے٬ اُہ ذرُۄر مِل پَیںدا اے۔ بس٬ مِلݨ دا خِیال ہۄوے سہی٬ تے جے ناں خِیال ہۄوے تاں پھِر کدی نہِیں مِلدا۔ جدۄں مِلِیئے تاں بہُتی ویر تے اسِیں چُپّ کر کے آپݨے راہ لںگھّ جاںدے ہاں۔ کۄئی گلّ نہِیں کردے – گلّاں تے ٹَیلِیفۄن تے بتھیرِییاں کر لئیِدِییاں نیں۔ بسّ نمبّر گھُمائۄ ; جے اُہ اِکلّا ہۄوے تاں کہیگا مَیں سُدِیپ بۄلدا واں٬ جے کۄل کۄئی ہۄوے تاں پھِر کہیگا مَیں سِدھُۄ بۄلدا واں۔ جے کۄئی ہۄر بۄلے تاں مَیں ٹَیلِیفۄن ہی بںدّ کر دِںدّی ہاں۔‘’

اُس نُۄں اِس ترہاں رِیل واںگ اُدھڑدی ویکھ کے مَینُۄں وِشواس ہۄ گِیا کِہ اُس لئی ہۄر کِدھرے دِل جماݨا سمبھّو نہِیں ہۄویگا۔ اِس پِیار دا رںگّ اُس اُتے بہُت ہی گُۄہڑا سی۔

آخر مَیں اُس دے پِتا نال گلّ کِیتی۔ اُہ بڑے کھُلہے دِل دے آدمی سن۔ میری اُمِید تۄں اُلٹ اُنہاں ناں تے اِس گلّ دا بُرا مݨائِیا تے ناں ہی اِس نُۄں اِذّت دا سوال بݨائِیا۔ اُنہاں اینا ہی کِہا کِہ اِک پاسِئۄں گلّ پکّی ہۄئے بِناں دُۄجے پاسِئۄں تۄڑنی سِیاݨپ نہِیں ہۄویگی۔ کِنّی مُشکل نال اگے ساک لبھّا ہَے۔ کُڑِییاں لئی ساک کِدھرے رڑے تے نہِیں پئے ہۄئے۔ پہِلاں اِدھرۄں گلّ پکّی کرن دا کۄئی سِلسِلا بݨائۄ۔ اِہ پکّ وی وِساکھ تۄں پہِلاں ہی ہۄ جائے تاں ای٬ کِئُںکِہ وِساکھ نُۄں تے وِیاہ رکھِیا ہۄئِیا اے۔ جے اۄدۄں تک کُجھ ناں بݨِیا تاں اُتھے ہی وِیاہ کرنا پویگا۔

اِہ گلّاں مَیں وِںکّی نُۄں کہِییاں۔ مُںڈّا تے وِںکّی نال وِیاہ کراݨ نُۄں بہُت کاہلا سی پر اُس دے گھر والِیاں تِیکر اجے اِہ گلّ نہِیں اپڑی سی۔ پِتا دی مرذی تۄں بِناں مںگّݨی دے کی ارتھ؟ تے اجے پڑھدے تے گھرۄں پَیسے لَیںدے ہۄݨ کرکے سُدِیپ آپݨے پِتا نال اِہ گلّ وی نہِیں کر سکدا سی٬ اِس ترہاں پھسِیا ہۄئِیا مہِسُۄس کر کے ہی اُس نیں وِںکّی نُۄں کِہا سی کِہ تُۄں آپݨے گھر والِیاں نال گلّ کر دے۔

وِںکّی نیں ہُݨ میرے نال گلّ کر وی دِتی سی پر اِس نال گلّ کُجھ اگاںہ نہِیں ٹُری سی۔ مںگّ تے مُںڈّے والِیاں ولۄں ہۄݨی چاہِیدی سی٬ اِس لئی مَیں وِںکّی نُۄں کِہا کِہ اُہ سُدِیپ نُۄں آپݨے ولۄں گلّ ٹۄرن لئی پکّی کرے٬ پر ہۄئِیا کُجھ وی ناں۔

ہُݨ پھگّݨ دا مہِینا چڑھ پِیا سی۔ وِںکّی دے وِیاہ دی گلّ گھر وِچ آم سی تے اِس تے ٹبّر وِچ کھُلہی وِچار ہۄ سکدی سی۔ وِیاہ دی تِیاری لئی تھۄڑے ہی دِن رہِ گئے سن۔ اِس لئی اِہ ذرُۄری سی کِہ کِسے پاسے فَیسلا ہۄ جائے۔ جدۄں مَیں اُنہاں دے گھر جاںدا اِہ گلّ ٹُر پَیںدی۔ وِںکّی نُۄں سدا مَینُۄں ویکھ کے بڑا چاء چڑھدا۔ اُہ مَینُۄں باہرلی دُنِییاں لئی آپݨا اِک وفادار راجدُۄت سمجھدی سی۔

اجّ اُس نیں وڈّے وڈّے پھُلّاں والی کمِیذ پائی ہۄئی سی تے پہِلے نالۄں بہُت دھِیان کھِچ رہی سی۔ اِس ترہاں لگدا سی جِویں آلے دُیالے دی سُںدّرتا اِکٹھّی ہۄ کے اُس وِچۄں پْرکاشمان ہۄ رہی ہۄوے٬ جِس ترہاں نیڑے دا پاݨی اِکٹھّا ہۄ کے دھرتی وِچۄں چشما بݨ کے پھُٹ نِکلدا ہَے۔ اسِیں سارے اِکٹھّے ہۄ کے بَیٹھ گئے تے وِںکّی دی گُںجھّل کھۄلہݨ دا راہ لبھّݨ لگے۔ راہ سارِیاں نُۄں اِکۄ ہی سُجھدا سی کِہ سُدِیپ دے گھر والے ساتھۄں آ کے وِںکّی دا ساک مںگّݨ۔ آخر جے مُںڈّے دا پِتا اجّ نہِیں منّدا سی تاں کل دا وی کی پتا سی٬ جدۄں اسِیں ناں اِدھر جۄگے رہِیئے ناں اۄدھر جۄگے۔

مَینُۄں اِک کراری جِہی گلّ سُجھی۔ وِںکّی جھُۄٹھ مُۄٹھ سُدِیپ نُۄں کہے کِہ اُہ پںدّراں دِناں تک آپݨے گھر والِیاں دی ہاں کرا دیوے٬ نہِیں تاں وِںکّی آپݨے پہِلے مںگّیتر نال ہی وِیاہ کروا لویگی۔ اِہ دابا مارن وِچ وِںکّی دا ہی فائِدا سی٬ کِئۄں کِہ اِس ترہاں سُدِیپ نال اُس دا وِیاہ چھیتی پکّا ہۄ جاݨا سی تے اُہ دُۄجے وِیاہ تۄں بچ سکدی سی۔ اِہ گلّ سارِیاں دے بہُت من لگی۔ اِکۄ وار پُۄرا دبا پاݨ نال گلّ سِدھّی ہۄ جائیگی۔ اِس وِچ سارِییاں دھِراں دا فائِدا سی۔ اسِیں سارے وِںکّی دے مُۄںہ ولّ ویکھݨ لگ پئے کِہ اینی سُہݨی تجوِیذ بارے اُہ کی کہِںدّی ہَے۔

اُہنُۄں جواب دیݨ وِچ اِک پل وی ناں لگا۔ ‘’جِہڑی گلّ مَیں اسل وِچ کرنی نہِیں٬ اُہ مَیں کہِ کِویں سکدی ہاں۔‘’

ہَیرانی وِچ اسِیں سارے چتُر دُنِییادار وِںکّی دے مُۄںہ ول ویکھݨ لگ پئے۔ ساڈے تے اُس دے سۄچݨ دے پدھّر وکھۄ وکھرے سن۔

(راہِیں: چرن گِلّ)